Sunday, December 31, 2017

Απολογισμός 2017


Ήρθε η ώρα....
Το 2017 ξεκίνησε με πολλούς προβληματισμούς και μεγάλο ξεκαθάρισμα.
Τι τελικά αξίζει στη ζωή;
Έχω εμπιστευθεί τους σωστούς ανθρώπους;
Είναι η ζωή μου αυτή που θέλω;
Έχω ότι χρειάζομαι;
Πολλές αποφάσεις, πολλά καίρια γεγονότα που πραγματικά μου άλλαξαν τη ζωή.
Κάποιες κινήσεις τις έκανα από μόνη μου.
Κάποιες άλλες τις έκαναν οι άνθρωποι γύρω μου.
Κι εκεί που ήμουν ένας πολύ "δραστήριος" άνθρωπος, δουλεύοντας όλη μέρα, με πολύ άγχος, γράφοντας λίστες με πράγματα που πρέπει να γίνουν και μην προλαβαίνοντας να κάνω τίποτα, όλα άλλαξαν.

Ψέματα, παρασκήνια και διάφορες άσχημες καταστάσεις και στην προσωπική αλλά και στην επαγγελματική μου ζωή, με έκαναν να καταλάβω ότι έδινα βάση περισσότερο σε καταστάσεις που μάλλον έκαναν περισσότερο πολύπλοκη τη ζωή μου από ότι έπρεπε.
Άγχος, προβλήματα υγείας, καθόλου χρόνος για τον εαυτό μου, καθόλου χρόνος για το παιδί μου, έλλειψη επικοινωνίας, νεύρα, ήμουν ένας άνθρωπος που ήταν πάντα εκεί για τους άλλους και όχι για τους δικούς μου ανθρώπους.
Ο χρόνος προσαρμογής στη νέα πραγματικότητα ήταν μακρύς και επίπονος και για μένα και για τους δικούς μου. Δυσκολίες πολλές...
Όμως πλέον ξέρω ότι δεν θέλω να γυρίσω πίσω.
Οι φίλοι, αυτοί οι λιγοστοί που έμειναν, στάθηκαν δίπλα μου, όπως έκαναν πάντα.
Οι δικοί μου άνθρωποι, ανασυγκρότησαν τις δυνάμεις τους και επίσης είναι εκεί και προχωρούν μαζί μου.
Προβλήματα θα υπάρχουν πάντα. Ναι λεφτά δεν υπάρχουν (ποιος έχει στις μέρες μας άλλωστε;), επαγγελματικά δεν ξέρω τι θέλω να κάνω και δεν ξέρω κιόλας αν είναι αργά για να κάνω κάτι καινούριο.
Όμως είμαι εδώ, ήρεμη, υγιής, χαμογελαστή, γεμάτη (και δεν αναφέρομαι στα κιλά μόνο), με ανθρώπους που πραγματικά μ'αγαπούν, με τον Πετρή στα πόδια μου να μου κάνει χαρές και με ένα καινούριο χρόνο και όλες τις καινούριες εμπειρίες που μου επιφυλάσσει.


Καλή χρονιά εύχομαι στους λιγοστούς μου αναγνώστες με υγεία και ηρεμία πάνω από όλα.






Saturday, December 30, 2017

ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΩΠΟ, Stefan Ahnheim - Ποιος είναι ο δολοφόνος τελικά;


