Sunday, October 9, 2016

Athens mini trip

  

Δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα μου άρεζαν τα αεροδρόμια. Ποτέ δεν τα είδα σαν μέρος αποχαιρετισμού. Πάντα ήταν η αρχή μιας καινούριας περιπέτειας. 
Η πλάκα είναι ότι εγώ ως άνθρωπος έχω χωρική ευφυία (spatial intelligence) που φτάνει σχεδόν το μηδέν. Αυτό σημαίνει ότι χάνομαι πάρα πολύ εύκολα. Τα αεροδρόμια πάντα είναι πρόκληση για μένα. Και ναι μου αρέσει πολύ να φεύγω από το Μακεδονία και να φτάνω στο Ελ. Βενιζέλος. Όλα είναι τόσο οικεία. Σαν το σπίτι μου... Έχω μια αίσθηση σιγουριάς.  Και να που είχα την ευκαιρία να ξαναέρθω στην Αθήνα για συνέδριο.

Πάντα έχω μεγάλη αγωνία όταν πηγαίνω σε ένα καινούριο μέρος, ακόμα και στην ίδια πόλη. Κατεβαίνω Μοναστηράκι λοιπόν και πάω να πάρω ταξί. Θα μπορούσα βέβαια να αλλάξω γραμμή στο μετρό και να πάω προς Πειραιά, και να προκαλέσω λίγο τον εαυτό μου και την τύχη μου αλλά μια και είχα ψιλοαργήσει για το συνέδριο είπα να διαλλέξω τον ασφαλή τρόπο.
Το συνέδριο εντελώς διαφορετικό από αυτά που έχω πάει εως τώρα, όλες μα όλες ήταν ντυμένες υπερπαραγωγές. Καλά κι εγώ με τακούνι και make up ήμουν, αλλά θύμιζα λίγο Steve Jobs σε σύγκριση με τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν γνωριζα σχεδόν κανέναν, ήταν λίγο άβολα στην αρχή, αλλά νομίζω το 'χουμε από κοινωνικότητα. Σίγουρα σε ένα τέτοιο συνέδριο δεν βρίσκεις κολλητούς, αλλά κάνεις καλές γνωριμίες για συνεργασία και ανταλλαγή ιδεών.
Δεν έμεινα για την βραδυνή "δεξίωση", κυρίως επειδή ήμουν από τις 5 το πρωί στο πόδι και επίσης ήθελα να δω και τους φίλους μου. 
Το ξενοδοχείο που κλείσαμε ήταν στην Ομόνοια. Μέσα ο χώρος ήταν καθαρός και οι υπάλλλοι πολυ ευγενικοί, όμως να πω την αλήθεια φοβήθηκα μήπως με κλέψουν, με απαγάγουν κτλ το βράδι από κει που δεν το περιμένω. Λίγο υποβαθμισμένη περιοχή, αλλά οκ δεν θα κοιτάξω το άλογο και στα δόντια.
Μοναστηράκι λοιπόν με τα φιλαράκια μου. Δυο ανθρώπους που αγαπάω πάρα πολύ και προφανώς με αγαπούν και αυτοί, μια και όποτε είμαι κάτω παρατάνε τα πάντα για να με σεργανίσουν. Η πλάκα είναι ότι περισσότερη επαφή έχω με τους φίλους μου στην Αθήνα, μια και τα λέμε κάθε μέρα παρά με τον κόσμο στην Θεσσαλονίκη. Είναι αρκετά δύσκολο με την ζωή που κάνουμε όλοι να αφιερώσουμε χρόνο στα δικά μας πρόσωπα, δυστυχώς. Εγώ χαίρομαι πάρα πολύ που έχω ανθρώπους δίπλα μου έστω κι αν μας χωρίζουν 509 χλμ.


    
Αν και με τρομερό πονοκέφαλο από την ένταση της ημέρας, η βραδιά συνεχίστηκε στου Ψυρρή, σε ένα από τα αγαπημένα μου μπαράκια. Αν με ρωτήσεις που να πας στη Θεσσαλονίκη δεν ξέρω να σου πω...

 

 Η επόμενη μέρα είχε συνέχεια συνσδρίου μέχρι νωρίς το απογευματάκι. Προτίμησα να μην μείνω στο τελευταίο plenary και να πάω να φαω...
Με το Χριστινάκι λοιπόν βρήκαμε ένα πολύ ωραίο μεζεδοπωλείο στο Σύνταγμα, το οποίο υπάρχει τελικά και στην Θεσσαλονίκη. (ευκαιρία για βόλτα - αν βρω ποτέ τον χρόνο και τα λεφτά)
 
Θαυμα φαίιιιιιιιιιιιι.......



Η βόλτα συνεχίστηκε στο Σύνταγμα και κατέληξε σε ένα καφέ για γλυκάκι (ναι δίαιτα δεν υπάρχει όταν είμαι Αθήνα!). Παρεούλα με το Χριστινάκι, τον Αποστόλη και την Αλεξάνδρα (που ήταν ο σωτήρας μου όταν ξέμεινα στο αεροδρόμιο όταν γυρνούσα από το Παλέρμο).  Είναι μερικοί άνθρωποι που τους νιώθεις ως οικογένεια. Που σου φτιάχνουν τη διάθεση και που είναι δίπλα σου πάντα και στις χαρές και στα ζόρια. Οι προαναφερόμενοι μαζί με τον Ρήγα που ήταν χτες μαζί μας είναι αυτό ακριβώς....








Αργά το βράδυ στο αεροδρόμιο πλέον στο δρόμο του γυρισμού. Καλά που έχω αλλεργία στην σοκολάτα. Toblerone δεν έφερα, έφερα κάτι άλλα μικρά για τον Γιάννη - περιττό να πω ότι έξαφανίζονται αυτά μέσα σε μια μέρα!!!

 
Εννοείται ότι εγώ πάντα κάτι στραβό θα έχω στο αεροδρόμιο. Κάθε φορά που πετάω με το τελευταίο της Ryan κάτι γίνεται... πάντα...
Καθυστέρηση 3 ώρες... Παίξαμε μποξ βέβαια για την πρίζα... 
Είχα και παρεούλα την γυμνάστηριά μου την Μαγδούλα... γιόγκα δεν κάναμε, αλλά λίγο διαλογισμός στο πάτωμα του αεροδρομίου  θα μας έκανε καλό νομίζω με τόση ταλαιπωρία...



230 το πρωί πατήσαμε το πόδι στα πάτρια εδάφη... 
Αυτά οι mini  αποδράσεις σου γεμίζουν τις μπαταρίες....
Η επόμενη περιπέτεια δεν είναι μακρια....

No comments:

Post a Comment