Tuesday, August 15, 2017

Ένα χρόνο μετά... (συνειδητοποίηση και πάλι)


Μετά από το τελευταίο μου άρθρο στο iTDi blog σχετικά με το πως περνάει την μέρα της μια multitasker και το σχόλιο της φίλης μου της Anne, συνειδητοποίησα πόσο μπορεί να αλλάξει κανείς μέσα σε ένα χρόνο.

Σοκάκι στην Αλλόνησο

Φαίνεται ότι δεν έχεις αλλάξει αλλά τελικά έχεις αλλάξει τόσο πολύ...
Πριν ένα χρόνο λοιπόν είχα μόλις γυρίσει από την Αλλόνησο από τις οικογενειακές διακοπές, δούλευα στο γραφείο και ετοιμαζόμουν για το EDUfest στη Σικελία.

Επίσκεψη στο Παλέρμο

Εννοείται υπήρχαν δύσκολες κι εύκολες στιγμές και μια συνγκεκριμένη καθημερινότητα.

Τορώνη με φλαμίγκο

Φέτος έχω μήνες που δεν δουλεύω full time και έχω γυρίσει από διακοπές από το χωριό μου την Τορώνη. Η ψυχολογία μου δεν είναι και η καλύτερη αν και ήταν δική μου επιλογή να μην πάω σε καινούρια δουλειά ακόμα, αν και είχα ήδη δύο καλές προτάσεις.

Εγώ σε μερικά χρονάκια

Σε όλη μου τη ζωή είχα πάντα κάτι να κάνω και πάντα έτρεχα σαν την τρελλή. Επειδή πρέπει να βοηθήσω οικονομικά στο σπίτι, επειδή νιώθω την ανάγκη να δημιουργήσω, επειδή δεν είμαι ο συνηθισμένος τύπος γυναίκας που δουλεύει μόνο και μόνο για να βγει από το σπίτι ή επειδή απλά δεν φτάνουν τα λεφτά.

Κατάλαβα λοιπόν ότι τα λεφτά ποτέ δε φτάνουν. Ναι μεν όταν δουλεύεις 13 ώρες το 24ωρο είσαι πιο άνετα και πας τα ταξιδάκια σου αλλά γενικά είσαι όλη τη μέρα στη δουλειά και δεν απολαμβάνεις τους κόπους σου, δεν βλεπεις τους δικούς σου, αποξενώνεσαι.
Βέβαια και το αντίστροφο να μη δουλεύεις καθόλου και να είσαι όλη μέρα μέσα στο σπίτι δεν είναι και ότι το καλύτερο και σε φτάνει στα όριά σου, αλλά πιστεύω ότι έπρεπε να αφήσω ένα διάστημα να δω τι θέλω να κάνω.

Θα μου πεις δηλαδή ξέρεις τι θες να κάνεις τώρα; Η αλήθεια είναι ότι όχι. Δεν έχω ιδέα πως θέλω να συνεχίσω. Ξέρω πάντως τι δεν θέλω.
Δεν θέλω να είμαι κλεισμένη σε 4 τοίχους κάθε μέρα και να μη βλέπω ήλιο.
Δεν θέλω επιφανειακές ανθρώπινες σχέσεις.
Δεν θέλω να κάνω αγγαρεία.
Δεν θέλω να μην έχω χρόνο για τον εαυτό μου.
Δεν θέλω να αποξενωθώ πάλι  από το παιδί μου.
Δεν θέλω να γκρινιάζω (δύσκολο αυτο ε;)




Ένας χρόνος λοιπόν μπορεί να σε αλλάξει εντελώς. Να δεις ποιος είσαι και ποιοι άνθρωποι είναι δίπλα σου και ποιοι αξίζουν μια ευκαιρία και ποιοι όχι. Να δεις ότι η δουλειά σου δε σε ορίζει αλλά η προσωπικότητά σου.
Νομίζω πως φέτος πρέπει να κάνω λίγο πίσω - δε χρειάζεται να "δειχνόμαστε" συνέχεια άλλωστε....

Monday, August 7, 2017

Καλοκαίρι 2017: Στα παλιά μου τα λημέρια....

φύγαμε για Τορώνη!
Και ακόμα μια φορά είπα ότι δε θα ξαναπατήσω το πόδι μου στο χωριό και πάλι εκεί ήμουν. 'Οχι δεν το μισώ απλά θεωρώ ότι δεν έχει κάτι άλλο να μου δώσει. Από 5 χρονών είμαι εκεί. Κάθε καλοκαίρι. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου....
Τότε ακόμα που δεν υπήρχαν πολλά σπίτια. 5-6 το πολύ να ήταν και 2 ταβέρνες.
Και το τηλεφωνείο. Εκεί νοικάζαμε τον πρώτο καιρό. Σε ένα σπίτι δίπλα στο κουβούκλιο του τηλεφώνου. Κάθε βράδυ μαζευόταν κόσμος για να πάρει τηλέφωνο. Δεν υπήρχαν καρτοτηλέφωνα δεν υπήρχαν κινητα.




Και μετά στα εφηβικά χρόνια με 20 ατομα παρέα να πηγαίνουμε κάθε Σάββατο στην ντίσκο... Ιταμος λεγόταν. Και θερινό σινεμά.
Και πεζοπορία στα διπλανά χωριά - ή ωτο στοπ στις καρότσες στα φορτηγά.

Εκεί κοντά στο Ethnik

Η επίσκεψη φέτος στην Τριστινίκα μου τα θύμισε όλα, μια που εκεί δεν έχει αλλάξει τίποτα. Λες και πήγαμε πίσω στο '80.

Πήγα λοιπόν στο παλιό μου "χωριό" (αν και δεν ειμαι από εκεί), κυρίως για να περάσω "οικομονικά" λίγες οικογενειακές μέρες.
Η θάλασσα δεν παιζεται ακόμα και το φαγητό επίσης.

Μπαντομπίφτεκο
 Το βράδυ είναι άλλο θέμα, μια και κυκλοφορούν μετρημένοι 5 άνθρωποι (κυρίως ξένοι) στα σκοτάδια.... Νομίζω έχει χαθεί η παλιά μαγεία... δεν βλέπεις ούτε οικογένειες με παιδιά, ούτε παρέες από εφηβάκια να κυκλοφορούν όπως εμείς τότε...

Sarti beach
 Τα βράδια λοιπόν αναγκαστικά Σάρτη ή Μαρμαρά... Εκεί έχει καλοκαιρινή διάθεση με τουρίστες, μαγαζάκια και βολτίτσα....
Marmaras by night
Όπως και να'χει όταν πηγαίνω προς τα 'κει, είναι σα να πηγαίνω στο χωριό μου. Όχι απαραίτητα άσχημα αλλά ούτε και με πολλές προυποθέσεις να περάσω καλά.