Όπως είναι γνωστό, πρέπει οπωσδήποτε κάθε φορά που έχω διακοπές να διαβάσω κάτι μυστυριώδες ... το λες και παραξενιά.
Προτιμώ σειρές βιβλίων, πχ. Sue Grafton, Henning Mangel, Jo Nesbo (είδαμε και τον Χιονάνθρωπο στον κινηματογράφο, μαθαίνω δεν είχε καμιά σχέση με το βιβλίο, άσχετο με το σημερινό post βέβαια)
Και εκεί που χαζεύω στο Facebook, μου βγαίνει αυτό το τεστ. Το αποτέλεσμα ήταν αυτό το βιβλίο.
Αυτό που μου άρεσε στο εξώφυλλο και πήγα και το αγόρασα ήταν το όνομα του συγγραφέα, τα ανάποδα γράμματα. Και αυτός ο λόγος ήταν γιατί αποφάσισα να το αγοράσω...
Το ξεκινάω λοιπόν, κλασσικά ο ντετέκτιβ Φάμπιαν Ρισκ που μπαίνει σε μια υπόθεση, με τη διαφορά ότι ο συγκεκριμένος γνώριζε τα θύματα μια και όλοι ήταν στην ίδια τάξη στο γυμνάσιο.
Ο ήρωας δείχνει από την αρχή τις αδυναμίες του (όπως και ο Νesbo παρουσιάζει από την αρχή τον δικό του ντετέκτιβ Harry Hole ως αλκοολικό) αλλά και την εφευρετικότητά του στην έρευνα.
Το βιβλίο αρκετά μεγάλο, 638 σελίδες, και μετά από την μέση λίγο κουραστικό, πολλοί φόνοι χωρίς λογική.
Ο Ρισκ σε αρκετές φάσεις με νευριάζει - πως ειναι δυνατόν να μην εχει επικοινωνήσει με τον έφηβο γιο του 3 ολόκληρες μέρες και επαναπαύεται μόνο στα μηνύματα που "του στέλνει" - βγάζει μια αδιαφορία που είναι αντιπαθητική.
Ο δολοφόνος ακόμα δεν έχω καταλάβει για ποιο λόγο τους ξεπάστρεψε όλους... 15 minutes of fame ισως?
Θέλω να διαβάσω κι άλλα βιβλία του Ahnheim πάντως, μου άρεσε ο τρόπος που δένει τα πρόσωπα μεταξύ τους και το πως κύλησε η ιστορία.
To be continued... 

Hygge και γιατί το χρειάζομαι.

Έχει πολύ καιρό τώρα που παρατηρώ σε φωτογραφίες στο Instagram την λέξη #hygge. Λέω καμιά καινούρια τάση θα είναι και αυτή και δεν το πολυέδωσα σημασία, μέχρι που άρχισα την έρευνά μου για την παρουσίαση στο συνέδριο σχετικά με το burnout και την ενσυνειδητότητα (mindfulness) και την ξαναείδα.
Οι φίλοι Δανοί λοιπόν επινόησαν τη συγκεκριμένη λέξη με την αρκετά δύσκολη προφορά για να δείξουν την αίσθηση της άνεσης.


Και όταν λέω άνεση, δεν εννοώ μόνο έπιπλα, κουβερτούλες και ρούχα.
Το έχουν φιλοσοφήσει το θέμα και με το hygge εννοούν οτιδήποτε κάνουν και περνούν καλά.

Μια φαρδιά, αφράτη πυτζάμα, τα πόδια στο τραπέζι, η ξάπλα στον καναπέ, μια καλή ταινία, ένα ενδιαφέρον βιβλίο, φαγητό με φίλους, μια ωραία γεύση, ένα όμορφο, πρακτικό μαγαζί, μια βόλτα στην εξοχή...

 
Οτιδήποτε μας κάνει να νιώθουμε ήρεμοι, είναι hygge. 
Γιατί είναι σημαντικό στη ζωή μας;
Να πω την αλήθεια, μέχρι πριν ένα χρόνο δεν νόμιζα ότι χρειαζόμουν την ηρεμία. Δεν έιχα χρόνο να καθήσω και όταν είχα άδεια ή διακοπές, πραγματικά ένιωθα τύψεις γι' αυτό. 
Από το άγχος είχα αρχίσει να έχω προβλήματα υγείας (αντιμετωπίσιμα ευτυχώς)
Ώσπου ξαφνικά σταμάτησα να δουλεύω τόσες ώρες (επειδή αναγκάστηκα και όχι επειδή το ήθελα).  Εκεί συνειδητοποίησα πόσο πολύπλοκα τα κάνουμε όλα εμείς οι άνθρωποι, ενώ το πιο σημαντικό είναι να είμαστε ήρεμοι και υγιείς.  
Το να ξεκουράζεσαι, το να βλέπεις φίλους, το να προσέχεις τον εαυτό σου, το να δουλέυεις τα συναισθήματά σου, δεν είναι πολυτέλεια, είναι βασική ανάγκη. 
Όταν λοιπόν αφιερώνεις χρόνο στον εαυτό σου, η υγεία σου και η ψυχολογία σου βελτιώνονται, έχεις πιο καθαρό μυαλό και καταλαβαίνεις τι είναι σημαντικό στη ζωή.
Δουλειά, σπουδές, λεφτά, ναι είναι καλό αν υπάρχουν όμως για να μπορείς να αποδώσεις, πρέπει να είσαι καλά μέσα σου.

