Saturday, December 31, 2016

Last post of 2016. Οι άνθρωποι κι εγώ...


Και ήρθε η ώρα για το πραγματικά τελευταίο post της χρονιάς.
Και σήμερα θα μιλήσω για ανθρώπινες σχέσεις... φιλικές κυρίως...
Αυτή η χρονιά υπήρξε μεγάλο μάθημα για μένα. Γνώρισα πολλούς ανθρώπους...
Θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά κοινωνικό άτομο, ανοιχτό και γενικά κάνω εύκολα παρέες.
Βέβαια το κακό μ'εμένα είναι ότι όταν κάποιο άτομο μου φέρεται ευγενικά, αμέσως εγώ το θεωρώ φίλο / φίλη. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που κάποιος είναι ευγενικός απέναντί σου. Πρώτον επειδή έχει τρόπους κι έτσι μεγάλωσε και δεν σημαίνει ότι σε συμπαθεί ιδιαίτερα, απλά είναι έτσι. Μπορεί επίσης να σε συμπαθεί και να σε πάει σαν άτομο. Μπορεί να το κάνει από συμφέρον επειδή έχει να κερδίσει κάτι. Εγώ λοιπόν δεν μπορώ εύκολα να τα ξεχωρίσω αυτά τα πράγματα, κι ας είμαι στην ηλικία που είμαι.
Φέτος κάποιος μου είπε ότι είμαι "too much" και απομακρύνθηκε με απότομο τρόπο... Ίσως και να είμαι, δεν ξέρω... Αυτό πάντως ήταν η αφορμή να ψαχτώ μέσα μου ως άτομο και να αρχίσω να δουλεύω με τον εαυτό μου...
Το μεγάλο σοκ όμως ήταν άλλο. Συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν τα πάντα για την προσωπική τους ικανοποίηση ή την επαγγελματική τους "πρόοδο" (δεν έχει σημασία για ποιο λόγο), κάνοντας ότι βάλουν στο μυαλό τους και μετά λέγοντας ψέματα για να καλύψουν τα ίχνη τους.
Σέβομαι πολύ την προσωπική ζωή των ανθρώπων. Ο καθένας μας είναι ελέυθερος να κάνει ότι θέλει με όποια συνέπεια. Όμως όταν με "δουλεύουν" και μου λένε ψέματα για να καλυφθούν και το θεωρούν και φυσιολογικό αυτό για να "προστατεύσουν" το εαυτό τους, εκεί γίνομαι λέαινα (κι ας είμαι ιχθύς).
Μπορεί εγώ να είμαι πολύ ρομαντική και να τα βλέπω αλλιώς τα πράγματα... δυστυχως ο κόσμος μας ετσι λειτουργεί μου είπε κάποιος....
Το ήξερα ότι είμαι διαφορετική από τους άλλους... δεν ήξερα ότι είμαι τόσο διαφορετική... Πάντως σ'αυτόν τον τομέα δεν θέλω να αλλάξω. Ήμουν και είμαι πάντα καθαρή με τους ανθρώπους που θεωρώ φίλους.
Βέβαια για να μην γκρινιάζω, υπάρχει και το αντίθετο. Άνθρωποι που με μια απλή πράξη καλοσύνης με βοήθησαν, μου άλλαξαν τη ζωή. Άνθρωποι που με την τιμιότητα και την ειλικρίνεια τους απέδειξαν ότι είναι πραγματικά αδέρφια και είμαι ευγνώμων γι΄αυτό.

Στην τελική, η ζωή είναι γεμάτη επιλογές, καλές και κακές. Γεμάτη από μάχες που διαλλέγουμε να πολεμήσουμε. Και ναι κάποιες φορές είναι οκ να τα παρατάς. (διάβασα ένα πολύ όμορφο blog πάνω σ'αυτό χτες).

Η Δώρα του 2017 λοιπόν θα κάνει ότι περνάει από το χέρι της για να είναι καλά εκείνη και οι κοντινοί της άνθρωποι. Με όποια θυσία.
Ήρθε η ώρα για ηρεμία και επανασύνταξη, ρεκτιφιέ που έγραψα και στην προηγούμενη ανάρτηση.

Δεν θα σας ευχηθώ μόνο χαρές για την επόμενη χρονιά. Γιατί η ζωή είναι γεμάτη χαρές και λύπες, μάχες και προκλήσεις.
Θα ευχηθώ  να είμαστε όλοι καλά (σωματικά ΚΑΙ ψυχικά) για να αντιμετωπίσουμε τα πάντα!

