Saturday, December 31, 2016

Last post of 2016. Οι άνθρωποι κι εγώ...


Και ήρθε η ώρα για το πραγματικά τελευταίο post της χρονιάς.
Και σήμερα θα μιλήσω για ανθρώπινες σχέσεις... φιλικές κυρίως...
Αυτή η χρονιά υπήρξε μεγάλο μάθημα για μένα. Γνώρισα πολλούς ανθρώπους...
Θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά κοινωνικό άτομο, ανοιχτό και γενικά κάνω εύκολα παρέες.
Βέβαια το κακό μ'εμένα είναι ότι όταν κάποιο άτομο μου φέρεται ευγενικά, αμέσως εγώ το θεωρώ φίλο / φίλη. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που κάποιος είναι ευγενικός απέναντί σου. Πρώτον επειδή έχει τρόπους κι έτσι μεγάλωσε και δεν σημαίνει ότι σε συμπαθεί ιδιαίτερα, απλά είναι έτσι. Μπορεί επίσης να σε συμπαθεί και να σε πάει σαν άτομο. Μπορεί να το κάνει από συμφέρον επειδή έχει να κερδίσει κάτι. Εγώ λοιπόν δεν μπορώ εύκολα να τα ξεχωρίσω αυτά τα πράγματα, κι ας είμαι στην ηλικία που είμαι.
Φέτος κάποιος μου είπε ότι είμαι "too much" και απομακρύνθηκε με απότομο τρόπο... Ίσως και να είμαι, δεν ξέρω... Αυτό πάντως ήταν η αφορμή να ψαχτώ μέσα μου ως άτομο και να αρχίσω να δουλεύω με τον εαυτό μου...
Το μεγάλο σοκ όμως ήταν άλλο. Συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν τα πάντα για την προσωπική τους ικανοποίηση ή την επαγγελματική τους "πρόοδο" (δεν έχει σημασία για ποιο λόγο), κάνοντας ότι βάλουν στο μυαλό τους και μετά λέγοντας ψέματα για να καλύψουν τα ίχνη τους.
Σέβομαι πολύ την προσωπική ζωή των ανθρώπων. Ο καθένας μας είναι ελέυθερος να κάνει ότι θέλει με όποια συνέπεια. Όμως όταν με "δουλεύουν" και μου λένε ψέματα για να καλυφθούν και το θεωρούν και φυσιολογικό αυτό για να "προστατεύσουν" το εαυτό τους, εκεί γίνομαι λέαινα (κι ας είμαι ιχθύς).
Μπορεί εγώ να είμαι πολύ ρομαντική και να τα βλέπω αλλιώς τα πράγματα... δυστυχως ο κόσμος μας ετσι λειτουργεί μου είπε κάποιος....
Το ήξερα ότι είμαι διαφορετική από τους άλλους... δεν ήξερα ότι είμαι τόσο διαφορετική... Πάντως σ'αυτόν τον τομέα δεν θέλω να αλλάξω. Ήμουν και είμαι πάντα καθαρή με τους ανθρώπους που θεωρώ φίλους.
Βέβαια για να μην γκρινιάζω, υπάρχει και το αντίθετο. Άνθρωποι που με μια απλή πράξη καλοσύνης με βοήθησαν, μου άλλαξαν τη ζωή. Άνθρωποι που με την τιμιότητα και την ειλικρίνεια τους απέδειξαν ότι είναι πραγματικά αδέρφια και είμαι ευγνώμων γι΄αυτό.

Στην τελική, η ζωή είναι γεμάτη επιλογές, καλές και κακές. Γεμάτη από μάχες που διαλλέγουμε να πολεμήσουμε. Και ναι κάποιες φορές είναι οκ να τα παρατάς. (διάβασα ένα πολύ όμορφο blog πάνω σ'αυτό χτες).

Η Δώρα του 2017 λοιπόν θα κάνει ότι περνάει από το χέρι της για να είναι καλά εκείνη και οι κοντινοί της άνθρωποι. Με όποια θυσία.
Ήρθε η ώρα για ηρεμία και επανασύνταξη, ρεκτιφιέ που έγραψα και στην προηγούμενη ανάρτηση.

Δεν θα σας ευχηθώ μόνο χαρές για την επόμενη χρονιά. Γιατί η ζωή είναι γεμάτη χαρές και λύπες, μάχες και προκλήσεις.
Θα ευχηθώ  να είμαστε όλοι καλά (σωματικά ΚΑΙ ψυχικά) για να αντιμετωπίσουμε τα πάντα!

Τελειώνω με το βιντεάκι του αετού που χρησιμοποιεί το αφεντικό μου στις διαλλέξεις του. Είναι πάντα διαχρονικό και θα γίνει το μάθημά μου φέτος και για πάντα.