 

Καλές διακοπές σας εύχομαι... Και περάστε και από το χωριό μου για μια βουτιά. Θα το ευχαριστηθείτε!!! 

Sunday, July 16, 2017

Καλοκαίρι 2017 - Αναγνωστικές αναζητήσεις.


Και είναι καλοκαίρι και πλέον έχω αρκετό ελεύθερο χρόνο για να κάνω ότι θέλω.
Οι υποχρεώσεις βέβαια υπάρχουν πάντα όπως υπήρχαν όταν δούλευα 13 ώρες τη μέρα, απλά πλέον ο χρόνος κυλάει διαφορετικά.
Μετά λοιπόν από 3 ολόκληρα καλοκαίρια μπορώ να διαβάσω κανένα βιβλίο.
Αυτό που κάνω γενικά είναι να ανακυκώνω τα βιβλία μου - σπάνια κρατάω τα ίδια βιβλία, εκτός αν είναι κάτι πολύ ιδιαίτερα (όπως το the The Day of the triffids - John Wydham, The night of the triffids - Simon Clark και το Martian chronicles - Ray Bradbury, τα οποία δεν τα χαρίζω, δεν τα δανείζω και τα ξαναδιαβάζω που και που).
Η φετινή συλλογή λοιπόν προέρχεται από τις φίλες μου Άννα και Μαίρη, που αντάλλαξαν ή μου χάρισαν τα βιβλιαράκια τους και τις ευχαριστώ πολύ.

Το πρώτο που διάβασα ήταν το The last to know - Melissa Hill. Το ξεκίνησα στην παραλία και το τελείωσα σχετικά γρήγορα αφού ήθελα να το συνεχίσω και στο σπίτι. Εμένα γενικά μου αρέσει ότι έχει σχέση με επιστημονική φαντασία και crime, αυτό αν και δεν έιχε δολοφονίες, εξωγήινους και detective, το μυστήριό του το είχε. Ξεκινάει με την ζωή μιας μαμάς νοικοκυράς και της αδερφής της που ήταν μια πετυχημένη συγγραφέας. Σε κάποια φάση στο βιβλίο βλέπουμε ότι αυτό είναι η ιστορία ενός χειρόγραφου το οποίο έφτασε στα χέρια μιας κοπέλας που δουλεύει σε εκδοτικό. Το πως συνδέεται η κοπέλα με την ιστορία ενός βιβλίου είναι ένα μυστήριο που ξετυλίγεται.

Αυτές τις μέρες διαβάζω Το κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου. Κάτι πολύ διαφορετικό από ότι διαβάζω συνήθως και σίγουρα δεν είναι ένα βιβλίο που θα έπαιρνα μαζί στην παραλία. Είναι ένα στοίχημα που έχω βάλει με τον εαυτό μου και μάλιστα έχω βάλει πλάνο με πόσες σελίδες θα διαβάζω κάθε μέρα για να το τελειώσω. Μια ομάδα από αντάρτες λοιπόν αναλαμβάνει να μεταφέρει ένα κιβώτιο και αυτό είναι για κάποιο λόγο πολύ σημαντικό. Πόσοι μένουν στο τέλος; Θα τα καταφέρουν; Τι έχει μέσα το κιβώτιο; (εγώ θα τα μάθω σε λίγες μέρες!!1)

Το επόμενο που σίγουρα είναι του γούστου μου και προφανώς αυτό θα το πάρω και στην παραλία είναι το Absolute Fear - Lisa Jackson κι έχει να κάνει με έναν serial killer. Οκ σκοτωμοί, αστυνομικοί δράση, νεκροτομεία. Εδώ είμαστε.

Digital Fortress - Dan Brown.  Εντάξει. Είναι γραμμένο πριν από τη μεγάλη επιτυχία Da vinci Code. Έχει να κάνει με αποκρυποτογραφήσεις κώδικά, με πράκτορες και απαγωγές. Μάλλον θα το πάρω κι αυτό μαζί μου στην παραλία.

Το τελευταίο που μου το έδωσε η Μαίρη (μαζί με το Κιβώτιο) είναι το The tortilla curtain- T. C. Boyle, το οποίο μου το χαρακτήρησε "σκληρό" και κάπως καταθλιπτικό. Από ότι βλέπω έχει να κάνει με την αντιμετώπιση των λαθρομεταναστών στην Αμερική, την άθλια διαβίωση και τον ρατσισμό. Κάτι ίσως επίκαιρο.

Το ξέρω είναι λίγο άσχετα μεταξύ τους. Όμως αποφάσισα να κάνω και πράγμαα που ίσως δεν με ενδιαφέρουν τόσο. Κυρίως για να ξεκολλήσω από τον μικρόκοσμό μου και να βάλω τον εαυτό μου σε ένα πρόγραμμα.

Περιμένω προτάσεις βιβλίων (για τον υπόλοιπο χρόνο!!)

Sunday, July 2, 2017

Post Κυριακής - συνειδητότητα σε όλο της το μεγαλείο!!!


Καλοκαιρινές περιπέτειες έλεγα στην προηγούμενη ανάρτηση, αλλά πήγα κάπως πίσω την τελευταία εβδομάδα.
Όχι δεν έκανα κάτι συγκεκριμένο εκτός από μάθημα δηλαδή. Κυρίως καθόμουν στον καναπέ και κοιτούσα το ταβάνι. Κοιμόμουν κιόλας. Πολύ....
Ίσως είναι από τη ζέστη, ίσως είναι από τη διάθεση.
Το έχω ξαναπεί - είμαι άνθρωπος που πραγματικά τρώγεται με τα ρούχα του όταν δεν έχω να κάνω κάτι. Πάντα με θεωρούσαν εργασιομανή.
Όταν δούλευα μόνο με μαθήματα και φροντιστήρια, τα καλοκαίρια ήταν μαρτυρικά. Είναι δυνατόν να μην έχω να καταπιαστώ με κάτι;
Μετά ήρθαν τα καλοκαίρια στο γραφείο που είχα να καταπιαστώ με κάτι, αλλά δεν έβλεπα ήλιο. Τον τελευταίο καιρό ειδικά είχε αρχίσει να με ενοχλεί πολύ ότι δεν μπορούσα να είμαι έξω στον ήλιο...
Και τώρα που δεν δουλεύω, βασικά δουλεύω αλλά μια που είμαι freelance πλέον, μπορώ να κανονίσω τον χρόνο μου όπως θέλω, αυτό που κάνω στον ελεύθερό μου χρόνο, είναι να μην κάνω απολύτως τίποτα. Πάω για περπάτημα, κοιμάμαι, χαζεύω στο ιντερνετ... χωρίς τύψεις. Πήγα και στη θάλασσα... Εγώ.... Χωρίς γκρίνια.

