Monday, June 19, 2017

Μια συνειδητοποιημένη ambivert...



Είναι περασμένες 10 κι εγώ γυρνάω από το γυμναστήριο. Έχει βραδιάσει και οι δρόμοι είναι άδειοι. Ακουστικά στα αυτιά ακούγοντας τα αγαπημένα μου κομμάτια από τα παλιά Body Balance και νιώθω μια απίστευτη ηρεμία και μια γλυκιά κούραση.
Πραγματικά απολαμβάνω αυτές τις στιγμές που είμαι μόνη, αν και γενικά θεωρούμαι πολύ κοινωνικός άνθρωπος.
Κι έρχεται η στιγμή της συνειδητοποίησης. Ίσως επειδή ποτέ στη ζωή μου δεν ήμουν πάντα με πολύ κόσμο δεν είχα καταλάβει ότι τελικά έχω και μια εσωστρέφεια μαζί με την εξωστρέφεια που γενικά δείχνω στους ανθρώπους.
Να πω και την αλήθεια, επειδή ακριβώς πολλά χρόνια δεν περνούσα τον περισσότερο χρόνο μου με πολλούς ανθρώπους στον ίδιο χώρο, ένιωθα την ανάγκη να ανήκω σε μια ομάδα και το επεδίωκα πολύ αυτό, είτα σε συλλόγους, είτε αργότερα στη δουλειά στο γραφείο. Όμως ο πολύ "ανοιχτός" χαρακτήρας μου, έφερε και αντιπάθειες εκτός από συμπάθειες.
Most people can't handle me. Δεν μπορούν να διαχειριστούν την αλήθεια μου.
Το να συναναστρέφεσαι και να τα πηγαίνεις καλά με όλους τους ανθρώπους πραγματικά δεν είναι εφικτό.
Και από ότι καταλαβαίνω κι εγώ δεν μπορώ να διαχειριστώ συμπεριφορές, μυστικά, κλίκες, σκευωρίες...
Οπότε τελικά, εκτός από τον "χαβαλέ" που κάνω στο γυμναστήριο, στους συλλόγους, με τα μαθητάκια μου κτλ., κατάλαβα ότι πολλοί λίγοι άνθρωποι με ανέχονται και τους ανέχομαι.
Και ναι μεν είμαι αρκετά εξωστρεφής (γράφω, μιλάω, κάνω φασαρία τέλος πάντων) αλλά χρειάζομαι και την μοναξιά μου.
Αυτές τις όμορφες στιγμές που δε θα μιλήσω σε κανέναν. Που θα βάλω τη μουσική μου, που θα κάτσω να διαβάσω, που θα πάω να περπατήσω και να βγάλω τις φωτογραφίες μου και δεν θέλω να δω άνθρωπο.
Κάθομαι και διαβάζω εδώ διάφορα άρθρα σχετικά με την "περίπτωσή" μου και τελικά υπάρχει ο όρος "extroverted introvert" ή "ambivert" που σημαίνει ότι όντως μπορείς να είσαι και τα δύο.
Προφανώς γι' αυτό μπερδεύω και τους άλλους.
Σε ένα αρθράκι εδώ βλέπω λοιπόν ότι οι extroverted introverts κάνουν πολύ εύκολα φιλίες όμως δυσκολεύονται πάρα πολύ να τις κρατήσουν, μια και δεν θέλουν επιφανειακές σχέσεις τύπου "να βγω να περάσω καλά και να μη με νοιάζει να γνωρίσω πραγματικά κάποιον σε όλες τις φάσεις της ζωής του" (η φράση των εισαγωγικών μου βγήκε πολύ μεγάλη αλλά οκ, κάπως έπρεπε να το περιγράψω!!!!)
Μια concious ambivert λοιπόν...

Tuesday, June 13, 2017

Κάτι Τρίτες...


Έχουν περάσει αρκετές μέρες από τότε που σταμάτησα να πηγαίνω στο  γραφείο και άρχισα σιγά σιγά να συνηθίζω.
Δεν είναι ότι θα μου λείψει τόσο πολύ το πρωινό ξύπνημα ή το να κάθομαι το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μπροστά από μια οθόνη.
Δεν θα μπω σε σκέψεις του να ανακαλύψω το πως και το γιατί. Δεν με νοιάζει κιόλας, ειδικά όταν εγώ έχω κάνει υπερπροσπάθεια κι έχω δώσει τον καλύτερό μου εαυτό.
Όμως είναι κάπως παράξενο όταν έχεις συνηθίσει σε μια ρουτίνα, να την αλλάζεις.
Βέβαια οφείλω να ομολογήσω ότι το ξέρω ότι δεν θα λείψω σε κανέναν.
Κάποιες μέρες λοιπόν είναι καλές και κάποιες μέρες όχι και τόσο καλές. Συνήθως προσπαθώ να κρατάω τον εαυτό μου απασχολημένο. Δεν έχω σταματήσει να δουλεύω άλλωστε. Ήταν επιλογή μου εδώ και πολλά χρόνια να μην σταματήσω την "πραγματική" μου δουλειά. Ήταν απόφαση που πήρα μετά από προσεκτική σκέψη και μετά από χρόνια φυσικά αποδεικνύεται ότι είχα δίκιο.
Βέβαια όταν έχεις συνηθίσει (κι εσύ και οι δικοί σου) να είσαι εκτός σπιτιού για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, είναι κάπως δύσκολο να ξαναπροσαρμοστούμε στην προηγούμενη πραγματικότητα.
Γιατί εσύ έχεις συνηθίσει να δουλεύεις και να είσαι αυτός που προσφέρει στην οικογένεια.
Όταν ξαφνικά ο ρόλος σου αλλάζει και θεωρείσαι πλέον η "κυρά" του σπιτιού, αυτό είναι κάτι που ενδυναμώνει τις προστριβές, ειδικά από τη στιγμή που ακόμα δουλεύεις και προσφέρεις, έστω σε μικρότερο βαθμό.
Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ τον εαυτό μου να καθαρίζει όλη μέρα το σπίτι και να φτιάχνει κάθε μέρα κεικ και μουσακά.
Και ναι δεν έχω κάνει γενική καθαριότητα ακόμα....
Τι κάνεις όταν σου γυρνάει λοιπόν;;;;
Τα παρατάς όλα και πας παραλία....

