Saturday, October 29, 2016

Μου έχουν πει...




Κατά καιρούς με έχουν αποκαλέσει πολλά πράγματα...

  • Με έχουν πει πολύ "δυναμικό" χαρακτήρα που δεν μπορεί εύκολα να "κάνει" με άλλους ανθρώπους.
  • Με έχουν πει ανώριμη επειδή δεν καταλαβαίνουν τον τρόπο που εκφράζομαι.
  • Με έχουν πει ονειροπόλα επειδή μου αρέσει να σχεδιάζω για το μέλλον.
  • Με έχουν πει κυνική γιατί τα λέω μπαμ και κάτω και δεν αφήνω περιθώριο για ελπίδα και όνειρο (;)
  • Με έχουν πει αδιάφορη επειδή πιστεύω στην αυτονομία του παιδιού μου και δεν του τα δίνω όλα στο πιάτο
  • Με έχουν πει εργασιομανή επειδή αγαπώ την δουλειά μου και προσπαθώ για το παραπάνω.
  • Με έχουν πει άχρηστη επειδή δεν μαγειρεύω καλά (και ούτε πρόκειται ...)
  • Με έχουν πει γκρινιάρα και χειριστική επειδή κάποιες φορές είμαι απαισιόδοξη και αγχώνομαι και το εκφράζω...
  • Με έχουν πει αγοροκόριτσο επειδή η εμφάνισή μου δεν ταιριάζει με τις υπόλοιπες γυναίκες της ηλικίας μου
  • Με έχουν πει αταίριαστη επειδή δεν μπορώ να συναναστραφώ με άτομαι της ηλικίας μου κι έχω άλλα ενδιαφέροντα. 
Μου έχουν πει και άλλα πολλά και θα μπορούσα να απαντήσω ανάλογα, αλλά δεν θα το κάνω.

Δεν θα το κάνω μια και όλοι όσοι εκφράστηκαν έτσι, δεν μπήκαν καν στον κόπο να καταλάβουν τον άνθρωπο που έχουν απέναντί τους. Και ναι με πειράζει πολύ...
Όμως δυστυχώς δεν ταιριάζουμε όλοι με όλους και δεν καταλαβαίνουμε όλοι όλους και δεν είμαστε αρεστοί σε όλους. Αλλιώς όλος ο κόσμος θα ήταν αγαπημένος, με κατανόηση και χωρίς προβλήματα.

Όμως ξέρεις κάτι;
Μπορώ να είμαι ότι θέλω... και σοβαρή επαγγελματίας και υστερική μάνα και μόνη και σύντροφος και γκρινιάρα και αισιόδοξη και με παράξενο χιούμορ και δυναμική και αδύναμη και θα κάνω ότι νομίζω ότι είναι καλύτερο.
Δεν είναι υποχρεωτικό να είμαι αρεστή σε όλο τον κόσμο.







PS. Όλα τα θετικά που έχω ακούσει δεν θα τα γράψω. Δε χρειάζεται...

Thursday, October 27, 2016

Φέτο πια γύρσες... (Κρήτη adventures)