Δεν θέλω να καταπιαστώ με τίποτα και όχι... δεν με πιάνει κατάθλιψη.
Προφανώς είναι ο τρόπος που το σώμα μου μου λέει να σταματήσω λίγο και να κάνω ένα διάλλειμα. Και πρέπει πλέον συνειδητά να υπακούσω.
Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι φίλοι που με συναντούν μετά από καιρό, μου λένε ότι έχει αλλάξει η όψη μου, ότι φαίνομαι πιο ήρεμη...

Τελικά όλα αυτά που παθαίνουμε, από το άγχος, από την πίεση, αυτά τα ψυχοσωματικά, μπορούμε να τα σταματήσουμε. Μπορούμε να βάλουμε τον εαυτό μας πρώτα. Να είμαστε εμείς καλά.
Οι δουλειές, τα χρέη, τα προβλήματα πάντα θα υπάρχουν.
Δεν σημαίνει αυτό, εννοείται, ότι θα τα αφήσουμε όλα στην τύχη τους. Και διεκδικητικοί θα είμαστε όπου πρέπει, και στη δουλειά μας θα πάμε και τις υποχρεώσεις μας δεν θα τις αμελήσουμε. Αλλά προφανώς το μυστικό είναι να δίνουμε χρόνο στον εαυτό μας. Έστω  μισή ώρα την ημέρα. Να ξεκουραζόμαστε, να προσέχουμε την υγεία μας, να κάνουμε κάτι που πραγματικά μας αρέσει.


Πως λέμε στο meditation στη yoga, πρέπει να υπάρχει η στιγμή που θα πούμε... Δε με νοιάζει το πριν, δε με νοιάζει το μετά, ζω μόνο το τώρα. Για λίγο. Για να γεμίσω μπαταρίες.

Δεν ξέρω τι θα γίνει αύριο. Μπορεί όλα να πάνε καλά. Ή και όχι. Και θα το αντιμετωπίσω.


P.S. Τα προγραμματισμένα προτζεκτάκια θα γίνουν... ίσως με μια μικρή καθυστέρηση. Μπορεί να είναι fall adventures. 

Saturday, June 24, 2017

Summer adventures 2017


Κάθε καλοκαίρι έχει το αφιέρωμά του τα τελευταία χρόνια. Γκρίνια, διακοπές αλλά και διάφορες μικρές περιπέτειες.
Φέτος έχω κάτι διαφορετικό στο μυαλό μου μια που έφτιαξα και το κανάλι στο YouTube.
Εκεί θα ανέβουν όλα τα summer adventures.
Ευελπιστώ να μην τα κάνω όλα μόνη μου, οπότε όποιος τρελλός έχει κάποια ιδέα ή θέλει να συμμετέχει, σας περιμένω.
Φέτος λοιπόν το καλοκαίρι θα πάμε για

  • kundalini yoga
  • pilates
  • χορό
  • ιππασία
  • μπορεί και kick box!!!
  • μπουγάτσα
  • βόλτες στην πόλη οδικώς και ακτοπλοικώς
  • κολύμπι
  • εκδρομούλες
και...
  • θα πειραματιστούμε με διάφορες συνταγές (ή θα ανατινάξω την κουζίνα!!!)
Μέχρι τότε σας αφήνω με ένα πολύυυυυ παλιό βιντεάκι με την Κωνσταντίνα (της οποίας πλέον δεν της αρέσει να βλέπει τον εαυτό της στα 13, αλλά πιστεύω ότι είναι διαχρονικά!!)
Υπόσχομαι ότι κάποτε θα φτιάξουμε επαιτειακό βιντεάκι!!!



Follow us!!
Instagram
Snapchat: dora-pap1

Monday, June 19, 2017

Μια συνειδητοποιημένη ambivert...



Είναι περασμένες 10 κι εγώ γυρνάω από το γυμναστήριο. Έχει βραδιάσει και οι δρόμοι είναι άδειοι. Ακουστικά στα αυτιά ακούγοντας τα αγαπημένα μου κομμάτια από τα παλιά Body Balance και νιώθω μια απίστευτη ηρεμία και μια γλυκιά κούραση.
Πραγματικά απολαμβάνω αυτές τις στιγμές που είμαι μόνη, αν και γενικά θεωρούμαι πολύ κοινωνικός άνθρωπος.
Κι έρχεται η στιγμή της συνειδητοποίησης. Ίσως επειδή ποτέ στη ζωή μου δεν ήμουν πάντα με πολύ κόσμο δεν είχα καταλάβει ότι τελικά έχω και μια εσωστρέφεια μαζί με την εξωστρέφεια που γενικά δείχνω στους ανθρώπους.
Να πω και την αλήθεια, επειδή ακριβώς πολλά χρόνια δεν περνούσα τον περισσότερο χρόνο μου με πολλούς ανθρώπους στον ίδιο χώρο, ένιωθα την ανάγκη να ανήκω σε μια ομάδα και το επεδίωκα πολύ αυτό, είτα σε συλλόγους, είτε αργότερα στη δουλειά στο γραφείο. Όμως ο πολύ "ανοιχτός" χαρακτήρας μου, έφερε και αντιπάθειες εκτός από συμπάθειες.
Most people can't handle me. Δεν μπορούν να διαχειριστούν την αλήθεια μου.
Το να συναναστρέφεσαι και να τα πηγαίνεις καλά με όλους τους ανθρώπους πραγματικά δεν είναι εφικτό.
Και από ότι καταλαβαίνω κι εγώ δεν μπορώ να διαχειριστώ συμπεριφορές, μυστικά, κλίκες, σκευωρίες...
Οπότε τελικά, εκτός από τον "χαβαλέ" που κάνω στο γυμναστήριο, στους συλλόγους, με τα μαθητάκια μου κτλ., κατάλαβα ότι πολλοί λίγοι άνθρωποι με ανέχονται και τους ανέχομαι.
Και ναι μεν είμαι αρκετά εξωστρεφής (γράφω, μιλάω, κάνω φασαρία τέλος πάντων) αλλά χρειάζομαι και την μοναξιά μου.
Αυτές τις όμορφες στιγμές που δε θα μιλήσω σε κανέναν. Που θα βάλω τη μουσική μου, που θα κάτσω να διαβάσω, που θα πάω να περπατήσω και να βγάλω τις φωτογραφίες μου και δεν θέλω να δω άνθρωπο.
Κάθομαι και διαβάζω εδώ διάφορα άρθρα σχετικά με την "περίπτωσή" μου και τελικά υπάρχει ο όρος "extroverted introvert" ή "ambivert" που σημαίνει ότι όντως μπορείς να είσαι και τα δύο.
Προφανώς γι' αυτό μπερδεύω και τους άλλους.
Σε ένα αρθράκι εδώ βλέπω λοιπόν ότι οι extroverted introverts κάνουν πολύ εύκολα φιλίες όμως δυσκολεύονται πάρα πολύ να τις κρατήσουν, μια και δεν θέλουν επιφανειακές σχέσεις τύπου "να βγω να περάσω καλά και να μη με νοιάζει να γνωρίσω πραγματικά κάποιον σε όλες τις φάσεις της ζωής του" (η φράση των εισαγωγικών μου βγήκε πολύ μεγάλη αλλά οκ, κάπως έπρεπε να το περιγράψω!!!!)
Μια concious ambivert λοιπόν...

