Sunday, October 8, 2017

#studentlove (σε μια παραγραφούλα)


Είναι Τρίτη και είμαι στην 6η ώρα μαθήματος. Βέβαια αυτές η μέρες είναι εξαίρεση, μια και οι παλιές καλές εποχές που δούλευα 10ωρα έχουν σταματήσει εδώ και καιρό.
Βέβαια, κοιτώντας στο παρελθόν, δεν μπορώ να καταλάβω πως τα κατάφερνα τότε, προφανώς βασιζόμουν περισσότερο στο βιβλίο, ενώ πλέον πάντα προσπαθώ να βρίσκω και άλλες πηγές και άλλες ιδέες που θα εμπλουτίσουν το μάθημά μου. Και αυτό παίρνει χρόνο.
Λοιπόν, για άλλο ήθελα να γράψω σήμερα.
Είναι αυτές οι μικρές στιγμές που λες ... τελικά μ'αγαπάνε.
Είμαι λοιπόν στα τελευταία λεπτά του μαθήματος και απο την κουζίνα δίπλα μοσχομυρίζει πίτα... Περιττό να πω ότι δεν τρώω όταν δουλεύω, είναι 8 και το βράδυ και έχω να φάω από το μεσημέρι.
Σήμερα είναι να δούμε και κάτι πράγματα στον υπολογιστή με τα κορίτσια, οπότε η μυρωδιά μου έχει σπάσει τη μύτη!
Χωρίς καν να πω κάτι, αμέσως η μαμά τους μου φέρνει πίτα και κρασί να με κεράσει. Κι εκεί που πήγα για δουλειά, η βραδιά συνεχίζεται με οικογενειακό μood, με χαρά, ζεστασιά και αγάπη.
Γι' αυτό τα αγαπάω τα μαθητάκια μου (και τους γονείς τους).

No comments:

Post a Comment