Hygge έστω και για λίγη ώρα μέσα στην μέρα λοιπόν.

Μερικά ενδιαφέροντα άρθρα:

Wednesday, November 29, 2017

Είχατε κι εσείς στο χωριό σας brunch?


Η καινούρια τάση της μόδας στην έξοδο είναι το Κυριακάτικο brunch.
Αν ψάξεις στο λεξικό να δεις τι είναι αυτό το brunch,  λέει ότι είναι κάτι ανάμεσα σε πρόγευμα και γεύμα.
Κοινώς πάς εκεί από το πρωί και ντερλικώνεις μέχρι το απόγευμα. Ξεκινάς με καφέ και ομελέτες και συνεχίζεις με κοκτέιλς και νατσος (ξέρω γω;)
Μια πολύ όμορφη πρωτοβουλία στη Θεσσαλονίκη, ξεκίνησε από το καλοκαίρι να διοργανώνει εκδηλώσεις για brunch σε διάφορα μέρη της Θεσσαλονίκης όπως επίσης και διαγωνισμούς, σε έναν από τους οποίους πήρα μέρος με την αρχική φωτογραφία και κέρδισα ένα brunch στο κεντρικό ξενοδοχείο colors στη Θεσσαλονίκης.
Πολύ όμορφη ατμόσφαιρα και συμπαθητικό το καφέ που εκτός από τα πολυ νόστιμα πιάτα, μπορεί κανείς να απολάυσει τον καφέ του με ησυχία μια καθημερινή.


Δοκιμάσαμε pancakes με cheddar και ομελέτα αλλά και pancakes με πραλίνα και brownies. Τρομερές αλμυρές και γλυκιές γεύσεις.
Μέχρι την καινούρια περιπέτεια...



Tuesday, November 28, 2017

Γευστικές περιπλανήσεις στην Αθήνα

Και ο δρόμος μου με έφερε για ένα ΣΚ στην Αθήνα, οπότε είπα να "γυρίσω" λίγο και να δοκιμάσω διάφορα μαγαζιά και γεύσεις.



Πρώτη στάση Σάββατο πρωί, στο Mama Roux, sτην Αιόλου για πρωινό. Πολύ όμορφη διακόσμηση, τρομερές γεύσεις με μεγάλη ποικιλία.


Δοκιμάσαμε ομελέτες, μπαγκέτες αλλά και panacakes & maple syrup και ήταν όλα πραγματικά νοστιμότατα. Από ότι είδα, μπορεί κανείς να δοκιμάσει και διάφορα κοκτειλς (πιο αργά στη μέρα) αλλά και χυμους και ότι υπάρχει σε καφέ.


Δεύτερη στάση στο 360 στο Μοναστηράκι για καφέ.  Πλούσια κουζίνα επίσης εκεί και για πρωινό και μεσημέρι, αλλά εγώ έμεινα στην παραδοσιακή λεμονάδα.



Βράδυ Σαββάτου με βρήκε στο Ψυρρή για μπύρα. Beertime με ένα σεντόνι κατάλογο για μπύρες από όλο τον κόσμο και πολύ ωραία κουζίνα επίσης. Δοκιμάσαμε μπύρες τσέχικες, γερμανικές και ιρλανδικές και απολαύσαμε ψητό χαλούμι, καυτερές κοτομπουκιές, πατατούλες και κεμπάπ. 




Η Κυριακή πρωί με βρήκε να κάνω βόλτες κοντά στην Ακρόπολη. Καταλήξαμε σε πολύ όμορφο καφέ στην Πλάκα, που λέγεται Μελίνα Μερκούρη με τραπεζάκια στα σκαλοπάτια. Πολύ καλή επιλογή για μια ηλιόλουστη Κυριακή.