Τελειώνω με το βιντεάκι του αετού που χρησιμοποιεί το αφεντικό μου στις διαλλέξεις του. Είναι πάντα διαχρονικό και θα γίνει το μάθημά μου φέτος και για πάντα.

Monday, December 26, 2016

Και ήμαστε ακόμα ζωντανοί...


Και αφού περάσανε και τα Χριστούγεννα χωρίς να έχω πετάξει δέντρο από το μπαλκόνι και χωρίς να έχω πάθει νευρικό κλωνσμό, ήρθε η ώρα για τον απολογισμό της χρονιάς...
Αυτή τη φορά δεν θα το κάνω δημοσίως...
Αλλά αυτή η χρονιά με πολλά θετικά και ακόμα πιο πολλά αρνητικά έρχεται στο τέλος της.
Πολλές προσωπικές θυσίες, καθόλου χρόνος, πολλή δουλειά.
Η δουλειά είναι η ψυχοθεραπεία μου. Πραγματικά δεν ξέρω τι θα γινόμουν αν δεν δούλευα... Και τώρα που έχω άδεια από την κανονική μου δουλειά, γέμισα το χρόνο μου με μαθήματα με μεταφράσεις, με υποχρεώσεις... ο καθένας μας τελικά έχει το κουσούρι του...
Αποφάσεις για την καινούρια χρονιά;
Βασικά μία μεγάλη:

ΡΕΚΤΙΦΙΕ

Ότι και να σημαίνει αυτό...

Saturday, December 24, 2016

Τα παμε όλα λοιπόν...

Δεν ξέρω γιατί, αλλά οι γιορτές δεν είναι και η καλύτερη περίοδος για μένα.
Μου την δίνει πάρα πολύ όλος αυτός ο τζερτζελές με το φαΐ και love is in the air & save the parrots και δε συμμαζεύεται. Λες και τους ανθρωπους που αγαπάμε και μας αγαπάνε πρεπει να ερθουν τα Χριστουγεννα για να τους δουμε. Λες και δώρο πρέπει να δώσουμε μόνο τα Χριστουγεννα και στα γεννέθλια, λες και αν περάσει ο χρόνος και μπει ο καινούριος πάλι κάτι θα αλλάξει. Τίποτα δεν θα αλλάξει, αν δεν το αλλάξουμε εμείς.
Και βλέπω λοιπόν αυτή την απίστευτη χαρά όλων κι ε΄γω είμαι ο Grinch. Περνάω δύσκολα και γκρινιάζω αφάνταστα. Δεν θέλω να βγω έξω, δεν θέλω να ντυθώ και να καλωπιστώ και γενικά δεν βρίσκω τον λόγο να ανταλλάξω δώρα. Στους ανθρωπους που νιώθω δικούς μου τα δώρα τα παίρνω χωρίς αφορμή. Για μένα το δώρο το δίνεις επειδή το νιώθεις - ειδες κάτι σκεφτηκες τον άνθρωπο και το πήρες. Κι ας είναι και μια σοκολάτα. Δεν έχει σημασία.
Οι γιορτες επίσης δε μου αρέσουν επειδή είμαι συνήθως μόνη μου.
Τους δικούς μου τους έχω χάσει εδω και πολλά χρόνια, με τους περισσοτερους συγγενεις σχέσεις δεν έχω, οι φίλοι είναι σχετικοί, το παιδί μου μεγάλωσε και είναι με τους δικούς του φίλους.
Έχω την εντύπωση ότι τον τελευταίο καιρό είμαι ρομπότ. Απλά δουλεύω και πληρώνω λογαριασμούς. Προσωπικός χρόνος μηδέν, και γενικά και χρόνο να έχω όπως τώρα, είναι ανούσιος αφού δεν μπορώ να έχω ποιοτικό χρόνο.
Από τους ανθρώπους πλέον δεν περιμένω και πολλά. Συνήθως επενδύω συναισθηματικά και σε κάποια φάση γκρεμίζονται όλα. Είμαι πολύ συναισθηματική; Ναι είμαι. Δεν το κάνω επίτηδες, απλά έτσι είμαι.
Οι πραγματικοί φίλοι λοιπόν, αυτοί που με νοιάζονται, αυτοί που δεν μου κρύβουν πράγματα, αυτοί που θα μου την πουν όταν έχω κάνει πατάτα είναι πολύ λίγοι, μετρημένοι στα δάχτυλα... του ενός χεριού.
Και κάθε μέρα με εκπλήσσει και με απογοητεύει ακόμα ένας άνθρωπος κι εγω δεν βάζω μυαλό... ποτε...
Ένας άνθρωπος που εμπιστεύομαι μου είπε μια φορά να κοιτάξω τον εαυτό μου και να είμαι εγώ καλά... "μετά απλά οι άλλοι θα σε διασκεδάζουν" μου είπε...
Αυτή λοιπόν η χρνιά που έρχεται, είναι η χρονιά ρεκτιφιέ. Νομίζω ότι το αξίζω....
Καλά να περνάτε σε ότι γιορτάζετε...