Η αλήθεια είναι ότι αυτά τα δύο χρόνια είχα πραγματικά την ευκαιρία να "γυρίσω". Και μέσα στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.
Και ναι το επιδιώκω να φεύγω που και που. Καθαρίζει το μυαλό.
Είναι αυτό που λένε το me time που έχω κατά τη διάρκεια της πτήσης, της διαδρομής. Ησυχάζει το κεφάλι πραγματικά.
Και ήρθε η ώρα και η στιγμή να πάω ΚΑΙ στην Κρήτη.
Με την φίλη και συνάδελφο Χριστίνα το λέγαμε από τον περασμένο Μάρτιο πάνω στον καφέ όταν ήμασταν στο συνέδριο στην Αθήνα.
Και μου γύρισε μια μέρα και της λέω έρχομαι.
Σχεδιάσαμε λοιπόν δραστηριότητες για τους μικρούς μαθητές στο φροντιστήριο της Χριστίνας στο Ηράκλειο και φύγαμε!
Το πως περάσαμε και τι περίπου κάναμε στο σχολείο,θα το βρείτε εδώ.
Πρώτα πρώτα θέλω να πω ότι πέταξα πρίτη φορά με Elinair. Κλασσικά καθυστέρυση στο αεροδρόμιο στην Θεσσαλονίκη και προς μεγάλη μου έκπληξη ... baby plane ... Τα είδα λίγο όλα στην προσγείωση αλλά με το που πάτησα το πόδι μου στην Κρήτη ήξερα ότι θα ήταν μια αξέχαστη εμπειρία!
Το Ηράκλειο μου θύμισε πολύ Θεσσαλονίκη. Με περισσότερη κίνηση.
Όμορφα μαγαζιά, όμορφος κόσμος και τουριστικό κέντρο. Καλοκαιρινός καιρός.
Φιλόξενοι άνθρωποι.
Χάρηκα πολύ που γνώρισα τις διαδικτυακές μου φίλες από κοντά. Και να πω και κάτι; Ζήλεψα. Το δέσιμο που έχουν τα κορίτσια, που είναι εκεί η μία για την άλλη.
Καλές είναι και online φιλίες δεν το συζητώ αλλα ο κοντινός σου άνθρωπος θα έρθει να σε πάρει από το χέρι και να σε βγάλει από την μαυρίλα.
Και δεν θα έκανα και προπόνηση; Έφυγε ο σουπερ τρεινερ απο μας στα βόρεια (χαχαα δε γλιτωνει κανείς από μενα τελικα χαχαχα). Το καινούριο γυμναστήριο με πολύ χαβαλέ από μας θα το δείτε εδώ!
Όπως και να 'χει εγώ μέχρι που μετακομίζω κιόλας...
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Χριστίνα που μου έδωσε την ευκαιρία να δουλέψω με τα παιδάκια της στο φροντιστήριο και να κατεβώ στο νησί (και τον Μιχάλη ε, μην τον ξεχνάμε!), τον Βασίλη, την Έλενα, την Ντίνα, την Άντυ και (last but not least) τον Πέτρο που με ανέχτηκαν πρώτα από όλα, με γύρισαν σε όλο το νησί, με φιλοξένησαν και με έκαναν να νίωσω όμορφα!
Until we meet again people!
Luv ya all!

Thursday, October 13, 2016

Προβλήματα επικοινωνίας....

Το σημερινό post δεν θα είναι γκρίνια και πίκρα... Αυτά στο προηγούμενο...
Σήμερα θα το πω με  τραγουδάκια...

Όταν προσπαθείς να πεις αυτό...

  

Και ο άλλος καταλαβαίνει αυτό ...

   

(τρομερό video, btw,  από τα καλύτερα - we love PINK!)

Τότε λοιπόν ή εσύ δεν επικοινωνείς σωστά αυτό που θες να πεις ή ο απέναντί σου είναι ηλίθιος....

Πάντως θέλω να πω ότι η Pink είναι από τις πολύ αγαπημένες μου !!!!

Καλό ΣΚ!

Wednesday, October 12, 2016

Κατάλαβες;