Η περιπλάνησή μου στην Αθήνα τελείωσε με περιπέτεια και βιαστικά στην Ακρόπολη, με φόβο να μην χάσω το αεροπλάνο.
Ένα γρήγορο αγχωτικό γεύμα σε ένα παραδοσιακό καφενείο - ταβέρνα, το Ολύμπιον, στην οδό Αναπαύσεως, κάτι διαφορετικό από τις συνηθισμένες τουριστικές ταβέρνες της Αθήνας.


Μέχρι την επόμενη γευστική περιπλάνηση.... 

Thursday, November 23, 2017

Thanksgiving σκέψεις

Πάντα με λέγανε Αμερικανάκι, αφού γιορτάζω Halloween, Thanksgiving και γενικά χρησιμοποιώ "αμερικανιές".
Και πάντα έκανα κάτι για όλες τις περιστάσεις - projects με τους μαθητές μου, σημειωματάκια την ημέρα των ευχαριστιών, Halloween make-up, Christmas parties με eggnog κτλ. κτλ.
Όχι ότι δεν μου αρέσουν όλες αυτές οι χαζομαρούλες και τώρα.



Σήμερα όμως δεν έκανα τίποτα ιδιαίτερο, ούτε σε επίπεδο διδασκαλίας ούτε σε προσωπικό επίπεδο.
Στα μαθήματα προτίμησα να προχωρήσω στην ύλη μια και αυτήν την εβδομάδα λόγω γρίπης δεν δούλεψα πολύ.

Πάντα μου άρεζε όμως η συγκεκριμένη μέρα. Όχι δεν πίστεψα ποτέ την ιστορία των προσκυνητών που μοιράστηκαν τα αγαθά της γης με τους "άγριους" ινδιάνους.

 

Αυτό που μου αρέσει και προσπαθώ να το περάσω και στους μαθητές μου είναι η ιδέα της "gratitude". Η ελληνική λέξη δε μου αρέσει, θα εξηγήσω σε λίγο το γιατί.
Κάθε χρόνο λοιπόν κάναμε εργασιούλες όπου τα παιδιά έγραφαν, ζωγράφιζαν και αναγνώριζαν τα πράγματα που έχουν και τους ανθρώπους που είναι δίπλα τους και καταλάβαιναν πόσο σημαντικό είναι αυτό.

Πάνω κάτω το ίδιο έκανα και στην προσωπική μου ζωή. Κάθε χρόνο δηλαδή, σημειωματάκι ή μηνυματάκι με ένα "ευχαριστώ" στους ανθρώπους που ήταν δίπλα μου.

Φέτος δεν το έκανα. Η λέξη "ευγνώμων" δε μου αρέσει. Τι σημαίνει δηλαδή; Ότι γνωρίζω ότι έκανες κάτι καλό για μένα; Οκ, το γνωρίζω. Κι εσύ το γνωρίζεις. Αν είμαι εντάξει θα κάνω κι εγώ κάτι καλό για σένα. Και θα γίνεται αυτό συνέχεια. Και αυτό σημαίνει φιλία και οικογένεια.
Δεν χρειάζεται να λέμε ευχαριστώ ο ένας στον άλλον.


Οι πραγματικοί μου φίλοι είναι μετρημένοι στα δάχτυλα. Είναι εκεί χρόνια, ότι και να γίνει, όσο και αν χαθούμε. Είναι εκεί. Κι εγώ το ίδιο.
Η οικογένειά μου αν και μικρή επίσης είναι εκεί. Όσες δυσκολίες κι αν περνάμε.
Εννοείται ότι από τη ζωή μας περνούν διάφοροι άνθρωποι, έρχονται φεύγουν, παίρνουν ότι είναι να πάρουν, δίνουν ότι είναι να δώσουν. Δεν είναι όλοι για να μείνουν. Ο καθένας έχει τους λόγους του.