Saturday, November 12, 2016

Γυρίζοντας την πόλη με την Anne

Μπυρίτσα με "μεζέ" στον πεζόδρομο της Καλαμαριάς.
Αυτή τη χρονιά είχα την μεγάλη τύχη να ταξιδέψω, να γνωρίσω καινούριους ανθρώπους αλλά και αν δω από κοντά ανθρώπους που ήδη ήξερα... Ανθρώπους που πραγματικά είναι πιο κοντά μου κι ας είναι μακριά.
Την Anne την γνώρισα από το blog της, από τις φωτογραφίες της, από τα διαδικτυακά σεμινάρια που κάναμε παρέα. Πάντα ήθελα να την δω απλο κοντά γιατί πάντα έβλεπα έναν χαμογελαστό άνθρωπο που γυρίζει τον κόσμο και αποκτά νέες εμπειρίες. Μέσα από τις φωτογραφίες της γνώρισα κι εγώ τα μέρη που επισκεπτόταν από το δικό της μάτι και όχι τις τουριστικές attractions.


cappuccino στο αγαπημένο μου καφέ (RE take me there)

Και ήρθε η ώρα να πάω στο Παλέρμο! Και η Anne αποφάσισε να έρθει από την Κορέα στην Σικελία! Η χαρά απερίγραπτη! Ήμουν ανάμεσα σε φίλους - φίλους που μοιραζόμασταν τόσα πολλά αν και δεν είχαμε βρεθεί ποτέ στη ζωή μας!

Φαγοπότι στην πλατεία Άθωνος
Μετά το Παλέρμο η Anne συνέχισε τις περιπέτειές της εξερευνόντας την Ιταλία, την Σλοβενία, την Κροατία, την Βοσνία, την Ερζεγοβίνη, τη Σερβία και στο τέλος τέλος, ήρθε και σε μένα στην Θεσσαλονίκη.

Η θέα από τα Κάστρα

Πραγματικά ζηλέυω όλο αυτό το εγχείρημα και μακάρι να μπορούσα να κάνω κι εγώ ένα tour. Δύσκολα βέβαια, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Ήδη τα τελευταία γρόνια έχω διευρύνει πολύ τους ορίζοντές μου.

Graffiti στο κέντρο της πόλης

Και τελικά τι όμορφο συναίσθημα είναι όταν ταξιδεύεις. Ακόμα και ο χρόνος που περνάς μόνος σου είναι μια εμπειρία από μόνη της.

Η θέα από το λιμάνι

Άνθρωποι, μέρη, χρώματα, γλώσσες που πρέπει να εξερευνηθούν.

Απολαμβάνοντας την θέα στα Κάστρα
Μέχρι λοιπόν να ξανασυναντηθούμε...

Saturday, October 29, 2016

Μου έχουν πει...




Κατά καιρούς με έχουν αποκαλέσει πολλά πράγματα...

  • Με έχουν πει πολύ "δυναμικό" χαρακτήρα που δεν μπορεί εύκολα να "κάνει" με άλλους ανθρώπους.
  • Με έχουν πει ανώριμη επειδή δεν καταλαβαίνουν τον τρόπο που εκφράζομαι.
  • Με έχουν πει ονειροπόλα επειδή μου αρέσει να σχεδιάζω για το μέλλον.
  • Με έχουν πει κυνική γιατί τα λέω μπαμ και κάτω και δεν αφήνω περιθώριο για ελπίδα και όνειρο (;)
  • Με έχουν πει αδιάφορη επειδή πιστεύω στην αυτονομία του παιδιού μου και δεν του τα δίνω όλα στο πιάτο
  • Με έχουν πει εργασιομανή επειδή αγαπώ την δουλειά μου και προσπαθώ για το παραπάνω.
  • Με έχουν πει άχρηστη επειδή δεν μαγειρεύω καλά (και ούτε πρόκειται ...)
  • Με έχουν πει γκρινιάρα και χειριστική επειδή κάποιες φορές είμαι απαισιόδοξη και αγχώνομαι και το εκφράζω...
  • Με έχουν πει αγοροκόριτσο επειδή η εμφάνισή μου δεν ταιριάζει με τις υπόλοιπες γυναίκες της ηλικίας μου
  • Με έχουν πει αταίριαστη επειδή δεν μπορώ να συναναστραφώ με άτομαι της ηλικίας μου κι έχω άλλα ενδιαφέροντα. 
Μου έχουν πει και άλλα πολλά και θα μπορούσα να απαντήσω ανάλογα, αλλά δεν θα το κάνω.