Tuesday, June 13, 2017

Κάτι Τρίτες...


Έχουν περάσει αρκετές μέρες από τότε που σταμάτησα να πηγαίνω στο  γραφείο και άρχισα σιγά σιγά να συνηθίζω.
Δεν είναι ότι θα μου λείψει τόσο πολύ το πρωινό ξύπνημα ή το να κάθομαι το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μπροστά από μια οθόνη.
Δεν θα μπω σε σκέψεις του να ανακαλύψω το πως και το γιατί. Δεν με νοιάζει κιόλας, ειδικά όταν εγώ έχω κάνει υπερπροσπάθεια κι έχω δώσει τον καλύτερό μου εαυτό.
Όμως είναι κάπως παράξενο όταν έχεις συνηθίσει σε μια ρουτίνα, να την αλλάζεις.
Βέβαια οφείλω να ομολογήσω ότι το ξέρω ότι δεν θα λείψω σε κανέναν.
Κάποιες μέρες λοιπόν είναι καλές και κάποιες μέρες όχι και τόσο καλές. Συνήθως προσπαθώ να κρατάω τον εαυτό μου απασχολημένο. Δεν έχω σταματήσει να δουλεύω άλλωστε. Ήταν επιλογή μου εδώ και πολλά χρόνια να μην σταματήσω την "πραγματική" μου δουλειά. Ήταν απόφαση που πήρα μετά από προσεκτική σκέψη και μετά από χρόνια φυσικά αποδεικνύεται ότι είχα δίκιο.
Βέβαια όταν έχεις συνηθίσει (κι εσύ και οι δικοί σου) να είσαι εκτός σπιτιού για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, είναι κάπως δύσκολο να ξαναπροσαρμοστούμε στην προηγούμενη πραγματικότητα.
Γιατί εσύ έχεις συνηθίσει να δουλεύεις και να είσαι αυτός που προσφέρει στην οικογένεια.
Όταν ξαφνικά ο ρόλος σου αλλάζει και θεωρείσαι πλέον η "κυρά" του σπιτιού, αυτό είναι κάτι που ενδυναμώνει τις προστριβές, ειδικά από τη στιγμή που ακόμα δουλεύεις και προσφέρεις, έστω σε μικρότερο βαθμό.
Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ τον εαυτό μου να καθαρίζει όλη μέρα το σπίτι και να φτιάχνει κάθε μέρα κεικ και μουσακά.
Και ναι δεν έχω κάνει γενική καθαριότητα ακόμα....
Τι κάνεις όταν σου γυρνάει λοιπόν;;;;
Τα παρατάς όλα και πας παραλία....

Τα πρωινά που δεν έχει κόσμο είναι τέλεια για μια βολτούλα

Λες να ξεκινησω κι εγώ κωπηλασία

That's me!

Sunday, June 11, 2017

Κάπου κάπως κάποτε




Πρέπει να έχουν περάσει 5-6 χρόνια απο τότε.
Η Κωνσταντίνα 3η γυμνασίου - 1η λυκείου και θυμάμαι κάναμε μάθημα αγγλικά και γερμανικά. Με άλλα λόγια ήμουν κάθε μέρα εκεί.
Μια φορά το μήνα λοιπόν, φτιάχναμε "σενάριο" προφορικό και μετά το μάθημα ετοιμάζαμε βιντεάκι που ανέβαινε στο facebook. Τότε δεν υπήρχαν πολλοί youtubers στην Ελλάδα. \Ούτε κι εμείς γίναμε ποτέ. Απλά κάναμε το "χαβαλέ" μας. Και είχαμε το κοινό μας.
Πέρασαν τα χρόνια, μεγάλωσε η Κωνσταντίνα, σταμάτησαν εννοείται τα μαθήματα - πόσα πτυχία να πάρει το παιδί άλλωστε....
Τα βιντεάκια συνέχισαν όχι σε μεγάλο βαθμό με άλλους μαθητές, χωρίς ιδιαίτερο θέμα. Το κεφάλαιο "βιντεάκια" σταμάτησε. "Σοβάρεψα" κι εγώ κάπως... γιατί άλλωστε να συνεχίσει ο "χαβαλές";
Και γιατί όχι;
Στην τελική μια ζωή έχουμε, ας τη ζήσουμε.
Οι ιδέες για καινούρια βιντεάκια πολλές. Τα παλιά θα ανέβουν σύντομα στο καινούριο κανάλι εδώ.
Δέχομαι ιδέες και κόσμο που θα ήθελε να εμφανιστεί στα καινούρια βίντεο!
Join me!

Friday, June 9, 2017

#studentlove


Αυτές τις μέρες σκέφτομαι ότι πραγματικά η απόφασή μου να μην αφήσω τη διδασκαλία δικαιώθηκε. Πέρα από τις επαγγελματικές συγκυρίες και αποφάσεις, βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι έχω πράξει σωστά.
Γιατί νομίζω ότι όταν μέσα σου είσαι δάσκαλος και έχεις μεράκι γι' αυτό που κάνεις, ε, κάτι κάνεις σωστά.
Για μένα το να είσαι δάσκαλος, δεν έχει να κάνει μόνο με το αν θα διδάξεις τα μαθηματικά, την ξένη γλώσσα και τα αρχαία ελληνικά σωστά. Αυτό λίγο πολύ όλοι το κάνουμε, όταν είναι το αντικείμενό μας.
Ο δάσκαλος κατά τη γνώμη μου είναι ο δεύτερος γονέας, ο κηδεμόνας, ο φίλος, ο ψυχολόγος, ο εμψυχωτής, αυτός που είναι εκεί.
Είμαι όλα αυτα; Πραγματικά δεν ξέρω.
Αυτό που ξέρω είναι ότι έχω επενδύσει πάρα πολύ στη σχέση μου με τα παιδιά και αυτό που έχω καταφέρει είναι να έχω δημιουργήσει σχέσεις ζωής με τους περισσότερους μαθητές μου.
Έχουμε περάσει μαζί λύπες, χαρές, καυγάδες, συμφιλιώσεις, άγχος, αγωνία, πλακίτσες, γέλια, αναμνήσεις. Και πάνω απ' όλα έχουμε μοιραστεί αγάπη.
Ένας "συνάδελφος" κάποτε μου είπε ότι εμείς οι δάσκαλοι, ειδικά στα ιδιαίτερα μαθήματα, παίζουμε λίγο και τον ρόλο της babyistter, βολεύει στους γονείς να "παρατάνε" το παιδί τους στο δάσκαλο για να κάνουν διάφορες άλλες ασχολίες ή δουλειές. Κι επίσης αναρωτήθηκε γιατί κάνω projects με τους μαθητές μου, γιατί τους παίρνω μαζί σε διάφορες εκδηλώσεις (χορού, γιόγκα, εκθέσεις βιβλίου) και γιατί πάμε για καφέ, ενώ θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο... Δεν θα σχολιάσω αυτά που μου είπε...
Απλά θα πω ότι, ότι κάνω, το κάνω επειδή το νιώθω.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στα "παιδιά μου" και στους γονείς τους που τόσα χρόνια με εμπιστεύονται, με θυμούνται και είναι πάντα δίπλα μου σαν δεύτερη οικογένεια.



