Sunday, April 15, 2018

Πρωινες ασυναρτησίες...


Είναι 6.30 το πρωί κι εγώ είμαι με τις πυτζάμες, τις αρβύλες και το μπουφάν, έξω στο πάρκο.
Αυτό γίνεται κάθε μέρα από τέλη Οκτώβρη.
Όχι δεν είμαι η τρελλή του χωριού, ούτε τα χω χάσει για να παίρνω τους δρόμους τα χαράματα.

Απλά το καινούριο μέλος της οικογένειας με ξυπνάει γλυκά γλυκά γιατί πρέπει να βγει έξω.
Βέβαια το άλλο μέλος της οικογένειας, ως έφηβος, ειδικά Παρασκευή και Σάββατο με ξενυχτάει (αυτός βγαίνει βόλτα κι εγώ τον περιμένω), οπότε 2-3 μέρες την εβδομάδα μένω άυπνη...
Είναι πολύ όμορφα να είσαι έξω το πρωί, ασχέτως κρύου ή κακών καιρικών συνθυκών. Το χειμώνα είχαμε κρύο και βροχές, τώρα έχουμε άνοιξη λουλουδάκια και γύρη. Όπως και να'χει, εγώ προβληματική είμαι, μια κρυώματα, μια αλλεργίες, πάντα κάτι θα έχω. Αλλά δεν πτοούμαι.
Και ναι, συναντάς και κόσμο τέτοια ώρα, δεν το πίστευα αλλά είναι αληθινό.
Πρώτα πρώτα συναντώ τον Μπίλυ που ανοίγει το μπουγατσατζίδικο εκείνη την ώρα. Ασε που μυρίζει φρεσκοψημένη τυρόπιτα και μας σπάει τη μύτη.
Επίσης έξω από οτο σχολείο κάθεται πάντα ένας κύριος με τον καφέ του στο παγκάκι. Δεν ξέρω γιατί δεν πάει να κάτσει σε κανένα 24ωρο καφέ ή γιατί δεν πίνει καφέ σπίτι του...
Παιδιά και ζευγαράκια που γυρνάνε από το ξενύχτι, κόσμος που πάει στη δουλειά του, μαμάδες με παιδάκια που τα πάνε από νωρίς στον παιδικό για να φύγουν στη δουλειά τους, άλλοι σκυλομπαμπάδες και σκυλομαμάδες (αν κι εμείς βγαίνουμε πάντα πιο νωρίς από τα σκυλα΄και της γειτονιάς), γατούλες, περιστέρια, γλάροι που έχουν φύγει από τη θάλασσα και ψάχνουν για φαγητό.
Κάποιες μέρες βλέπουμε ακόμα το φεγγάρι. Τα χρώματα που παίρνει ο ουρανός είναι απίστευτα και διαφορετικά κάθε μέρα, μια μωβ, μια πορτοκαλί, μια ροζ και μια γκρι.


Και μπορεί κάποιες μέρες να νιώθω εξαντλημένη από τις λίγες ώρες ύπνου, αλλά δε το αλλάζω με τίποτα...
Αυτά για σήμερα...

No comments:

Post a Comment