Δεν θα το κάνω μια και όλοι όσοι εκφράστηκαν έτσι, δεν μπήκαν καν στον κόπο να καταλάβουν τον άνθρωπο που έχουν απέναντί τους. Και ναι με πειράζει πολύ...
Όμως δυστυχώς δεν ταιριάζουμε όλοι με όλους και δεν καταλαβαίνουμε όλοι όλους και δεν είμαστε αρεστοί σε όλους. Αλλιώς όλος ο κόσμος θα ήταν αγαπημένος, με κατανόηση και χωρίς προβλήματα.

Όμως ξέρεις κάτι;
Μπορώ να είμαι ότι θέλω... και σοβαρή επαγγελματίας και υστερική μάνα και μόνη και σύντροφος και γκρινιάρα και αισιόδοξη και με παράξενο χιούμορ και δυναμική και αδύναμη και θα κάνω ότι νομίζω ότι είναι καλύτερο.
Δεν είναι υποχρεωτικό να είμαι αρεστή σε όλο τον κόσμο.







PS. Όλα τα θετικά που έχω ακούσει δεν θα τα γράψω. Δε χρειάζεται...

Thursday, October 27, 2016

Φέτο πια γύρσες... (Κρήτη adventures)



Η αλήθεια είναι ότι αυτά τα δύο χρόνια είχα πραγματικά την ευκαιρία να "γυρίσω". Και μέσα στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.
Και ναι το επιδιώκω να φεύγω που και που. Καθαρίζει το μυαλό.
Είναι αυτό που λένε το me time που έχω κατά τη διάρκεια της πτήσης, της διαδρομής. Ησυχάζει το κεφάλι πραγματικά.
Και ήρθε η ώρα και η στιγμή να πάω ΚΑΙ στην Κρήτη.
Με την φίλη και συνάδελφο Χριστίνα το λέγαμε από τον περασμένο Μάρτιο πάνω στον καφέ όταν ήμασταν στο συνέδριο στην Αθήνα.
Και μου γύρισε μια μέρα και της λέω έρχομαι.
Σχεδιάσαμε λοιπόν δραστηριότητες για τους μικρούς μαθητές στο φροντιστήριο της Χριστίνας στο Ηράκλειο και φύγαμε!
Το πως περάσαμε και τι περίπου κάναμε στο σχολείο,θα το βρείτε εδώ.
Πρώτα πρώτα θέλω να πω ότι πέταξα πρίτη φορά με Elinair. Κλασσικά καθυστέρυση στο αεροδρόμιο στην Θεσσαλονίκη και προς μεγάλη μου έκπληξη ... baby plane ... Τα είδα λίγο όλα στην προσγείωση αλλά με το που πάτησα το πόδι μου στην Κρήτη ήξερα ότι θα ήταν μια αξέχαστη εμπειρία!
Το Ηράκλειο μου θύμισε πολύ Θεσσαλονίκη. Με περισσότερη κίνηση.
Όμορφα μαγαζιά, όμορφος κόσμος και τουριστικό κέντρο. Καλοκαιρινός καιρός.
Φιλόξενοι άνθρωποι.
Χάρηκα πολύ που γνώρισα τις διαδικτυακές μου φίλες από κοντά. Και να πω και κάτι; Ζήλεψα. Το δέσιμο που έχουν τα κορίτσια, που είναι εκεί η μία για την άλλη.
Καλές είναι και online φιλίες δεν το συζητώ αλλα ο κοντινός σου άνθρωπος θα έρθει να σε πάρει από το χέρι και να σε βγάλει από την μαυρίλα.
Και δεν θα έκανα και προπόνηση; Έφυγε ο σουπερ τρεινερ απο μας στα βόρεια (χαχαα δε γλιτωνει κανείς από μενα τελικα χαχαχα). Το καινούριο γυμναστήριο με πολύ χαβαλέ από μας θα το δείτε εδώ!
Όπως και να 'χει εγώ μέχρι που μετακομίζω κιόλας...
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Χριστίνα που μου έδωσε την ευκαιρία να δουλέψω με τα παιδάκια της στο φροντιστήριο και να κατεβώ στο νησί (και τον Μιχάλη ε, μην τον ξεχνάμε!), τον Βασίλη, την Έλενα, την Ντίνα, την Άντυ και (last but not least) τον Πέτρο που με ανέχτηκαν πρώτα από όλα, με γύρισαν σε όλο το νησί, με φιλοξένησαν και με έκαναν να νίωσω όμορφα!
Until we meet again people!
Luv ya all!