Τα πρωινά που δεν έχει κόσμο είναι τέλεια για μια βολτούλα

Λες να ξεκινησω κι εγώ κωπηλασία

That's me!

Sunday, June 11, 2017

Κάπου κάπως κάποτε




Πρέπει να έχουν περάσει 5-6 χρόνια απο τότε.
Η Κωνσταντίνα 3η γυμνασίου - 1η λυκείου και θυμάμαι κάναμε μάθημα αγγλικά και γερμανικά. Με άλλα λόγια ήμουν κάθε μέρα εκεί.
Μια φορά το μήνα λοιπόν, φτιάχναμε "σενάριο" προφορικό και μετά το μάθημα ετοιμάζαμε βιντεάκι που ανέβαινε στο facebook. Τότε δεν υπήρχαν πολλοί youtubers στην Ελλάδα. \Ούτε κι εμείς γίναμε ποτέ. Απλά κάναμε το "χαβαλέ" μας. Και είχαμε το κοινό μας.
Πέρασαν τα χρόνια, μεγάλωσε η Κωνσταντίνα, σταμάτησαν εννοείται τα μαθήματα - πόσα πτυχία να πάρει το παιδί άλλωστε....
Τα βιντεάκια συνέχισαν όχι σε μεγάλο βαθμό με άλλους μαθητές, χωρίς ιδιαίτερο θέμα. Το κεφάλαιο "βιντεάκια" σταμάτησε. "Σοβάρεψα" κι εγώ κάπως... γιατί άλλωστε να συνεχίσει ο "χαβαλές";
Και γιατί όχι;
Στην τελική μια ζωή έχουμε, ας τη ζήσουμε.
Οι ιδέες για καινούρια βιντεάκια πολλές. Τα παλιά θα ανέβουν σύντομα στο καινούριο κανάλι εδώ.
Δέχομαι ιδέες και κόσμο που θα ήθελε να εμφανιστεί στα καινούρια βίντεο!
Join me!

Friday, June 9, 2017

#studentlove


Αυτές τις μέρες σκέφτομαι ότι πραγματικά η απόφασή μου να μην αφήσω τη διδασκαλία δικαιώθηκε. Πέρα από τις επαγγελματικές συγκυρίες και αποφάσεις, βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι έχω πράξει σωστά.
Γιατί νομίζω ότι όταν μέσα σου είσαι δάσκαλος και έχεις μεράκι γι' αυτό που κάνεις, ε, κάτι κάνεις σωστά.
Για μένα το να είσαι δάσκαλος, δεν έχει να κάνει μόνο με το αν θα διδάξεις τα μαθηματικά, την ξένη γλώσσα και τα αρχαία ελληνικά σωστά. Αυτό λίγο πολύ όλοι το κάνουμε, όταν είναι το αντικείμενό μας.
Ο δάσκαλος κατά τη γνώμη μου είναι ο δεύτερος γονέας, ο κηδεμόνας, ο φίλος, ο ψυχολόγος, ο εμψυχωτής, αυτός που είναι εκεί.
Είμαι όλα αυτα; Πραγματικά δεν ξέρω.
Αυτό που ξέρω είναι ότι έχω επενδύσει πάρα πολύ στη σχέση μου με τα παιδιά και αυτό που έχω καταφέρει είναι να έχω δημιουργήσει σχέσεις ζωής με τους περισσότερους μαθητές μου.
Έχουμε περάσει μαζί λύπες, χαρές, καυγάδες, συμφιλιώσεις, άγχος, αγωνία, πλακίτσες, γέλια, αναμνήσεις. Και πάνω απ' όλα έχουμε μοιραστεί αγάπη.
Ένας "συνάδελφος" κάποτε μου είπε ότι εμείς οι δάσκαλοι, ειδικά στα ιδιαίτερα μαθήματα, παίζουμε λίγο και τον ρόλο της babyistter, βολεύει στους γονείς να "παρατάνε" το παιδί τους στο δάσκαλο για να κάνουν διάφορες άλλες ασχολίες ή δουλειές. Κι επίσης αναρωτήθηκε γιατί κάνω projects με τους μαθητές μου, γιατί τους παίρνω μαζί σε διάφορες εκδηλώσεις (χορού, γιόγκα, εκθέσεις βιβλίου) και γιατί πάμε για καφέ, ενώ θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο... Δεν θα σχολιάσω αυτά που μου είπε...
Απλά θα πω ότι, ότι κάνω, το κάνω επειδή το νιώθω.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στα "παιδιά μου" και στους γονείς τους που τόσα χρόνια με εμπιστεύονται, με θυμούνται και είναι πάντα δίπλα μου σαν δεύτερη οικογένεια.