Friday, June 9, 2017

#studentlove


Αυτές τις μέρες σκέφτομαι ότι πραγματικά η απόφασή μου να μην αφήσω τη διδασκαλία δικαιώθηκε. Πέρα από τις επαγγελματικές συγκυρίες και αποφάσεις, βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι έχω πράξει σωστά.
Γιατί νομίζω ότι όταν μέσα σου είσαι δάσκαλος και έχεις μεράκι γι' αυτό που κάνεις, ε, κάτι κάνεις σωστά.
Για μένα το να είσαι δάσκαλος, δεν έχει να κάνει μόνο με το αν θα διδάξεις τα μαθηματικά, την ξένη γλώσσα και τα αρχαία ελληνικά σωστά. Αυτό λίγο πολύ όλοι το κάνουμε, όταν είναι το αντικείμενό μας.
Ο δάσκαλος κατά τη γνώμη μου είναι ο δεύτερος γονέας, ο κηδεμόνας, ο φίλος, ο ψυχολόγος, ο εμψυχωτής, αυτός που είναι εκεί.
Είμαι όλα αυτα; Πραγματικά δεν ξέρω.
Αυτό που ξέρω είναι ότι έχω επενδύσει πάρα πολύ στη σχέση μου με τα παιδιά και αυτό που έχω καταφέρει είναι να έχω δημιουργήσει σχέσεις ζωής με τους περισσότερους μαθητές μου.
Έχουμε περάσει μαζί λύπες, χαρές, καυγάδες, συμφιλιώσεις, άγχος, αγωνία, πλακίτσες, γέλια, αναμνήσεις. Και πάνω απ' όλα έχουμε μοιραστεί αγάπη.
Ένας "συνάδελφος" κάποτε μου είπε ότι εμείς οι δάσκαλοι, ειδικά στα ιδιαίτερα μαθήματα, παίζουμε λίγο και τον ρόλο της babyistter, βολεύει στους γονείς να "παρατάνε" το παιδί τους στο δάσκαλο για να κάνουν διάφορες άλλες ασχολίες ή δουλειές. Κι επίσης αναρωτήθηκε γιατί κάνω projects με τους μαθητές μου, γιατί τους παίρνω μαζί σε διάφορες εκδηλώσεις (χορού, γιόγκα, εκθέσεις βιβλίου) και γιατί πάμε για καφέ, ενώ θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο... Δεν θα σχολιάσω αυτά που μου είπε...
Απλά θα πω ότι, ότι κάνω, το κάνω επειδή το νιώθω.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στα "παιδιά μου" και στους γονείς τους που τόσα χρόνια με εμπιστεύονται, με θυμούνται και είναι πάντα δίπλα μου σαν δεύτερη οικογένεια.



No comments:

Post a Comment