Saturday, September 10, 2016

Prodigy, Λαμπράκη και καροτσάκια της λαϊκής!



Οι Prodigy δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το post. Απλά γούσταρα και τους έβαλα.....

Έφτασε το Σάββατο που ξεκίνησα (σχεδόν) κανονικό πρόγραμμα!
Πρώτο μάθημα, καινούριο παιδάκι στην Τούμπα. Δύο λεωφορεία όπως παλιά... Βέβαια μαθημένη από τότε ξεκίνησα μια ώρα πριν, όμως για ένα παράδοξο λόγο έφτασα Άνω Τούμπα σε ένα τέταρτο...  Κατέβηκα 3-4 στάσεις πιο πριν και άρχισα να περπατάω...

Είχα να πάω Τούμπα πάνω από 5 χρόνια, όταν δούλευα σε εκείνη την αλυσίδα φροντιστηρίων... Πολύ πιεστική χρονιά... Τι να πρωτοθυμηθώ... Ότι δούλευα ατελείωτες ώρες, ότι έτρεχα για σεμινάρια και meetings εκτός ωραρίου, το γεγονός ότι με 3 ώρες ανά τάξη έπρεπε να κάνω βίντεο, τραγούδια, εξτρα ύλη και την κανονική και να έχουν τελειώσει μέχρι τον Μάρτιο ή το γεγονός ότι με θεωρούσαν "συνδικαλίστρια" επειδή ήξερα πόσα χρήματα δικαιούμαι.... Η συνεργασία μας φυσικά δεν συνεχίστηκε και είμαι και στη μαύρη λίστα της συγκεκριμένης αλυσίδας....
Δεν ξεχνάω όμως και όλα αυτά που έζησα με τα παιδιά μου, την πλάκα, το καραόκε με την Rihanna και όλη την αγάπη που έχω πάρει....




Με έπιασε το παράπονο και δεν ήθελα αυτό το post να είναι έτσι...


Από ότι φαίνεται η Λαμπράκη έχει αλλάξει πάρα πολύ μέσα στα 5 αυτά χρόνια... πολλά μαγαζιά, πολλά καφέ... πάρα πολλά καφέ.


Και περνάω και από το στενό που έμενε η συμφοιτήτρια μου η Αγγελική - εκεί πήγαινα και φτιάχναμε τις εργασίες της σχολής... αυτή έλεγε κι εγώ έγραφα... Δύσκολα χωρίς υπολογιστή βέβαια, μα οι δεινόσαυροι θα με καταλάβουν... Η φιλενάδα μου τώρα διαπρέπει στη Γερμανία βέβαια... εγώ ξέμεινα στην Τούμπα... (που λέει ο λόγος!)


Keep walking λοιπόν και όπου μας βγάλει ο δρόμος....


Και με έβγαλε ο δρόμος στο γήπεδο του ΠΑΟΚ... και θυμάμαι τους μαθητές μου που με ρωτούσαν τι ομάδα είμαι και τους έλεγα ΑΡΗΣ και με κράζανε... καλά κυρία στην Τούμπα είστε και είστε ΑΡΗΣ; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα!!!


Να που χαζεύοντας ξεχάστηκα και πέρασα όλα τα καφέ... Βρήκα ένα μπουγατσατζίδικο δεκαετίας '80 και παίρνω καφέ με σελοτέιπ. Πουρουφάν δε ζήτησα γιατί ήταν καυτός... Που είναι το Αλικάκι να μου κάνει καφέ της προκοπής ε; ε;
Κάνω το μάθημά μου... εμπειρία και αυτό... Αλλά θα μιλήσω για τις εξετάσεις στο άλλο μου μπλογκ, όπως κάνω ΚΑΘΕ χρόνο αλλά δεν με ακούει και κανείς η αλήθεια είναι...

Ενώ όταν πήγαινα έκανα 15 λεπτά, στο γυρισμό μoυ πήρε μια ώρα. Πολλή κίνηση, πολύς κόσμος, γιαγιάδες και παπούδες με τα καροτσάκια της λαϊκής. Από Τούμπα κατεβαίνουν Μακεδονίας για το μεγάλο παζάρι του Σαββάτου. Αυτό ποτέ δεν το κατάλαβα. Ακόμα και όταν έμενα Μαρτίου και ήταν δίπλα στο σπίτι μου! Δεν το χω πολύ με τη μαγειρική... Δεν ξέρω να διαλέγω καλά φρούτα και λαχανικά. Και στην λαϊκή να πάω πάλι ότι να 'ναι θα πάρω. Οπότε σκέφτομαι ότι και ο χασάπης και ο μανάβης της γειτονιάς πρέπει να ζήσουν και αυτοί...  Πάντως μ'αυτά και μ'εκείνα γέμισε το λεωφορείο με γιαγιάδες και καροτσάκια.
Και pokemon... Έπιασα 5-6 με κοιτούσε η διπλανή κοπέλα παράξενα σου λέει παίζει και η θειά pokemon....


Και η γιαγιά στην πόρτα του λεωφορείου να μη με αφήνει να κατέβω... Μαθήματα διεκδικτηκότητας που λέει και το αφεντικό....
Η περιπέτειά μου στην Τούμπα τελείωσε εκεί...
Αλλά αρχίζει η σχολική χρονιά! Θα δω τα μαθητάκια μου! Νομίζω ότι άρχισα να έχω κέφια πάλι μετά από μια πολύ δύσκολη χρονιά...



Λίγο η θυροξίνη που μου έλειπε, λίγο τα καινούρια μου φιλαράκια, λίγο το καινούριο project: sanity, peace, serenity (γαλήνη, ειρήνη, νηφαλιότητα όχι μ'αυτήν τη σειρά απαραίτητα - ακούστε και το τραγουδάκι τα λέει όλα) μου δίνουν λίγο παραπάνω ενέργεια.
Σας εύχομαι οι επόμενοι μήνες να είναι σαν ζεστός γλυκός καφές!!!

No comments:

Post a Comment