Thursday, October 13, 2016

Προβλήματα επικοινωνίας....

Το σημερινό post δεν θα είναι γκρίνια και πίκρα... Αυτά στο προηγούμενο...
Σήμερα θα το πω με  τραγουδάκια...

Όταν προσπαθείς να πεις αυτό...

  

Και ο άλλος καταλαβαίνει αυτό ...

   

(τρομερό video, btw,  από τα καλύτερα - we love PINK!)

Τότε λοιπόν ή εσύ δεν επικοινωνείς σωστά αυτό που θες να πεις ή ο απέναντί σου είναι ηλίθιος....

Πάντως θέλω να πω ότι η Pink είναι από τις πολύ αγαπημένες μου !!!!

Καλό ΣΚ!

Wednesday, October 12, 2016

Κατάλαβες;


Ο λόγος λοιπόν είναι πολύ μεγάλη ικανότητα.
Με τον λόγο μπορούμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον. Μπορούμε να πουλήσουμε, να αγοράσουμε, να εκφρασουμε τα συναισθήματά μας, να πείσουμε κάποιον να κάνει κάτι, να παραπλανήσουμε, να δώσουμε και να πάρουμε θάρρος, να βρίσουμε, να προσβάλουμε...
Ο λόγος έχει πολύ μεγάλη δύναμη... Και ο τρόπος....
Το θέμα είναι να ξέρεις να εκφραστείς.
Να ξέρεις τι θέλεις και να λές ακριβώς αυτό.
Το να ξέρεις να εκφραστείς σωστά είναι μεγάλο πράγμα. Ο λόγος σου να έχει συντακτικό, ροή και συνέπεια. Να καταλαβαίνει ο άλλος τι εννοείς. Να μη λες ασυναρτησίες...
Να λες αυτο που νομίζεις την ώρα που πρέπει.
Να μην κατακρίνεις κάποιον επειδή είχε τη δύναμη να εκφραστεί. Να αντιδράσεις. Θετικά ή αρνητικά. Δεν είναι ο άλλος μέσα στο κεφάλι σου.
Να μην υποθέτεις. Να ρωτάς. Να ρωτάς αυτο που δεν καταλαβαίνεις. Ρωτώντας πας στην πόλη (και στο χωριό και στη θάλασσα). Δεν είσαι μέσα στο κεφάλι του άλλου.
Επίσης να ξέρεις πως θα μιλήσεις και σε ποιον μιλάς. Αλλιώς μιλάς σε ενα παιδί, αλλιώς σε έναν συνομήλικο, αλλιώς σε έναν μεγαλύτερο.
Να μην φρικάρεις όταν μιλάς. Να μη φοβάσαι να πεις αυτό που θες. Να έχεις τον τρόπο να πεις κάτι χωρίς αν προσβάλεις αλλά και χωρίς να χαιδεύεις τα αυτιά.
Μίλα όπως πρέπει. Μίλα από την αρχή.
   

P.S. Πρώτη φορά κρίση πανικού σήμερα...  #τοχουμε #keepmoving

Sunday, October 9, 2016

Athens mini trip

  

Δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα μου άρεζαν τα αεροδρόμια. Ποτέ δεν τα είδα σαν μέρος αποχαιρετισμού. Πάντα ήταν η αρχή μιας καινούριας περιπέτειας. 
Η πλάκα είναι ότι εγώ ως άνθρωπος έχω χωρική ευφυία (spatial intelligence) που φτάνει σχεδόν το μηδέν. Αυτό σημαίνει ότι χάνομαι πάρα πολύ εύκολα. Τα αεροδρόμια πάντα είναι πρόκληση για μένα. Και ναι μου αρέσει πολύ να φεύγω από το Μακεδονία και να φτάνω στο Ελ. Βενιζέλος. Όλα είναι τόσο οικεία. Σαν το σπίτι μου... Έχω μια αίσθηση σιγουριάς.  Και να που είχα την ευκαιρία να ξαναέρθω στην Αθήνα για συνέδριο.