Wednesday, May 31, 2017

Shit happens...


Κι εκεί που περιέγραφα προχτές πως είναι να έχεις μια μέρα άδεια..... μου ανακοινώνεται ότι από δω και πέρα θα έχω κάθε μέρα "'άδεια"....
Εεεεε.... λιγο ξαφνικό;  Ε ναι...
Και τώρα;;;
Τώρα θα έχω χρόνο να πηγαίνω περισσότερο γυμναστήριο, να πηγαίνω για τρέξιμο τα πρωινά, να κάθομαι περισσότερο με το παιδί μου, να πηγαίνω για καφέ με φίλους, να πάρω σκύλο! ΝΑΙΙΙΙΙΙ σκύλο...
Α... και να ξυρίσω το κεφάλι μου από την μια μεριά γιατί μέχρι τώρα σκεφτόμουν τι θα πει ο κόσμος αν βλέπει μια επαγγελματία με ξυρισμένο κεφάλι...
Το σκυλί πάντως είναι πολύ καλή ιδέα.....


Βέβαια όλα αυτά είναι η ρομαντική πλευρά...
Και για να μη μου την πει κανείς, ούτε να δημιουργήσω πρόβλημα, αχάριστη ΔΕΝ είμαι.
Όταν ξεκίνησα, πριν 2,5 περίπου χρόνια, είχα τρομερό πρόβλημα και αυτή η θέση ήρθε ουρανοκατέβατη. Τα τελευταία 2,5 χρόνια ήταν το βασικό εισόδημα της οικογένειάς μου. Και έμαθα και πολλά πράγματα. Άπειρα πράγματα... Και ακόμα μαθαίνω...
Εγώ πιστεύω είμαι λίγο πιοοοοο ... ελεύθερο πνεύμα .... (Το πρόβλημά μου παραμένει το ίδιο όπως και πριν απο 2,5 χρόνια αλλα who really cares? Στην Ελλάδα ζούμε άλλωστε....)


Και να πω και την αλήθεια ένιωθα ότι τα επίπεδα της δημιουργικότητάς και της ενέργειάς μου είχαν αρχίσει να κατεβαίνουν δραματικά. 
Πάμε γι άλλα λοιπόν... βασικά σε καμιά παραλία γιατί είναι και καλοκαίρι, χάσαμε και κιλά, άντε....
"Και τώρα τι θα κάνεις;", με ρωτάει ένας φίλος.
"Θα γίνω youtuber!!!"




Ευχαριστώ λοιπόν αυτούς που πρέπει να ευχαριστήσω, χαιρετώ τους υπόλοιπους.

Φιλάκια


Monday, May 29, 2017

Day off

Εγώ σήμερα υποτίθεται ότι θα γυρνούσα από ταξίδι που ήταν προγραμματισμένο εδώ κι ένα μήνα. Τι πιο φυσικό να πάρω την επόμενη μέρα άδεια ώστε να μπορέσω να τακτοποιηθώ, να καθαρίσω, να βάλω πλυντήρια κτλ.
Έλα μου ντε που στραβές γίνονται και το ταξιδάκι ακυρώθηκε....
Το έσωσα το ΠΣΚ έβαλα μαθήματα, πήγα γυμναστήριο, βγήκα και για κρασάκι όλα καλά.
Τι γίνεται όμως με την Δευτέρα; Άδεια μέρα.
Ειδικά εγώ που είμαι και workoholic άστα να πάνε!
Η μέρα λοιπόν ξεκίνησε κάπως έτσι.

πολύσπορο κουλουράκι και καφεδάκι
Εννοείται ότι έβαλα μάθημα πρωί πρωί, έτσι για να νιώσω ότι η μέρα μου έχει σκοπό.
Η αλήθεια είναι ότι ο συγκεκριμένος (παλιός) μαθητής μου, με θυμήθηκε μετά από αρκετό καιρό, δεν με χάλασε βέβαια.
Όταν κάνεις μάθημα με ενηλίκους και μάλιστα επαγγελματίες, είναι φυσιολογικό να μην δίνουν την κύρια προσοχή τους στην ξένη γλώσσα. Να που χρειάζεται και με ξαναθυμούνται.
Γενικά σε τέτοιες περιπτώσεις δεν χρησιμοποιώ βιβλίο. Εκτός αν κάποιος θέλει να δώσει εξετάσεις για κάτι συγκεκριμένο. Το μάθημά μου λοιπόν είναι κυρίως conversational.
Για σήμερα διάλεξα ένα πολύ ωραίο κείμενο (PARSNIPs εννοείται - δες εδώ για το βιβλίο στο οποίο συμμετείχα και ανέλυσα το PArsnips effect)  σχετικά με το αλκοόλ.
Έσπασε τον πάγο και ήταν κι ενδιαφέρον για τον μαθητή μου. Το πιό ενδιαφέρον πράγμα που έμαθα είναι ότι το παραδοσιακό ποτό του Βιετνάμ γράφεται Ruou και προφέρεται zee-ot και μπορεί να έχει κομμάτι από φίδι μέσα.

με διάφορα άλλα ερπετά και φίδια...

Στο επόμενο μάθημα και πάλι θέμα εκπληξη!



Βέβαια εγώ με βροχή έφυγα, φορτωμένη με την τσάντα, τα κουλούρια, τους καφέδες και την ομπρέλα.


Με ήλιο και ζέστη γύρισα... Τι καιρός κι αυτός, εκεί που είσαι με το αδιάβροχο και το πουλόβερ, εκεί θέλει φανελάκι και βερμούδες....