Φέτος λοιπόν δεν θα ευχαριστήσω ανθρώπους. Ξέρουν ποιοί είναι.
Φέτος θα εκτιμήσω το γεγονός ότι έχω την υγεία μου και μπορώ ακόμα και μ'αυτές τις συνθήκες να συντηρώ το σπίτι μου και να μη λείπει τίποτα από το παιδί μου.
Εκτιμώ το γεγονός ότι αν και δεν ξέρω επαγγελματικά τι θέλω να κάνω, είμαι ήρεμη.
Εκτιμώ επίσης ότι έχω ζωή εκτός δουλειάς και αυτό δε συνέβαινε τα τελευταία 10 χρόνια.
Μπορώ και απολαμβάνω τη στιγμή. Συνειδητά.


Και από φέτος έχω και τον καλύτερο φίλο και τη χαρά στη ζωή μου και όχι δεν είναι άνθρωπος.

Happy Thanksgiving λοιπόν!
Να είστε όλοι καλά!

Thursday, October 26, 2017

Πολλά θαύματα σε μια Αυλή

φωτό από τη σελίδα του κθβε
Μετά από πολλά χρόνια αποφάσισα να πάω θέατρο. Δεν θα πήγαινα από μόνη μου, αλλά από το Σεπτέμβρη μου λέει ο φίλος μου ο Μπόμπι (ξένος μεν, ελληνομαθής δε) ότι θέλει να πάει θέατρο, μια και δεν ειχε ξαναπάει σε ελληνική παράσταση.
Και ψάχνω εγώ τώρα παράσταση Έλληνα συγγραφέα, κάτι να έχει αλήθεια και να δίνει την Ελληνική πραγματικότητα. Βρήκα πολλά "εναλλακτικά", τα οποία δεν μου ταίριαζαν στην περίσταση.
Ώσπου βλέπω στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας ότι παίζουν την Αυλή των Θαυμάτων του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Σύγχρονος συγγραφέας (και όχι μόνο), έζησε τον πόλεμο, ασχολήθηκε με πολλά πράγματα, θέατρο, δημοσιογραφία, συγγραφή τραγουδιών και κυρίως έζησε στην σύγχρονη Ελλάδα.
Το έργο "Η αυλή των θαυμάτων"είναι η ιστορία ανθρώπων του 1950, οι οποίοι ζουν σε μια Αθηναική αυλή.
Αν και διαδραματίζεται το '50, θεωρώ ότι έχει σύγχρονα μηνύματα, μια και θίγει το θέμα της προσφυγιάς, της φτώχειας και φυσικά των διαπροσωπικών σχέσεων.
Οι ηθοποιοί του ΚΘΒΕ πολύ καλοί επαγγελματίες, όπως και μεγάλη εντύπωση έκαναν τα σκηνικά. Σαν να ήταν αληθινή αυλή.
Ο χώρος της Μονής Λαζαριστών επιβλητικός όπως πάντακαι η περιοχή μου άρεσε πάρα πολύ, υπάρχει καφέ, εστιατόριο και ξενοδοχείο το ένα δίπλα στο άλλο.

To be continued...



Sunday, October 22, 2017

Γαστρονομικές περιπλανήσεις της εβδομάδας (και λίγο παραπάνω)

Έχω αρκετό καιρό που αποφάσισα ότι πρέπει να το ρίχνω και λίγο έξω.
Τις τελευταίες 2 εβδομάδες έχω επισκεφθεί πολύ όμορφα στέκια, τα οποία θεώρησα ότι πρέπει να μοιραστώ.

  • Πρώτη στάση, κέντρο Θεσσαλονίκης, στην αρχή της Φράγκων, το Σέμπρικο. Η αλήθεια είναι ότι δυσκολευτήκαμε να το βρούμε και ότι όταν το βρήκαμε τελικά, μου θύμισε λίγο σε καφενείο, όμως το φαγητό ήταν απίστευτα καλό και η εξυπηρέτηση άψογη. Οι τιμές δεν είναι ταβέρνας, αλλά όχι και αποτρεπτικές.
          Δοκιμάσαμε:
       