Πάντα έχω μεγάλη αγωνία όταν πηγαίνω σε ένα καινούριο μέρος, ακόμα και στην ίδια πόλη. Κατεβαίνω Μοναστηράκι λοιπόν και πάω να πάρω ταξί. Θα μπορούσα βέβαια να αλλάξω γραμμή στο μετρό και να πάω προς Πειραιά, και να προκαλέσω λίγο τον εαυτό μου και την τύχη μου αλλά μια και είχα ψιλοαργήσει για το συνέδριο είπα να διαλλέξω τον ασφαλή τρόπο.
Το συνέδριο εντελώς διαφορετικό από αυτά που έχω πάει εως τώρα, όλες μα όλες ήταν ντυμένες υπερπαραγωγές. Καλά κι εγώ με τακούνι και make up ήμουν, αλλά θύμιζα λίγο Steve Jobs σε σύγκριση με τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν γνωριζα σχεδόν κανέναν, ήταν λίγο άβολα στην αρχή, αλλά νομίζω το 'χουμε από κοινωνικότητα. Σίγουρα σε ένα τέτοιο συνέδριο δεν βρίσκεις κολλητούς, αλλά κάνεις καλές γνωριμίες για συνεργασία και ανταλλαγή ιδεών.
Δεν έμεινα για την βραδυνή "δεξίωση", κυρίως επειδή ήμουν από τις 5 το πρωί στο πόδι και επίσης ήθελα να δω και τους φίλους μου. 
Το ξενοδοχείο που κλείσαμε ήταν στην Ομόνοια. Μέσα ο χώρος ήταν καθαρός και οι υπάλλλοι πολυ ευγενικοί, όμως να πω την αλήθεια φοβήθηκα μήπως με κλέψουν, με απαγάγουν κτλ το βράδι από κει που δεν το περιμένω. Λίγο υποβαθμισμένη περιοχή, αλλά οκ δεν θα κοιτάξω το άλογο και στα δόντια.
Μοναστηράκι λοιπόν με τα φιλαράκια μου. Δυο ανθρώπους που αγαπάω πάρα πολύ και προφανώς με αγαπούν και αυτοί, μια και όποτε είμαι κάτω παρατάνε τα πάντα για να με σεργανίσουν. Η πλάκα είναι ότι περισσότερη επαφή έχω με τους φίλους μου στην Αθήνα, μια και τα λέμε κάθε μέρα παρά με τον κόσμο στην Θεσσαλονίκη. Είναι αρκετά δύσκολο με την ζωή που κάνουμε όλοι να αφιερώσουμε χρόνο στα δικά μας πρόσωπα, δυστυχώς. Εγώ χαίρομαι πάρα πολύ που έχω ανθρώπους δίπλα μου έστω κι αν μας χωρίζουν 509 χλμ.


    
Αν και με τρομερό πονοκέφαλο από την ένταση της ημέρας, η βραδιά συνεχίστηκε στου Ψυρρή, σε ένα από τα αγαπημένα μου μπαράκια. Αν με ρωτήσεις που να πας στη Θεσσαλονίκη δεν ξέρω να σου πω...

 

 Η επόμενη μέρα είχε συνέχεια συνσδρίου μέχρι νωρίς το απογευματάκι. Προτίμησα να μην μείνω στο τελευταίο plenary και να πάω να φαω...
Με το Χριστινάκι λοιπόν βρήκαμε ένα πολύ ωραίο μεζεδοπωλείο στο Σύνταγμα, το οποίο υπάρχει τελικά και στην Θεσσαλονίκη. (ευκαιρία για βόλτα - αν βρω ποτέ τον χρόνο και τα λεφτά)
 
Θαυμα φαίιιιιιιιιιιιι.......



Η βόλτα συνεχίστηκε στο Σύνταγμα και κατέληξε σε ένα καφέ για γλυκάκι (ναι δίαιτα δεν υπάρχει όταν είμαι Αθήνα!). Παρεούλα με το Χριστινάκι, τον Αποστόλη και την Αλεξάνδρα (που ήταν ο σωτήρας μου όταν ξέμεινα στο αεροδρόμιο όταν γυρνούσα από το Παλέρμο).  Είναι μερικοί άνθρωποι που τους νιώθεις ως οικογένεια. Που σου φτιάχνουν τη διάθεση και που είναι δίπλα σου πάντα και στις χαρές και στα ζόρια. Οι προαναφερόμενοι μαζί με τον Ρήγα που ήταν χτες μαζί μας είναι αυτό ακριβώς....








Αργά το βράδυ στο αεροδρόμιο πλέον στο δρόμο του γυρισμού. Καλά που έχω αλλεργία στην σοκολάτα. Toblerone δεν έφερα, έφερα κάτι άλλα μικρά για τον Γιάννη - περιττό να πω ότι έξαφανίζονται αυτά μέσα σε μια μέρα!!!