Τι κάνουμε λοιπόν μια μέρα στο σπίτι....
Τώρα μια νοικοκυρά θα μου έλεγε να καθαρίσω το σπίτι και να φτιάξω μουσακά....
Προτίμησα να τελειώσω το online course που κάνω στο Future Learn, σχετικά με το Global workplace.
Και να κάνω κι επανάληψη τα Φριζικά μου (είναι γλώσσα που μιλιέται σε μέρος την Ολλανδίας - ναι μάθατε και μια άγνωστη λέξη)
Για μεσημέρι σήμερα θα αρκεστώ σε ομελέτα.... πρωτεινούλα.

Ας το πούμε και brunch...
Επίσης ξεκινάω CLA - υποτίθεται ότι αν χτυπιέσαι στην γυμναστική, σου καίει το λίπος, εμένα με ενδιαφέρει να μην πάθω αλλεργία σε πρώτη φάση βέβαια.
Μια και το σημερινό post θα το γράφω όλη τη διάρκεια της μέρας, θα εξαρτηθεί αν πάθω κάτι και τρέχω στα νοσοκομεία ή όχι. Το Ιπποκράτειο και ο Αγ. Δημήτριος από ότι έμαθα - είμαστε οκ.
video

Εννοείται ότι βρέχει... Φέτος ο καιρός είναι αναποφάσιστος. Δεν ξέρει αν θέλει να είναι χειμώνας ή καλοκαίρι...
Εννοείται ότι ΚΑΙ με βάρκα θα πήγαινα Body Combat.

video

Και Body Balance μετά...
Το πρόγραμμα στο γυμναστήριο είναι το ίδιο εδώ και χρόνια. Θυμάμαι ότι πάντα έφτιαχνα το πρόγραμμά μου έτσι ώστε να μην χάνω το κόμπατ της Δευτέρας. Μέχρι που μια μέρα μου γύρισε και δεν ξαναπήγα.
Δύο ολόκληρα χρόνια προσπαθούσα να σηκώσω τον εαυτό μου να πάει γυμναστήριο. Χαίρομαι πολύ μου μου "ξαναγύρισε" - ειδικά με όλα αυτά τα μαθήματα τύπου combat, fight, tae bo φεύγει όλη η ένταση.
Πάει λοιπόν η μέρα τελείωσε...
Θα μου πεις ποιος νοιάζεται πως πέρασα τη μέρα μου. Κανείς προφανώς και δεν με νοιάζει απλά μου ήρθε να γράψω κι έγραψα.
Ελπίζω να έδωσα έστω και σε έναν άνθρωπο καμιά ιδέα με το τι να (μην) κάνει τον ελεύθερό του χρόνο.
Κεφάλια μέσα αύριο

Saturday, May 27, 2017

#decision_taking_101


Η ζωή μας είναι γεμάτη αποφάσεις.
Από την πιο σοβαρή μέχρι την πιο απλή...
Από το τι φαγητό θα φάει κανείς σήμερα μέχρι για το αν θα ξενιτευτεί...
Για μένα οι επιλογές φαγητού είναι πολύ περιορισμένες έτσι κι αλλιώς και όχι δεν πρόκειται να ξενιτευτώ και αυτό είναι μια συνειδητή απόφαση.
Όμως όλες οι αποφάσεις που παίρνουμε είναι όντος προιόν σκέψης ή απλά πηγαίνουμε με το τι πιστεύουν οι πολλοί, με το τι είναι δηλαδή αποδεκτό;
Μακάρι το μυαλό και η καρδιά να ήταν φιλαράκια, να μην υπήρχε το συναίσθημα, να κυριαρχούσε μόνο η λογική.



Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να έχει πάρει αποφάσεις και δουλειάς και προσωπικές, επειδή λειτουργούσα πάντα με το συναίσθημα. Δεν έφευγα π.χ. από φροντιστήρια που δούλευα αν και οι συνθήκες δεν ήταν και οι καλύτερες επειδή ήμουν δεμένη με τους μαθητές μου, τα παιδιά μου.
Δεν έφυγα στο εξωτερικό επειδή έκλαιγε και με εκβίαζε συναισθηματικά η μάνα μου.
Πρόσεχα πολύ σε όλες μου τις κινήσεις και καταπιεζόμουν.
Και να πω και την αλήθεια, παρατηρώντας τον κόσμο γύρω μου, πολύ άνθρωποι καταπιέζονται και δεν παίρνουν τις σωστές αποφάσεις. Και μάλιστα θεωρούν κάποια πράγματα αυτονόητα. Π.χ. ότι πάντα μα πάντα θα μας βοηθούν οι γονείς μας (και τι γίνεται αν τους χάσεις νωρίς, όπως εγώ; Τι κάνεις; Προφανώς κολυμπάς απροετοίμαστος)



Ακόμα και σε πιο προσωπικές καταστάσεις, έχω δει ανθρώπους να τους οδηγεί η καρδιά και να ακολουθούν το πρόσωπο που αγαπούν, αλλάζουν τόπο κατοικίας, δεν είναι κοντά στην οικογένειά τους, ξεκόβουν από τους φίλους τους. Για ένα μοναδικό άτομο.
Όλα μια χαρά αν τα αισθήματα είναι αμοιβαία. Συνήθως δεν είναι όμως.
Γι΄αυτό λοιπόν όλη η ζωή είναι αποφάσεις. Καλές ή κακές. Ποτέ δεν είναι αργά να αλλάξεις γνώμη πάντως.




Εγώ αυτήν την εβδομάδα το έκανα. Εσύ;




Sunday, May 14, 2017

#selflove: Μικρά πραγματάκια για σένα

Στην συνεχή μου εξερεύνηση του όρου #selflove, βάζω στον εαυτό μου μικρές ασκησούλες, πρώτον για να με "δοκιμάσω" και δεύτερον για να νιώσω καλύτερα.
Έχω φτάσει στο σημείο που πραγματικά δεν με φοβίζει η μοναξιά μου και δεν με πολυνοιάζει αν είναι αποδεκτό από τον κόσμο ότι κάνω.
Αυτή τη φορά πήγα για yoga, στην παραλία. Όχι μόνη, ήταν οργανωμένη εκδήλωση από γνωστό γυμναστήριο. Αλλά ναι, μόνη, πρότεινα βέβαια σε φίλες να έρθουν αλλά δεν βόλεψε.
Σε άλλους καιρούς λοιπόν δεν θα πήγαινα ούτε κι εγώ, αφού δεν θα είχα παρέα δίπλα μου.
Αυτή την φορά όχι.