Χοιρινή μπριζόλα τόμαχωκ, σαλάτα με ρόκα, πιάτο αλλαντικών
φιλέτο κοτόπουλο με πουρέ μελιτζάνας
         Εξωτική κουζίνα και coctails. Νεοκλασσικό κτήριο σε κουβανέζικο περιβάλλον.
         Ωραία μουσική και καλοκαιρινό mood. Δοκιμάσαμε:

cocktails, nachos con pollo y queso (κοινώς με κοτόπουλο και τυρί)
  • Momenti στον πεζόδρομο Καλαμαριάς. Κλασσικό καφέ σε πεζόδρομο εκτός κέντρου. Ατμόσφαιρα τουριστικής περιοχής ειδικά το καλοκαίρι. Μπύρα με 5 ευρώ αλλά και πλούσιους μεζέδες.  Δοκιμάσαμε:
μπύρα με μεζέ φυσικά
  • Kitchen bar στο λιμάνι. Με θέα τη θάλασσα. αυτόν τον καιρό με θεα το Αβέρωφ. Αναμονή για να βρεις τραπέζι το ΣΚ, αρκετά αργή εξυπηρέτηση, λόγω κόσμου (φαντάζομαι), πολύ ωραίο φαγητό και γλυκά τα (τα οποία δεν δοκιμάσαμε). Θα προτιμούσα να ξαναπάω καθημερινή. Δοκιμάσαμε: 
carbonara

roze ξηρό 

Αυτά για σήμερα....
(και άλλα πολλά σε λίγες μέρες)

Sunday, October 8, 2017

Βολτίτσες (σε μια παραγραφούλα)


Είναι Κυριακή απόγευμα, έχεις πάει για καφέ, έχεις φάει με τους δικούς σου αλλά δεν θες να κάτσεις σπίτι. Κι άλλο καφέ; Βαριέσαι... Ο καιρός είναι ακόμα καλός, δεν θέλεις να κάτσεις σπίτι να δεις ταινία, θέλεις να κάνεις κάτι έξω.
Αν είσαι Θεσσαλονίκη σου έχω πρόταση...
Το φράγμα της Θέρμης.
Θα μου πεις εκεί έχει πάρκο για παιδάκια μόνο. Ναι ανηφορίζοντας έχει και ένα μεγάλο πάρκο, και εγκαταστάσεις για ποδόσφαιρο. Αν είσαι γονιός, αφήνεις τα παιδάκια σου να παίξουν και να τρέξουν, παίρνεις τον καφέ σου και απολαμβάνεις τον ήλιο.


Αν δεν είσαι, κατηφορίζεις προς το γεφυράκι. Εκεί θα βρεις ένα όμορφο μονοπάτι μέσα στα δέντρα.

Αν έχεις σκύλο, είναι η ιδανική βόλτα. Αν δεν έχεις, βρίσκεις εκεί σκυλάκια. Αδέσποτα βέβαια, από ότι είδα ακίνδυνα πάντως.
Ανεβαίνοντας το μονοπάτι, μπορείς να καθήσεις για πικ νικ, για καφέ κτλ.

Εικαστική παρέμβαση της φύσης ίσως;

Πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου city kid, αλλά μια στις τόσες έχει πλάκα μια μικρή απόδραση!


IT (επιτέλους)



Όταν πρωτοείδα το ΙΤ στην τηλεόραση ήμουν φοιτήτρια (ναι είμαι δεινόσαυρος, αλλά είπαμε εγώ ΔΕΝ μεγαλώνω, απλά κάνω update). Μας το είχαν δείξει τότε σε 2 κομμάτια, σε 2 εβδομάδες.
Με το πρώτο μέρος, είχα παγώσει, τα είχα κάνει πάνω μου, ο Pennywise ήταν τρομακτικός, οι σκηνές ανατριχιαστικές.
Το δεύτερο μέρος ναι μεν είχε αηδιαστικές στιγμές αλλά απλά το είδα για να δω τι γίνεται στο τέλος. Τρόμαξα αλλά δεν ενθουσιάστηκα.
Πάντως ήταν κάτι που δεν ήθελα να ξαναδώ όπως άλλες ταινίες.


