Sunday, July 31, 2016

Alonissos calling...


View from above
A million years ago, I was on Skopelos on holiday. I got the boat to visit Alonnisos - which was not actually what I consider a great visit. I spent one and a half hour on a small boat - got off Patitiri which is the small harbour of the island, had some coffee and went back to Skopelos. This year however, we went on a family holiday for a few days - Greek island are always a good way to relax and have an adventure at the same time.

Leftos Gialos beach
So... booked a room at a good (and a bit overpriced) hotel, rented a car to go around the island an made a plan how to spend the days there.
To tell the truth, it is pretty difficult to go around the island if you don't have your own transportation. It is pretty difficult to rent a car at a reasonable price and although there is public transportation, the buses reminded me old Greek movies of the 1950's!

So in order to move around, you need a map. There are plenty of beaches to visit, all of which have small or big pebbles and no sand. The only sandy beach is Chrisi Milia (Golden Apple-tree?), a bit muddy for my taste though.

There are organized places with sunbeds and umbrellas, the price depends on the place, some cafes offer you the sunbeds if you order something, some charge extra (5-6 Euros), some places have no cafe and only charge for the umbrellas.
It is also a bit stressful to walk on the pebbles, you can find these plastic- rubber beach shoes in the island's souvenir shops, they are pretty useful especially if you have young children with you!
Sporades, especially Skopelos and Alonnisos are great for people who love the sea, sailing, fishing, scuba diving,  water sports and just spend the whole day on the beach, in the water, on the water.
I have also seen 2-3 scuba diving schools, I would never try it because I am a bit of claustrophobic under the water, I get a feeling that I am buried and I can't breathe and I get panicked, but for a normal person, this would be an excellent way to spend the day and admire the world under the sea.


Old town view from above
In the evening... well... if you are a party animal consider moving to Skiathos!!! Seriously now, you can visit fish taverns spread around the island or you can visit the ond town which is located in the hill. Nice chilly breeze every night, little souvenir shops, cafes, taverns. Peace and tranquility....

One of the many beautiful souvenir shops
A wonderful way to get to know the island and the surrounding area is to go on these boat rides. There are 4-5 boats which offer different rides, you can visit the blue cave and a shipwreck, you can go around the water park and maybe see a dolphin or a seal, you can go diving or visit the small island of Peristera for a swim and all the captains have wonderful stories to share!
My book selection "The fairies of Man" by Auguste Corteau, a Greek book, I actually enjoyed.

There are a lot of small islands around Alonnisos, the island of Kyra Panagia is said to host the Cyclops cave (a dark and really deep cave) and a small uninhabited monastery). The island of Peristera is inhabited by 4 families and lots and lots of goats.
The island of Piperi is the core of the water park and cannot be approached without permission.

The blue cave
Alonnisos is worth the visit if you want to unwind and relax.
I have seen a lot of families with small children and couples on the island, not many younger ages (you can see lots of youth in Skiathos, I guess. )
Summer is not over, yet!
Wishing you a great (working or not) August!
 
The shipwreck










      




Γυρνώντας πίσω...


