Sunday, July 2, 2017

Post Κυριακής - συνειδητότητα σε όλο της το μεγαλείο!!!


Καλοκαιρινές περιπέτειες έλεγα στην προηγούμενη ανάρτηση, αλλά πήγα κάπως πίσω την τελευταία εβδομάδα.
Όχι δεν έκανα κάτι συγκεκριμένο εκτός από μάθημα δηλαδή. Κυρίως καθόμουν στον καναπέ και κοιτούσα το ταβάνι. Κοιμόμουν κιόλας. Πολύ....
Ίσως είναι από τη ζέστη, ίσως είναι από τη διάθεση.
Το έχω ξαναπεί - είμαι άνθρωπος που πραγματικά τρώγεται με τα ρούχα του όταν δεν έχω να κάνω κάτι. Πάντα με θεωρούσαν εργασιομανή.
Όταν δούλευα μόνο με μαθήματα και φροντιστήρια, τα καλοκαίρια ήταν μαρτυρικά. Είναι δυνατόν να μην έχω να καταπιαστώ με κάτι;
Μετά ήρθαν τα καλοκαίρια στο γραφείο που είχα να καταπιαστώ με κάτι, αλλά δεν έβλεπα ήλιο. Τον τελευταίο καιρό ειδικά είχε αρχίσει να με ενοχλεί πολύ ότι δεν μπορούσα να είμαι έξω στον ήλιο...
Και τώρα που δεν δουλεύω, βασικά δουλεύω αλλά μια που είμαι freelance πλέον, μπορώ να κανονίσω τον χρόνο μου όπως θέλω, αυτό που κάνω στον ελεύθερό μου χρόνο, είναι να μην κάνω απολύτως τίποτα. Πάω για περπάτημα, κοιμάμαι, χαζεύω στο ιντερνετ... χωρίς τύψεις. Πήγα και στη θάλασσα... Εγώ.... Χωρίς γκρίνια.

Δεν θέλω να καταπιαστώ με τίποτα και όχι... δεν με πιάνει κατάθλιψη.
Προφανώς είναι ο τρόπος που το σώμα μου μου λέει να σταματήσω λίγο και να κάνω ένα διάλλειμα. Και πρέπει πλέον συνειδητά να υπακούσω.
Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι φίλοι που με συναντούν μετά από καιρό, μου λένε ότι έχει αλλάξει η όψη μου, ότι φαίνομαι πιο ήρεμη...

Τελικά όλα αυτά που παθαίνουμε, από το άγχος, από την πίεση, αυτά τα ψυχοσωματικά, μπορούμε να τα σταματήσουμε. Μπορούμε να βάλουμε τον εαυτό μας πρώτα. Να είμαστε εμείς καλά.
Οι δουλειές, τα χρέη, τα προβλήματα πάντα θα υπάρχουν.
Δεν σημαίνει αυτό, εννοείται, ότι θα τα αφήσουμε όλα στην τύχη τους. Και διεκδικητικοί θα είμαστε όπου πρέπει, και στη δουλειά μας θα πάμε και τις υποχρεώσεις μας δεν θα τις αμελήσουμε. Αλλά προφανώς το μυστικό είναι να δίνουμε χρόνο στον εαυτό μας. Έστω  μισή ώρα την ημέρα. Να ξεκουραζόμαστε, να προσέχουμε την υγεία μας, να κάνουμε κάτι που πραγματικά μας αρέσει.


Πως λέμε στο meditation στη yoga, πρέπει να υπάρχει η στιγμή που θα πούμε... Δε με νοιάζει το πριν, δε με νοιάζει το μετά, ζω μόνο το τώρα. Για λίγο. Για να γεμίσω μπαταρίες.

Δεν ξέρω τι θα γίνει αύριο. Μπορεί όλα να πάνε καλά. Ή και όχι. Και θα το αντιμετωπίσω.


P.S. Τα προγραμματισμένα προτζεκτάκια θα γίνουν... ίσως με μια μικρή καθυστέρηση. Μπορεί να είναι fall adventures. 

No comments:

Post a Comment