Μετά έπεσε στα χέρια μου στο βιβλίο. Στα ελληνικά. Να πω ότι γενικά δεν μου αρέσει να διαβάζω αγγλόφωνη λογοτεχνία στα ελληνικά, πιστεύω ότι κάπου χανόμαστε στη μετάφραση.
Το βιβλίο τεράστιο (1116 σελίδες). Η υπόθεση πάνω κάτω η ίδια, δεν τελείωνε με τίποτα.
Οκ, αγωνία, αηδιαστικές στιγμές, σίγουρα καλύτερα νοήματα από την τηλεταινία, μου πήρε πολυυυυυυ χρόνο για να το διαβάσω.... Δεν ξέρω αλλά γενικά ενώ ο Stephen King είναι από τους πρώτους στο είδος τους, εγώ σε κάποια φάση δυσανασχετώ όταν διαβάζω τα βιβλία του. Οι ταινίες ότι έχω δει σαφώς έχουν πιο γρήγορο flow.


Και φτάσαμε και στην φετινή version. Οκ, η υπόθεση η ίδια, ο Pennywise γλυκούλης, τα εφέ καλύτερα, αλλά μου έλειπε το feeling της παλιάς ταινίας.
Τώρα αλήθεια είναι δυνατόν να βάζουνε τόσο όμορφο άνδρα να παίζει τον κλόουν;


Ήταν πάντως ενδιαφέρουσα βραδιά, με πολύ ποπ κορν και την καλύερεη παρέα. Δεν νομίζω να έχω ξανατρολάρει τόσο πολύ!


Ποιά λοιπόν η γνώμη σας για το ΙΤ;

#studentlove (σε μια παραγραφούλα)


Είναι Τρίτη και είμαι στην 6η ώρα μαθήματος. Βέβαια αυτές η μέρες είναι εξαίρεση, μια και οι παλιές καλές εποχές που δούλευα 10ωρα έχουν σταματήσει εδώ και καιρό.
Βέβαια, κοιτώντας στο παρελθόν, δεν μπορώ να καταλάβω πως τα κατάφερνα τότε, προφανώς βασιζόμουν περισσότερο στο βιβλίο, ενώ πλέον πάντα προσπαθώ να βρίσκω και άλλες πηγές και άλλες ιδέες που θα εμπλουτίσουν το μάθημά μου. Και αυτό παίρνει χρόνο.
Λοιπόν, για άλλο ήθελα να γράψω σήμερα.
Είναι αυτές οι μικρές στιγμές που λες ... τελικά μ'αγαπάνε.
Είμαι λοιπόν στα τελευταία λεπτά του μαθήματος και απο την κουζίνα δίπλα μοσχομυρίζει πίτα... Περιττό να πω ότι δεν τρώω όταν δουλεύω, είναι 8 και το βράδυ και έχω να φάω από το μεσημέρι.
Σήμερα είναι να δούμε και κάτι πράγματα στον υπολογιστή με τα κορίτσια, οπότε η μυρωδιά μου έχει σπάσει τη μύτη!
Χωρίς καν να πω κάτι, αμέσως η μαμά τους μου φέρνει πίτα και κρασί να με κεράσει. Κι εκεί που πήγα για δουλειά, η βραδιά συνεχίζεται με οικογενειακό μood, με χαρά, ζεστασιά και αγάπη.
Γι' αυτό τα αγαπάω τα μαθητάκια μου (και τους γονείς τους).

Monday, October 2, 2017

Φθινοπωρινά peaks


Τελείωσε και ο Σεπτέμβρης, έπεσε και η θερμοκρασία και ξεκίνησε η χρονιά...
Και θέλω να δηλώσω ότι για μένα ωε γεννημένη δασκάλα, η χρονιά ξεκινάει από το Σεπτέμβρη και όχι από τον Γενάρη... Και είναι και πιο λογικό. τώρα ξεκινούν τα σχολεία, τώρα ξεκινούν τα δικά μου μαθήματα, τώρα γίνεται η οργάνωση των επόμενων μηνών.


(Κάποιο Σεπτέμβρη)

Δεν μπορώ να πω ότι η "χρονιά" ξεκίνησε καλά φέτος.