Και στην τελική, γιατι να μην το κάνω;
Η yoga μάλιστα είναι τρόπος αυτοσυγκέντρωσης, ηρεμίας, αποτοξίνωσης. Δεν χρειάζεται να έχεις παρέα.
Από την άλλη παρατήρησα ότι υπήρχε και άλλος κόσμος μόνος εκεί. Χωρίς παρέα. Αρα... τζάμπα έχανα μέχρι τώρα τόσες εκδηλώσεις...

photo by Elixir

photo by Elixir

photo by Elixir

Και τι καλύτερο να ηρεμείς δίπλα στην θάλασσα, με ένα ωραίο ηλιοβασίλεμα;


Ένα ευχαριστώ στα γυμναστήρια Elixir για την πολύ όμορφη εκδήλωση.
Και πιο μεγάλο ευχαριστώ στην Έλενα για την όμορφη βόλτα  στην παραλία μας πριν... 

Tuesday, May 2, 2017

Kit έκτακτης "χαράς"


Σε όλους μας έχει τύχει να νιωθουμε κάπως ...  Τι να κάνω για να νιώσω λίγο καλύτερα;
Το έψαξα λοιπόν και μάζεψα μικροαντικείμενα που θα μπορύσαν να βοηθήσουν. Κι έκανα μια λίστα (ε το ξέρουμε άλλωστε ότι μου αρέσουν οι λίστες!!)
Να λοιπόν τι έχει το δικό μου "κουτί πρώτων βοηθειών"...

  • την αγαπημένη μου μουσική (απαλή, έντονη, δεν έχει σημασία)
  • αφρόλουτρο με όμορφη μυρωδιά (ένα μπανάκι είναι πάντα χαλαρωτικό)
  • λοσιον σώματος (όμορφες μυρωδιές και πάλι)
  • μάσκα προσώπου (από εκείνες τις ωραίες τις μαύρες)
  • βιταμίνες (Β12 & D να μας ανέβει η διάθεση)
  • γλυκάκι (οκ δίαιτα κάνουμε, άντε μπάρα δημητριακών)
  • το αγαπημένο μου βιβλίο (Day of the triffids - John Wyndham πιο SciFi πλά δεν γίνεται!)
  • ταινιούλα (κάτι σε χαζοχαρούμενη κομεντί)
  • χαλάκι yoga & τη  λίστα με τις ασκήσεις μου (τι σόι yoga κάναμε στην Σικελία τρομάρα μου)
  • φωτογραφίες (αναμνησούλες)
  • καφέ (θα έλεγα τσάι, αλλά πίνω μόνο όταν είμαι άρρωστη)
  • μπλοκάκι με ωραίο εξώφυλλο
  • χρωματιστά μαρκαδοράκια ή στυλό
  • αρκουδάκι (οτιδήποτε λούτρινο)

Sunday, April 30, 2017

Reflection: Γυμναστηρίου...

Να είσαι τόσο τρελλή ώστε να σηκώνεσαι 7 το πρωί την Κυριακή για να κάνεις γιόγκα στην παραλία
Όλα ξεκίνησαν κάπως έτσι... Πρίν 8-9 χρόνια γράφτηκα γυμναστήριο. Δεν είχα κάνει ποτέ στη ζωή μου γυμναστική, πάντα ήμουν πλαδαρή και αγύμναστη. Όταν πήγα πρώτη φορά γυμναστήριο ήμουν και υπέρβαρη. Και τώρα είμαι βέβαια αλλά καμία σχέση με τότε.
Και πήγα που λες εκεί και από τον απλό διάδρομο που ξεκίνησα να κάνω, κατέληξα να κάνω yoga, body combat, zumba, aerobic ακόμα και crossfit. Με κέρδισε το spinning και πήγαινα καθημερινά. Προσάρμοζα το πρόγραμμά μου έτσι ώστε να πηγαίνω κάθε μέρα γυμναστήριο, και πάνω από ώρα. Και έκανα και διατροφή και είχα αποκτήσει και το σώμα των ονείρων μου. Με πολλές θυσίες...

Μεγάλη αγάπη...

Ζούσα στον μαγικό κόσμο του γυμναστηρίου, όπου όλα ήταν όμορφα. Όμορφοι νέοι, κεφάτοι άνθρωποι, με αρκετή τρέλλα, χαβαλέ και πολύ πολύ γέλιο. Ήμουν σε μια όμάδα. Είχα την αίσθηση ότι ανήκω κάπου, ήμουν μέλος μιας ομάδας, είχα "φίλους", "κολλητούς"....
Βέβαια η αλήθεια δεν ήταν έτσι. Γιατί ούτε μέλος ομάδας ήμουν, ούτε ανήκα κάπου, ούτε "κολλητούς" είχα.
Απογοήτευση... τελικά πάλι μόνη μου;

Μόνη λοιπόν...
Τα παράτησα... λίγο ο φόρτος εργασίας, λίγο η έλλειψη κινήτρου, λίγο η απογοήτευση, πολύ τα θεματάκια υγείας που προέκυψαν...
Η Δώρα έγινε πάλι ένα υπέρβαρο couch potato...
Τώρα το υπέρβαρο είναι σχετικό, γιατό ο πραγματικός κόσμος, που δεν πάει γυμναστήριο με θεωρεί κανονική, αλλά όλα είναι θέμα αντίληψης...

μπορείς και μόνος bosu χωρίς παρέα

Κι εδώ έρχεται η συνειδητοποίηση... γιατί λοιπόν πάω γυμναστήριο ή μάλλον γιατί να γυμναστώ;
Για να βρω παρέα; Για να αποκτήσω φίλους; Για να "με παίζουνε" (όπως ακριβώς και στη δουλειά;)
Συνειδητοποίηση λοιπόν!
Γυμναστήριο πάω πρώτον για να περάσω καλά, για να μου φύγει η ένταση. Θα μπορούσα επίσης να πάω να τρέξω έξω ή να κάνω ποδήλατο ή να βάλω ένα βιντεάκι και να "χτυπηθώ" σπίτι.
Θα γυμναστώ για να νιώσω καλύτερα, να μου έρθει λίγο ενδορφίνη και να χαρώ.
Για να ρυθμίσω το βάρος μου, όχι για να γίνω αρεστή στους άλλους αλλά για να ικανοποιήσω τον εαυτό μου, να είμαι υγιής, για να προσέξω το εαυτό μου. Και ναι για να είμαι καλή με τους άλλους πρέπει να είμαι εγώ καλά πρώτα κι ας φαίνεται εγωιστικό.

video

Και ναι έχει πλάκα να έχεις παρέα στο γυμναστήριο αλλά δεν είναι και αυτοσκοπός. Και στα  χρόνια που ανέπνεα και ζούσα εκεί, απέκτησα και κάποιους φίλους και αρκετούς γνωστούς, αλλά δεν είναι και ανάγκη να το κάνω αυτό πλέον.

being strong
Στην προσπάθεια λοιπόν να επανέλθω σε φόρμα. Το ξέρω ότι όσο περνάνε τα χρόνια είναι λιγότερες οι πιθανότητες να γίνεις όπως ήσουν αλλά δεν το βαζω κάτω. Αυτή τη φορά είμαι έτοιμη. Αλλωστε υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που το αποδεικνύουν το αντίθετο κάθε μέρα.