 
Εννοείται ότι εγώ πάντα κάτι στραβό θα έχω στο αεροδρόμιο. Κάθε φορά που πετάω με το τελευταίο της Ryan κάτι γίνεται... πάντα...
Καθυστέρηση 3 ώρες... Παίξαμε μποξ βέβαια για την πρίζα... 
Είχα και παρεούλα την γυμνάστηριά μου την Μαγδούλα... γιόγκα δεν κάναμε, αλλά λίγο διαλογισμός στο πάτωμα του αεροδρομίου  θα μας έκανε καλό νομίζω με τόση ταλαιπωρία...



230 το πρωί πατήσαμε το πόδι στα πάτρια εδάφη... 
Αυτά οι mini  αποδράσεις σου γεμίζουν τις μπαταρίες....
Η επόμενη περιπέτεια δεν είναι μακρια....

Saturday, September 10, 2016

Prodigy, Λαμπράκη και καροτσάκια της λαϊκής!



Οι Prodigy δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το post. Απλά γούσταρα και τους έβαλα.....

Έφτασε το Σάββατο που ξεκίνησα (σχεδόν) κανονικό πρόγραμμα!
Πρώτο μάθημα, καινούριο παιδάκι στην Τούμπα. Δύο λεωφορεία όπως παλιά... Βέβαια μαθημένη από τότε ξεκίνησα μια ώρα πριν, όμως για ένα παράδοξο λόγο έφτασα Άνω Τούμπα σε ένα τέταρτο...  Κατέβηκα 3-4 στάσεις πιο πριν και άρχισα να περπατάω...

Είχα να πάω Τούμπα πάνω από 5 χρόνια, όταν δούλευα σε εκείνη την αλυσίδα φροντιστηρίων... Πολύ πιεστική χρονιά... Τι να πρωτοθυμηθώ... Ότι δούλευα ατελείωτες ώρες, ότι έτρεχα για σεμινάρια και meetings εκτός ωραρίου, το γεγονός ότι με 3 ώρες ανά τάξη έπρεπε να κάνω βίντεο, τραγούδια, εξτρα ύλη και την κανονική και να έχουν τελειώσει μέχρι τον Μάρτιο ή το γεγονός ότι με θεωρούσαν "συνδικαλίστρια" επειδή ήξερα πόσα χρήματα δικαιούμαι.... Η συνεργασία μας φυσικά δεν συνεχίστηκε και είμαι και στη μαύρη λίστα της συγκεκριμένης αλυσίδας....
Δεν ξεχνάω όμως και όλα αυτά που έζησα με τα παιδιά μου, την πλάκα, το καραόκε με την Rihanna και όλη την αγάπη που έχω πάρει....




Με έπιασε το παράπονο και δεν ήθελα αυτό το post να είναι έτσι...


Από ότι φαίνεται η Λαμπράκη έχει αλλάξει πάρα πολύ μέσα στα 5 αυτά χρόνια... πολλά μαγαζιά, πολλά καφέ... πάρα πολλά καφέ.


Και περνάω και από το στενό που έμενε η συμφοιτήτρια μου η Αγγελική - εκεί πήγαινα και φτιάχναμε τις εργασίες της σχολής... αυτή έλεγε κι εγώ έγραφα... Δύσκολα χωρίς υπολογιστή βέβαια, μα οι δεινόσαυροι θα με καταλάβουν... Η φιλενάδα μου τώρα διαπρέπει στη Γερμανία βέβαια... εγώ ξέμεινα στην Τούμπα... (που λέει ο λόγος!)


Keep walking λοιπόν και όπου μας βγάλει ο δρόμος....


Και με έβγαλε ο δρόμος στο γήπεδο του ΠΑΟΚ... και θυμάμαι τους μαθητές μου που με ρωτούσαν τι ομάδα είμαι και τους έλεγα ΑΡΗΣ και με κράζανε... καλά κυρία στην Τούμπα είστε και είστε ΑΡΗΣ; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα!!!


Να που χαζεύοντας ξεχάστηκα και πέρασα όλα τα καφέ... Βρήκα ένα μπουγατσατζίδικο δεκαετίας '80 και παίρνω καφέ με σελοτέιπ. Πουρουφάν δε ζήτησα γιατί ήταν καυτός... Που είναι το Αλικάκι να μου κάνει καφέ της προκοπής ε; ε;
Κάνω το μάθημά μου... εμπειρία και αυτό... Αλλά θα μιλήσω για τις εξετάσεις στο άλλο μου μπλογκ, όπως κάνω ΚΑΘΕ χρόνο αλλά δεν με ακούει και κανείς η αλήθεια είναι...