Μπορεί να έχω μεγαλώσει για να κάνω καινούρια ξεκινήματα, μπορεί να έχει αλλάξει ο κόσμος γύρω μου, δεν ξέρω πραγματικά.
Πάντως να πω και την αλήθεια, μετά από 3 γεμάτες χρονιές από άγχος και τρέξιμο είναι ευκαιρία να κοιτάξω λίγο τον εαυτό μου και την ψυχική μου υγεία.

(Παγκόσμια μέρα ψυχικής υγείας σήμερα - 2.10.2017)


Ας αλλάξουμε θέμα ή ίσως ας γυρίσουμε στο αρχικό θέμα μας, τις κορυφαίες στιγμές του περασμένου μήνα.
Όλος αυτός ο μήνας λοιπόν είχε πολλή πολλή γυμναστική! Οχι ότι θα χάσω κανένα κιλό, ούτε πρόκειται να γίνω μπράβος όπως ήμουν, όμως είναι ένα βήμα βελτίωσης της ψυχικής υγείας που έλεγα και πιο πάνω.


Επίσης ξεκινήσανε κάποια μαθήματα! Με τους καλύτερους μαθητές πάντα!


Και με καινούρια προτζεκτάκια! Πάτησε εδώ για να δεις !

Τι άλλο είχε ο Σεπτέμβρης; Επίσκεψη στην ΔΕΘ φυσικά. Εμείς οι Θεσσαλονικείς το έχουμε λίγο σαν παράδοση. Δεν είναι που θα δεις τα καινούρια προιόντα, δεν είσαι έμπορος. Είναι που θα πας βόλτα, δα δεις κόσμος και θα πιεις μαύρη μπύρα.


Ακόμα μια παράδοση του Σεπτέμβρη είναι να συναντιέμαι με παλιούς μαθητές. Μια και με πολλούς πλέον νιώθουμε σαν να είμαστε οικογένεια, δεν γίνεται να μην πάω να τους δω ή να έρθουν εκείνοι.
Αποχαιρετιστήριος καφές με τον Κώστα που μας έφυγε Ουαλία για μεταπτυχιακό)
Οτι ξεκινάει η σχολική χρονιά το είπα; Ε ξεκινάει και η επιμόρφωση!

Η υπέροχη Chryssie Taylor στην κεντρική βιβλιοθήκη του ΑΠΘ στο Start of the year event - TESOL Macedonia Thrace
Στο διάλλειμα με εξαίρετους συναδέλφους

New York College με δραστηριότητες, παιχνίδια και θεατρικό παιχνίδι
Goethe Institut ανάλυση έκθεσης και ιδέες για το μάθημα

Online course σχετικό με τον αυτισμό. Πάτα εδώ για πληροφορίες.

Η δουλειά και η επιμόρφωση του δασκάλου δε σταματάει ποτέ!!!
Βέβαια all work and no play makes Jack a dull boy...

ναι, πήρα αντιισταμινικό μετά!

Με την αγαπημένη μου ξαδερφούλα

Φέτος πρόλαβα και πήγα στο Oktoberfest στην γερμανική σχολή, όπου η γερμανική κοινότητα της Θεσσαλονίκης διοργανώνει κάθε χρονιά γιορτή μπύρας!

Και δεν έλλειψαν και οικογενειακές και οι φιλικές γιορτούλες!
Πήγα στο πρώτο μου baby shower - αμερικάνικη γιορτή μωρού. Η φίλη μου η Σοφία ξεπέρασε τον εαυτό της με φαγητό, παιχνίδια και πολλή καλή διάθεση! Με το καλό η μπεμπούλα λοιπόν!

It's a girl!!

Αυτό το καλοκαίρι έγινα ακόμα μια φορά θεία! Και προχτές ακούσαμε και το όνομα αυτής! 
Η Ζωή λοιπόν είναι η καινούρια μου ανηψιά!

Το φθινόπωρο έχει ακόμα πολλά που με περιμένουν... 
Ένα Sneak peak - EFL Talks 

Βέβαια η προετοιμασία μου είναι κάπως έτσι:



Αν καταφέρει κανείς να φτάσει μέχρι το τέλος αυτής της ανάρτησης, σας έχω δωράκι ιστορία! Πάτα εδώ!
Η περιπέτεια συνεχίζεται....