Ο λόγος λοιπόν είναι πολύ μεγάλη ικανότητα.
Με τον λόγο μπορούμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον. Μπορούμε να πουλήσουμε, να αγοράσουμε, να εκφρασουμε τα συναισθήματά μας, να πείσουμε κάποιον να κάνει κάτι, να παραπλανήσουμε, να δώσουμε και να πάρουμε θάρρος, να βρίσουμε, να προσβάλουμε...
Ο λόγος έχει πολύ μεγάλη δύναμη... Και ο τρόπος....
Το θέμα είναι να ξέρεις να εκφραστείς.
Να ξέρεις τι θέλεις και να λές ακριβώς αυτό.
Το να ξέρεις να εκφραστείς σωστά είναι μεγάλο πράγμα. Ο λόγος σου να έχει συντακτικό, ροή και συνέπεια. Να καταλαβαίνει ο άλλος τι εννοείς. Να μη λες ασυναρτησίες...
Να λες αυτο που νομίζεις την ώρα που πρέπει.
Να μην κατακρίνεις κάποιον επειδή είχε τη δύναμη να εκφραστεί. Να αντιδράσεις. Θετικά ή αρνητικά. Δεν είναι ο άλλος μέσα στο κεφάλι σου.
Να μην υποθέτεις. Να ρωτάς. Να ρωτάς αυτο που δεν καταλαβαίνεις. Ρωτώντας πας στην πόλη (και στο χωριό και στη θάλασσα). Δεν είσαι μέσα στο κεφάλι του άλλου.
Επίσης να ξέρεις πως θα μιλήσεις και σε ποιον μιλάς. Αλλιώς μιλάς σε ενα παιδί, αλλιώς σε έναν συνομήλικο, αλλιώς σε έναν μεγαλύτερο.
Να μην φρικάρεις όταν μιλάς. Να μη φοβάσαι να πεις αυτό που θες. Να έχεις τον τρόπο να πεις κάτι χωρίς αν προσβάλεις αλλά και χωρίς να χαιδεύεις τα αυτιά.
Μίλα όπως πρέπει. Μίλα από την αρχή.
   

P.S. Πρώτη φορά κρίση πανικού σήμερα...  #τοχουμε #keepmoving

Sunday, October 9, 2016

Athens mini trip

  

Δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα μου άρεζαν τα αεροδρόμια. Ποτέ δεν τα είδα σαν μέρος αποχαιρετισμού. Πάντα ήταν η αρχή μιας καινούριας περιπέτειας. 
Η πλάκα είναι ότι εγώ ως άνθρωπος έχω χωρική ευφυία (spatial intelligence) που φτάνει σχεδόν το μηδέν. Αυτό σημαίνει ότι χάνομαι πάρα πολύ εύκολα. Τα αεροδρόμια πάντα είναι πρόκληση για μένα. Και ναι μου αρέσει πολύ να φεύγω από το Μακεδονία και να φτάνω στο Ελ. Βενιζέλος. Όλα είναι τόσο οικεία. Σαν το σπίτι μου... Έχω μια αίσθηση σιγουριάς.  Και να που είχα την ευκαιρία να ξαναέρθω στην Αθήνα για συνέδριο.

Πάντα έχω μεγάλη αγωνία όταν πηγαίνω σε ένα καινούριο μέρος, ακόμα και στην ίδια πόλη. Κατεβαίνω Μοναστηράκι λοιπόν και πάω να πάρω ταξί. Θα μπορούσα βέβαια να αλλάξω γραμμή στο μετρό και να πάω προς Πειραιά, και να προκαλέσω λίγο τον εαυτό μου και την τύχη μου αλλά μια και είχα ψιλοαργήσει για το συνέδριο είπα να διαλλέξω τον ασφαλή τρόπο.
Το συνέδριο εντελώς διαφορετικό από αυτά που έχω πάει εως τώρα, όλες μα όλες ήταν ντυμένες υπερπαραγωγές. Καλά κι εγώ με τακούνι και make up ήμουν, αλλά θύμιζα λίγο Steve Jobs σε σύγκριση με τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν γνωριζα σχεδόν κανέναν, ήταν λίγο άβολα στην αρχή, αλλά νομίζω το 'χουμε από κοινωνικότητα. Σίγουρα σε ένα τέτοιο συνέδριο δεν βρίσκεις κολλητούς, αλλά κάνεις καλές γνωριμίες για συνεργασία και ανταλλαγή ιδεών.
Δεν έμεινα για την βραδυνή "δεξίωση", κυρίως επειδή ήμουν από τις 5 το πρωί στο πόδι και επίσης ήθελα να δω και τους φίλους μου. 
Το ξενοδοχείο που κλείσαμε ήταν στην Ομόνοια. Μέσα ο χώρος ήταν καθαρός και οι υπάλλλοι πολυ ευγενικοί, όμως να πω την αλήθεια φοβήθηκα μήπως με κλέψουν, με απαγάγουν κτλ το βράδι από κει που δεν το περιμένω. Λίγο υποβαθμισμένη περιοχή, αλλά οκ δεν θα κοιτάξω το άλογο και στα δόντια.
Μοναστηράκι λοιπόν με τα φιλαράκια μου. Δυο ανθρώπους που αγαπάω πάρα πολύ και προφανώς με αγαπούν και αυτοί, μια και όποτε είμαι κάτω παρατάνε τα πάντα για να με σεργανίσουν. Η πλάκα είναι ότι περισσότερη επαφή έχω με τους φίλους μου στην Αθήνα, μια και τα λέμε κάθε μέρα παρά με τον κόσμο στην Θεσσαλονίκη. Είναι αρκετά δύσκολο με την ζωή που κάνουμε όλοι να αφιερώσουμε χρόνο στα δικά μας πρόσωπα, δυστυχώς. Εγώ χαίρομαι πάρα πολύ που έχω ανθρώπους δίπλα μου έστω κι αν μας χωρίζουν 509 χλμ.


