Sunday, July 31, 2016

Γυρνώντας πίσω...


Έφτασε η στιγμή που είμαι στο πλοίο του γυρισμού.
Τελικά όλοι χρειαζόμαστε διακοπές...
Θα μου πεις ...έλα ρε... τώρα το κατάλαβες;
Φυσικά και δεν το διαπίστωσα τώρα, απλά μέχρι τώρα δεν νομίζω ότι ποτέ είχα την ανάγκη να ξεκουραστώ...
Και όταν λέω να ξεκουραστώ, δεν εννοώ να αράξω και να μην κάνω τίποτα. εννοώ να αδειάσει το κεφάλι μου.
Εμένα η απραξία πάντα με επηρρέαζε αρνητικά. Τα καλοκαίρια περνούσαν αργά και βασανιστικά και τα νεύρα μου πήγαιναν από το κακό στο χειρότερα.
Μέχρι που έφτασε η στιγμή να δουλεύω 13 -14 ώρες τη μέρα.
Τρεις δουλειές.
Και πέρυσι το καλοκαίρι δεν έκανα απλά διακοπές... Καθόλου.
Απλά συνέχιζα να πηγαίνω...
Όχι μαζόχα δεν είμαι...
Ούτε εργασιομανής, ούτε καρριερίστα όπως μερικοί νομίζουν...
Ναι μου αρέσουν όλες οι δουλειές μου.
Στην πρωινή μου δουλειά έχουν εκπληρωθεί σχεδόν όλα τα επαγγελματικά μου όνειρα, και εκπαιδευτικό περιεχόμενο φτιάχνω, και teacher observations και teacher training και πολλά πολλά άλλα.
Πίεση υπάρχει και φυσικά υπάρχουν και καλές και άσχημες μέρες  αλλά να πω και την αλήθεια ήταν από μηχανής θεός, την ώρα που χρειαζόμουν πραγματικά σταθερό εισόδημα.
Και τα μαθήματά μου μου αρέσουν...άλλωστε όταν είσαι μια φορά δάσκαλος, είσαι πάντα δάσκαλος!!!
Και οι μεταφράσεις, ειδικά όταν έχουν σχέση με γυμναστηριακά- αθλητικά - τραυματισμούς - αθλητιατρικά. Μαθαίνω πολλά πράγματα... ίσως σε κάποια άλλη πραγματικότητα θα μπορούσα να είμαι γυμνάστρια... Όχι μ'αυτό το physique φυσικά, και όχι σ'αυτήν την ηλικία (έφυγε το πλοίο πάει... και όποιος μου πει ποτέ δεν είναι αργά, θα απαντήσω κι όμως σε κάποια πράγματα είναι...)
Και αφού ανέλυσα την πραγματικότητα της καθημερινότητάς μου και περιμένει κανείς να πω για ελεύθερο χρόνο, οικογένεια, φίλους κτλ., δεν έχει μας τελείωσε... εκτός αν κόψω τον ύπνο, οκ, τότε κάτι θα προλάβω που θα πάει...
Και το τονίζω ότι όλα αυτά γίνονται επειδή πρέπει και όχι επειδή είμαι φιλόδοξη. Γιατί όπως οι περισσότεροι άνθρωποι προσπαθώ να έχω μια ποιότητα ζωής για μένα και το παιδί μου.
Έτσι λοιπόν φτάσαμε στο σημείο να δουλεύω δυο χρόνια σχεδόν χωρίς διάλλειμα.  Και σε κάποια φάση κάηκα.
Και όταν καίγεσαι, η απόδοσή σου κατρακυλάει και σταματημό δεν έχει. Κι ενώ δίνεις 100% του εαυτού σου, δεν είναι αρκετό. Και όταν κάποιος σε ξέρει στις καλές σου και ξέρει τι μπορείς να κάνεις και σε βλέπει τώρα να παλεύεις με τα κύματα ίσως να μην ξέρει τι να σε κάνει. Και στην τελική, όταν μιλάμε για δουλειά, σαφώς ουδείς αναντικατάστατος... όσο και αν θέλει κάποιος να σε βοηθήσει αν δεν κουνηθείς κι εσύ λίγο να δεις τι σου συμβαίνει....
Αυτήν την εβδομάδα λοιπόν  πραγματικά την χρειαζόμουν. Δεν το πίστευα αλλα όντως τη χρειαζόμουν.
Δεν με ένοιαζε που ήμουν στη θάλασσα, η θάλασσα και οι παραλίες δεν με τρελλαίνουν άλλωστε.
Όμως έχει αδειάσει το μυαλό μου. Ήταν 5 μέρες που δεν σκέφτηκα τι περιεχόμενο και τι ασκήσεις έχω να βγάλω, με ποιον πρέπει να μιλήσω στο τηλέφωνο, τι παρουσίαση έχω να ετοιμάσω, τι lesson plan έχω να κάνω ή πότε παραδίδω μετάφραση.
Απλά ήμουν εκεί, έβλεπα τοπία, θάλασσες, καραβάκια, ζευγαράκια να περπατάνε χέρι χέρι και παιδάκια να παίζουν στην παραλία.... και μια φώκια... (να παίξω lotto γιατί ο καπετάνιος είπε ότι είναι πολύ σπάνιο να δεις φώκια εκτός θαλάσσιου πάρκου!)
Πέρασα χρόνο με το παιδί μου που συνήθως τον βλέπω δυό ώρες μια Κυριακή.
Έφυγα λίγο από την καθημερινότητα.
Δεν ξέρω αν έφτασε ...
Από αύριο πρέπει να οργανωθώ...
Θέματα υγείας, βάρους και ψυχολογίας πρέπει να μπουν σε μια σειρά. Προφανώς πρέπει να αλλάξω προτεραιότητες για να μπορέσω να αντεπεξέλθω και στις υποχρεώσεις.
Και αυτό το "άδειασμα" πρέπει να γίνεται πιο συχνά...
Και μερικές φορές πρέπει να γίνουμε φίλοι με την μαιμού στο κεφάλι μας όπως λέει και ο Θιβετιανός μοναχός (βίντεο εδώ)
 Αυτά...
Ψυχανάλυση τέλος...



No comments:

Post a Comment