Ενώ όταν πήγαινα έκανα 15 λεπτά, στο γυρισμό μoυ πήρε μια ώρα. Πολλή κίνηση, πολύς κόσμος, γιαγιάδες και παπούδες με τα καροτσάκια της λαϊκής. Από Τούμπα κατεβαίνουν Μακεδονίας για το μεγάλο παζάρι του Σαββάτου. Αυτό ποτέ δεν το κατάλαβα. Ακόμα και όταν έμενα Μαρτίου και ήταν δίπλα στο σπίτι μου! Δεν το χω πολύ με τη μαγειρική... Δεν ξέρω να διαλέγω καλά φρούτα και λαχανικά. Και στην λαϊκή να πάω πάλι ότι να 'ναι θα πάρω. Οπότε σκέφτομαι ότι και ο χασάπης και ο μανάβης της γειτονιάς πρέπει να ζήσουν και αυτοί...  Πάντως μ'αυτά και μ'εκείνα γέμισε το λεωφορείο με γιαγιάδες και καροτσάκια.
Και pokemon... Έπιασα 5-6 με κοιτούσε η διπλανή κοπέλα παράξενα σου λέει παίζει και η θειά pokemon....


Και η γιαγιά στην πόρτα του λεωφορείου να μη με αφήνει να κατέβω... Μαθήματα διεκδικτηκότητας που λέει και το αφεντικό....
Η περιπέτειά μου στην Τούμπα τελείωσε εκεί...
Αλλά αρχίζει η σχολική χρονιά! Θα δω τα μαθητάκια μου! Νομίζω ότι άρχισα να έχω κέφια πάλι μετά από μια πολύ δύσκολη χρονιά...



Λίγο η θυροξίνη που μου έλειπε, λίγο τα καινούρια μου φιλαράκια, λίγο το καινούριο project: sanity, peace, serenity (γαλήνη, ειρήνη, νηφαλιότητα όχι μ'αυτήν τη σειρά απαραίτητα - ακούστε και το τραγουδάκι τα λέει όλα) μου δίνουν λίγο παραπάνω ενέργεια.
Σας εύχομαι οι επόμενοι μήνες να είναι σαν ζεστός γλυκός καφές!!!

Friday, September 2, 2016

Going around Palermo


 When I booked the trip to Palermo - I was telling everybody I was going to Italy.... But I wasn't...
I was going to Sicily which is a completely different place!!!
Since I was there a couple of days before the EdYouFest begun, I found the chance to go around Palermo a bit!



The historical area of Palermo is actually a place with huge, I mean enormous buildings. Everywhere you go you see a church, a palace, a museum, a building with a special meaning and history behind it. I didn't actually have a guide, but if you consider that I just had a map and a couple of friends who spoke a bit of Italian, only the fact that we didn't actually get lost much was a big deal!! So I am not going to comment with facts, but with thoughts and feelings instead!

Teatro massimo
 One of those HUGE buildings, which you don't actually know how to get a picture of.

Strawberry and coffee flavor
 Gelato,on the other hand, was something that I could order in perfect Italian!!

This is the first thing I saw when we went to Palermo. Gate of the city of some kind! Really impressive!



All streets in the center of Palermo are more or less just like this. Decorated with little lights or flags. Sicilian atmosphere everywhere!


Palermo by night
We did get robbed out of our money by a taxi driver though!
I mean he wanted 52 Euros for a 20-minute ride!!
100 Euros to go from the village to Palermo and back!!! (trip to Italy from Greece costs about the same amount!!!)



The next day I was in Palermo, we went somewhere off the beaten track. Visited a local market and went a bit outside of the usual tourist path. I got a bit scared. I mean when you are in a strange place and you look like a tourist , it IS pretty dangerous, you might get mugged or beaten or whatever. Thank God Christina was able to get us out of there back to the main street. I am sure I spoiled her exploration, but better safe than sorry....







I was so happy to meet Barbi - I mean crazy and mind-like people are always nice to be with!!



Ostello Baia del Corallo, the hostel where we stayed was near a small village, about half an hour drive from Palermo. 
The view was fantastic, the accommodation was  pretty basic, it was like camping actually and I had to sleep on a bunk bed. It was just re-living my college years to be exact.
And although it's not my kind of holiday, I have met wonderful people, exchanged ideas, made new friends who have something to share with me. (more on the EdYouFest on my other blog later today)
A wonderful experience! Let's do it again next year!