Αυτά για σήμερα...
Συνεχίζουμε με περισσότερα πειράματα και εμπειρίες...


Αν σου άρεσε αυτό το post, μπορείς να το κάνεις tweet πατώτας εδώ.

Sunday, April 23, 2017

Date with myself no1: Photo Walk


Η μέρα άρχισε κάπως έτσι... κλασσικά, ξυπνάμε, πίνουμε καφέ, βλέπουμε μηνύματα και mails, χαζεύουμε στο νετ, ετοιμάζουμε μαθήματα για αύριο...
Και είναι ακόμα 10 η ώρα και όλοι κοιμούνται, κι εγώ έχω κάνει όλη την προετοιμασία για αύριο, έχω πιει καφέ και κάθομαι και κοιτάω το ταβάνι...





Κι εκεί που παίζω με το snapchat (καινούριο βιντεάκι εδώ) και λέω ότι ακόμα μια Κυριακή που θα λιώσω στον καναπέ, σκέφτομαι εκείνο το ωραίο site που βρήκα με τις πολύ όμορφες ιδέες και συμβουλές για την αγάπη για τον εαυτό μας, την συνειδητότητα και την ευγνωμοσύνη.
Και λέω ότι δεν χρειάζομαι κόσμο για να περάσω καλά. Και ξεκινάω με μια ιδέα της κυρίας αυτής που γράφει σ'αυτή τη σελίδα.
Ραντεβού με τον εαυτό μου; Γιατί όχι;
Εγώ να πω και την αλήθεια ήθελα να πάω για τρέξιμο. Έλα ντε που χτες στραβοπάτησα και γύρισα το πόδι μου στον ίσιο δρόμο... Να κάνεις jump kick sτο body combat σχεδόν κάθε μέρα και να σκοτώνεσαι στον ίσιο δρόμο.... Οκ καλά είμαι αλλά όχι για τρέξιμο...
Οπότε περπάτημα...
Καλή μέρα, ζέστη, ήλιος, θάλασσα....
Βγήκα παραλία, αποκλειστικά για να βγάλω φωτογραφίες. Έκλεισα τα δεδομένα στο κινητό, για να μην περπατάω σκυμμένη σε μια οθόνη,
Μουσικούλα στα ακουστικά, γυαλιά ηλίου και φύγαμε.



Έφτιαξα μια συλλογή με αρκετά χαλαρωτικά κομματάκια. Ίσα ίσα να σου φτιάχνουν την διάθεση.

Να πω την αλήθεια, δεν περίμενα να μου αρέσει τόσο πολύ η μοναξιά μου. Απόλαυσα την θάλασσα, είδα κόσμο να περπατάει, να τρέχει, να γελάει, χαμογέλασα σε μωράκια, χάιδεψα σκυλάκια, εννοείται έβγαλα πολλές πολλές φωτογραφίες, έκανα φωτοσύνθεση, έφτιαξα βιταμίνη D, άδειασε το κεφάλι μου. Θα το ξανακάνω σε άλλη γειτονιά σύντομα.

Μια γεύση από σήμερα...



Sunday, April 16, 2017

Μαθήματα συνειδητότητας (Πείραμα no.1)


Σε μια απόπειρά μου από τιε πολλές να τα βρω με τον εαυτό μου, άρχισα να διαβάζω, να ψάχνω και να πειραματίζομαι στο πως θα είμαι πιο ήρεμη, πως δεν θα γκρινιάζω συνέχεια και σιγά σιγά να κάνω βήματα για την αυτο-βελτίωση μου.
Και πέφτω στον όρο "mindfulness" στα ελληνικά συνειδητότητα ή επίγνωση του εαυτού μας.

συνειδητότητα θηλυκό
  1. κατάσταση επίγνωσης
  2. ποιοτικό χαρακτηριστικό της επίγνωσης
  3. επίγνωση-αντίληψη εσωτερικών ή εξωτερικών (για τον άνθρωπο) γεγονότων
  4. η ικανότητα να ορίζεις το σώμα σου, τις ενέργειές/πράξεις σου, τις ιδέες/σκέψεις σου
  5. ικανότητα να αισθάνεσαι/νιώθεις και να βιώνεις/να έχεις εμπειρίες


Και συνέχισα με τον όρο self-care (φροντίδα για τον εαυτό μας) και gratitude (ευγνωμοσύνη - κυρίως γι αυτό που έχουμε).
Βρήκα διάφορα websites με προτάσεις  και είπα να ακολουθήσω κάποιες απο αυτές και να δω τι θα γίνει και αν όντως θα έχω κάποιο αποτέλεσμα. 
Αποφάσισα λοιπόν να κάνω διάφορα μικρά πραγματάκια me myself and I και να καταγράφω κάποια από αυτά.
Ποιος ξέρει, μπορεί να είναι καλές προτάσεις και για κάποιον από σας (τους 5-6 αναγνώστες  αυτού του μπλογκ.)
Ξεκινάμε...
Χρωματίζουμε ....
Μου είπαν ότι είναι πολύ χαλαρωτικό.  Δεν το πίστευα. Προφανώς όμως αυτός είναι ένας από τους λόγους που δίνουμε στα παιδάκια της προσχολικής ηλικίας  χρώματα και χαρτί. Κάθονται ήσυχα.

Κατέβασα ένα mandala από το www.printmandala.com, βρήκα και τα παστέλ του Γιάννη από το μάθημα των Τεχνικών (τα έχουμε δύο χρόνια, ήταν ακόμα το κουτί κλειστό με την διαφάνεια πάνω... δεν νομίζω να καταλάβει ότι τα πήρα)  

Ακουστικά με χαλαρωτική μουσικούλα από το spotify απαραίτητη.


Εγώ διάλεξα cool down list αλλά υπάρχει μεγάλη επιλογή μουσικής χαλαρωτικής και μη και φυσικά όποιος θέλει να το δοκιμάσει μπορεί να χρησιμοποιήσει ότι μουσική χρειάζεται για συγκέντρωση.
Πέρασα περίπου μισή ώρα βάφοντας, στγκεντρωμένη για να μη βγω από τις γραμμές!!! Και σκεφτόμουν τι θα γράψω. 
Ήταν κάτι που με απασχόλησε, με ηρέμησε και μου έδωσε κάτι να κάνω ( μια και συνήθως στις διακοπές "τρώγομαι με τα ρούχα μου" ή λιώνω στον καναπέ)

Και ιδού το αποτέλεσμα!!


Happy colouring !!
Πάτησε εδώ για να μοιραστείς στο Twitter: 
Tweet: https://ctt.ec/TNO9d+ Μαθήματα #συνειδητότητας #χρωματίζουμε