    
Αν και με τρομερό πονοκέφαλο από την ένταση της ημέρας, η βραδιά συνεχίστηκε στου Ψυρρή, σε ένα από τα αγαπημένα μου μπαράκια. Αν με ρωτήσεις που να πας στη Θεσσαλονίκη δεν ξέρω να σου πω...

 

 Η επόμενη μέρα είχε συνέχεια συνσδρίου μέχρι νωρίς το απογευματάκι. Προτίμησα να μην μείνω στο τελευταίο plenary και να πάω να φαω...
Με το Χριστινάκι λοιπόν βρήκαμε ένα πολύ ωραίο μεζεδοπωλείο στο Σύνταγμα, το οποίο υπάρχει τελικά και στην Θεσσαλονίκη. (ευκαιρία για βόλτα - αν βρω ποτέ τον χρόνο και τα λεφτά)
 
Θαυμα φαίιιιιιιιιιιιι.......



Η βόλτα συνεχίστηκε στο Σύνταγμα και κατέληξε σε ένα καφέ για γλυκάκι (ναι δίαιτα δεν υπάρχει όταν είμαι Αθήνα!). Παρεούλα με το Χριστινάκι, τον Αποστόλη και την Αλεξάνδρα (που ήταν ο σωτήρας μου όταν ξέμεινα στο αεροδρόμιο όταν γυρνούσα από το Παλέρμο).  Είναι μερικοί άνθρωποι που τους νιώθεις ως οικογένεια. Που σου φτιάχνουν τη διάθεση και που είναι δίπλα σου πάντα και στις χαρές και στα ζόρια. Οι προαναφερόμενοι μαζί με τον Ρήγα που ήταν χτες μαζί μας είναι αυτό ακριβώς....








Αργά το βράδυ στο αεροδρόμιο πλέον στο δρόμο του γυρισμού. Καλά που έχω αλλεργία στην σοκολάτα. Toblerone δεν έφερα, έφερα κάτι άλλα μικρά για τον Γιάννη - περιττό να πω ότι έξαφανίζονται αυτά μέσα σε μια μέρα!!!

 
Εννοείται ότι εγώ πάντα κάτι στραβό θα έχω στο αεροδρόμιο. Κάθε φορά που πετάω με το τελευταίο της Ryan κάτι γίνεται... πάντα...
Καθυστέρηση 3 ώρες... Παίξαμε μποξ βέβαια για την πρίζα... 
Είχα και παρεούλα την γυμνάστηριά μου την Μαγδούλα... γιόγκα δεν κάναμε, αλλά λίγο διαλογισμός στο πάτωμα του αεροδρομίου  θα μας έκανε καλό νομίζω με τόση ταλαιπωρία...



230 το πρωί πατήσαμε το πόδι στα πάτρια εδάφη... 
Αυτά οι mini  αποδράσεις σου γεμίζουν τις μπαταρίες....
Η επόμενη περιπέτεια δεν είναι μακρια....