Monday, December 26, 2016

Και ήμαστε ακόμα ζωντανοί...


Και αφού περάσανε και τα Χριστούγεννα χωρίς να έχω πετάξει δέντρο από το μπαλκόνι και χωρίς να έχω πάθει νευρικό κλωνσμό, ήρθε η ώρα για τον απολογισμό της χρονιάς...
Αυτή τη φορά δεν θα το κάνω δημοσίως...
Αλλά αυτή η χρονιά με πολλά θετικά και ακόμα πιο πολλά αρνητικά έρχεται στο τέλος της.
Πολλές προσωπικές θυσίες, καθόλου χρόνος, πολλή δουλειά.
Η δουλειά είναι η ψυχοθεραπεία μου. Πραγματικά δεν ξέρω τι θα γινόμουν αν δεν δούλευα... Και τώρα που έχω άδεια από την κανονική μου δουλειά, γέμισα το χρόνο μου με μαθήματα με μεταφράσεις, με υποχρεώσεις... ο καθένας μας τελικά έχει το κουσούρι του...
Αποφάσεις για την καινούρια χρονιά;
Βασικά μία μεγάλη:

ΡΕΚΤΙΦΙΕ

Ότι και να σημαίνει αυτό...

Saturday, December 24, 2016

Τα παμε όλα λοιπόν...

Δεν ξέρω γιατί, αλλά οι γιορτές δεν είναι και η καλύτερη περίοδος για μένα.
Μου την δίνει πάρα πολύ όλος αυτός ο τζερτζελές με το φαΐ και love is in the air & save the parrots και δε συμμαζεύεται. Λες και τους ανθρωπους που αγαπάμε και μας αγαπάνε πρεπει να ερθουν τα Χριστουγεννα για να τους δουμε. Λες και δώρο πρέπει να δώσουμε μόνο τα Χριστουγεννα και στα γεννέθλια, λες και αν περάσει ο χρόνος και μπει ο καινούριος πάλι κάτι θα αλλάξει. Τίποτα δεν θα αλλάξει, αν δεν το αλλάξουμε εμείς.
Και βλέπω λοιπόν αυτή την απίστευτη χαρά όλων κι ε΄γω είμαι ο Grinch. Περνάω δύσκολα και γκρινιάζω αφάνταστα. Δεν θέλω να βγω έξω, δεν θέλω να ντυθώ και να καλωπιστώ και γενικά δεν βρίσκω τον λόγο να ανταλλάξω δώρα. Στους ανθρωπους που νιώθω δικούς μου τα δώρα τα παίρνω χωρίς αφορμή. Για μένα το δώρο το δίνεις επειδή το νιώθεις - ειδες κάτι σκεφτηκες τον άνθρωπο και το πήρες. Κι ας είναι και μια σοκολάτα. Δεν έχει σημασία.
Οι γιορτες επίσης δε μου αρέσουν επειδή είμαι συνήθως μόνη μου.
Τους δικούς μου τους έχω χάσει εδω και πολλά χρόνια, με τους περισσοτερους συγγενεις σχέσεις δεν έχω, οι φίλοι είναι σχετικοί, το παιδί μου μεγάλωσε και είναι με τους δικούς του φίλους.
Έχω την εντύπωση ότι τον τελευταίο καιρό είμαι ρομπότ. Απλά δουλεύω και πληρώνω λογαριασμούς. Προσωπικός χρόνος μηδέν, και γενικά και χρόνο να έχω όπως τώρα, είναι ανούσιος αφού δεν μπορώ να έχω ποιοτικό χρόνο.
Από τους ανθρώπους πλέον δεν περιμένω και πολλά. Συνήθως επενδύω συναισθηματικά και σε κάποια φάση γκρεμίζονται όλα. Είμαι πολύ συναισθηματική; Ναι είμαι. Δεν το κάνω επίτηδες, απλά έτσι είμαι.
Οι πραγματικοί φίλοι λοιπόν, αυτοί που με νοιάζονται, αυτοί που δεν μου κρύβουν πράγματα, αυτοί που θα μου την πουν όταν έχω κάνει πατάτα είναι πολύ λίγοι, μετρημένοι στα δάχτυλα... του ενός χεριού.
Και κάθε μέρα με εκπλήσσει και με απογοητεύει ακόμα ένας άνθρωπος κι εγω δεν βάζω μυαλό... ποτε...
Ένας άνθρωπος που εμπιστεύομαι μου είπε μια φορά να κοιτάξω τον εαυτό μου και να είμαι εγώ καλά... "μετά απλά οι άλλοι θα σε διασκεδάζουν" μου είπε...
Αυτή λοιπόν η χρνιά που έρχεται, είναι η χρονιά ρεκτιφιέ. Νομίζω ότι το αξίζω....
Καλά να περνάτε σε ότι γιορτάζετε...