Saturday, December 30, 2017

ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΩΠΟ, Stefan Ahnheim - Ποιος είναι ο δολοφόνος τελικά;


Όπως είναι γνωστό, πρέπει οπωσδήποτε κάθε φορά που έχω διακοπές να διαβάσω κάτι μυστυριώδες ... το λες και παραξενιά.
Προτιμώ σειρές βιβλίων, πχ. Sue Grafton, Henning Mangel, Jo Nesbo (είδαμε και τον Χιονάνθρωπο στον κινηματογράφο, μαθαίνω δεν είχε καμιά σχέση με το βιβλίο, άσχετο με το σημερινό post βέβαια)
Και εκεί που χαζεύω στο Facebook, μου βγαίνει αυτό το τεστ. Το αποτέλεσμα ήταν αυτό το βιβλίο.
Αυτό που μου άρεσε στο εξώφυλλο και πήγα και το αγόρασα ήταν το όνομα του συγγραφέα, τα ανάποδα γράμματα. Και αυτός ο λόγος ήταν γιατί αποφάσισα να το αγοράσω...
Το ξεκινάω λοιπόν, κλασσικά ο ντετέκτιβ Φάμπιαν Ρισκ που μπαίνει σε μια υπόθεση, με τη διαφορά ότι ο συγκεκριμένος γνώριζε τα θύματα μια και όλοι ήταν στην ίδια τάξη στο γυμνάσιο.
Ο ήρωας δείχνει από την αρχή τις αδυναμίες του (όπως και ο Νesbo παρουσιάζει από την αρχή τον δικό του ντετέκτιβ Harry Hole ως αλκοολικό) αλλά και την εφευρετικότητά του στην έρευνα.
Το βιβλίο αρκετά μεγάλο, 638 σελίδες, και μετά από την μέση λίγο κουραστικό, πολλοί φόνοι χωρίς λογική.
Ο Ρισκ σε αρκετές φάσεις με νευριάζει - πως ειναι δυνατόν να μην εχει επικοινωνήσει με τον έφηβο γιο του 3 ολόκληρες μέρες και επαναπαύεται μόνο στα μηνύματα που "του στέλνει" - βγάζει μια αδιαφορία που είναι αντιπαθητική.
Ο δολοφόνος ακόμα δεν έχω καταλάβει για ποιο λόγο τους ξεπάστρεψε όλους... 15 minutes of fame ισως?
Θέλω να διαβάσω κι άλλα βιβλία του Ahnheim πάντως, μου άρεσε ο τρόπος που δένει τα πρόσωπα μεταξύ τους και το πως κύλησε η ιστορία.
To be continued... 

No comments:

Post a Comment