Έφτασε η στιγμή που είμαι στο πλοίο του γυρισμού.
Τελικά όλοι χρειαζόμαστε διακοπές...
Θα μου πεις ...έλα ρε... τώρα το κατάλαβες;
Φυσικά και δεν το διαπίστωσα τώρα, απλά μέχρι τώρα δεν νομίζω ότι ποτέ είχα την ανάγκη να ξεκουραστώ...
Και όταν λέω να ξεκουραστώ, δεν εννοώ να αράξω και να μην κάνω τίποτα. εννοώ να αδειάσει το κεφάλι μου.
Εμένα η απραξία πάντα με επηρρέαζε αρνητικά. Τα καλοκαίρια περνούσαν αργά και βασανιστικά και τα νεύρα μου πήγαιναν από το κακό στο χειρότερα.
Μέχρι που έφτασε η στιγμή να δουλεύω 13 -14 ώρες τη μέρα.
Τρεις δουλειές.
Και πέρυσι το καλοκαίρι δεν έκανα απλά διακοπές... Καθόλου.
Απλά συνέχιζα να πηγαίνω...
Όχι μαζόχα δεν είμαι...
Ούτε εργασιομανής, ούτε καρριερίστα όπως μερικοί νομίζουν...
Ναι μου αρέσουν όλες οι δουλειές μου.
Στην πρωινή μου δουλειά έχουν εκπληρωθεί σχεδόν όλα τα επαγγελματικά μου όνειρα, και εκπαιδευτικό περιεχόμενο φτιάχνω, και teacher observations και teacher training και πολλά πολλά άλλα.
Πίεση υπάρχει και φυσικά υπάρχουν και καλές και άσχημες μέρες  αλλά να πω και την αλήθεια ήταν από μηχανής θεός, την ώρα που χρειαζόμουν πραγματικά σταθερό εισόδημα.
Και τα μαθήματά μου μου αρέσουν...άλλωστε όταν είσαι μια φορά δάσκαλος, είσαι πάντα δάσκαλος!!!
Και οι μεταφράσεις, ειδικά όταν έχουν σχέση με γυμναστηριακά- αθλητικά - τραυματισμούς - αθλητιατρικά. Μαθαίνω πολλά πράγματα... ίσως σε κάποια άλλη πραγματικότητα θα μπορούσα να είμαι γυμνάστρια... Όχι μ'αυτό το physique φυσικά, και όχι σ'αυτήν την ηλικία (έφυγε το πλοίο πάει... και όποιος μου πει ποτέ δεν είναι αργά, θα απαντήσω κι όμως σε κάποια πράγματα είναι...)
Και αφού ανέλυσα την πραγματικότητα της καθημερινότητάς μου και περιμένει κανείς να πω για ελεύθερο χρόνο, οικογένεια, φίλους κτλ., δεν έχει μας τελείωσε... εκτός αν κόψω τον ύπνο, οκ, τότε κάτι θα προλάβω που θα πάει...
Και το τονίζω ότι όλα αυτά γίνονται επειδή πρέπει και όχι επειδή είμαι φιλόδοξη. Γιατί όπως οι περισσότεροι άνθρωποι προσπαθώ να έχω μια ποιότητα ζωής για μένα και το παιδί μου.
Έτσι λοιπόν φτάσαμε στο σημείο να δουλεύω δυο χρόνια σχεδόν χωρίς διάλλειμα.  Και σε κάποια φάση κάηκα.
Και όταν καίγεσαι, η απόδοσή σου κατρακυλάει και σταματημό δεν έχει. Κι ενώ δίνεις 100% του εαυτού σου, δεν είναι αρκετό. Και όταν κάποιος σε ξέρει στις καλές σου και ξέρει τι μπορείς να κάνεις και σε βλέπει τώρα να παλεύεις με τα κύματα ίσως να μην ξέρει τι να σε κάνει. Και στην τελική, όταν μιλάμε για δουλειά, σαφώς ουδείς αναντικατάστατος... όσο και αν θέλει κάποιος να σε βοηθήσει αν δεν κουνηθείς κι εσύ λίγο να δεις τι σου συμβαίνει....
Αυτήν την εβδομάδα λοιπόν  πραγματικά την χρειαζόμουν. Δεν το πίστευα αλλα όντως τη χρειαζόμουν.
Δεν με ένοιαζε που ήμουν στη θάλασσα, η θάλασσα και οι παραλίες δεν με τρελλαίνουν άλλωστε.
Όμως έχει αδειάσει το μυαλό μου. Ήταν 5 μέρες που δεν σκέφτηκα τι περιεχόμενο και τι ασκήσεις έχω να βγάλω, με ποιον πρέπει να μιλήσω στο τηλέφωνο, τι παρουσίαση έχω να ετοιμάσω, τι lesson plan έχω να κάνω ή πότε παραδίδω μετάφραση.
Απλά ήμουν εκεί, έβλεπα τοπία, θάλασσες, καραβάκια, ζευγαράκια να περπατάνε χέρι χέρι και παιδάκια να παίζουν στην παραλία.... και μια φώκια... (να παίξω lotto γιατί ο καπετάνιος είπε ότι είναι πολύ σπάνιο να δεις φώκια εκτός θαλάσσιου πάρκου!)
Πέρασα χρόνο με το παιδί μου που συνήθως τον βλέπω δυό ώρες μια Κυριακή.
Έφυγα λίγο από την καθημερινότητα.
Δεν ξέρω αν έφτασε ...
Από αύριο πρέπει να οργανωθώ...
Θέματα υγείας, βάρους και ψυχολογίας πρέπει να μπουν σε μια σειρά. Προφανώς πρέπει να αλλάξω προτεραιότητες για να μπορέσω να αντεπεξέλθω και στις υποχρεώσεις.
Και αυτό το "άδειασμα" πρέπει να γίνεται πιο συχνά...
Και μερικές φορές πρέπει να γίνουμε φίλοι με την μαιμού στο κεφάλι μας όπως λέει και ο Θιβετιανός μοναχός (βίντεο εδώ)
 Αυτά...
Ψυχανάλυση τέλος...



Sunday, July 10, 2016

It's been a while...

Well, I see that my past post in my personal blog is in April...
The more the time passes by, the more I lose my urge to write and to create...
I admit that I am experiencing kind of a burnout lately...

All work and no play makes Jack a dull boy...


via GIPHY
The more I create at work, the less I want to do something creative personally. Working three jobs does not help that much, I guess...Work is really fulfilling, I am very lucky to be where I am, I am very lucky to still have students and translations after my day-job.

You have to know your limits, you have to know where to stop, but what happens if you should not stop, if people depend on you for their survival? I sound melodramatic I guess, but I believe, somewhere in the way I've lost my liveliness. I am not happy anymore. I just keep going.
I definitely need a break. And then one step at a time.
Too many battles to fight - time to choose.