Saturday, June 20, 2015

Λιγο ξεχάστηκα...

Πέρασαν 2 ολόκληρες εβδομάδες κι εγω απλα ΔΕΝ έγραψα τίποτα!
Νομίζω ότι τώρα που δεν έχω τα μαθήματα, έχω λιγότερο χρόνο...
Τελικά το να δουλεύεις 8ωρο κάθε μέρα είναι αρκετά δυσκολο για κάποιον σαν κι εμένα.... Και δεν γκρινιάζω, έχουν υπάρξει και φορές που δούλευα και 10 και 12 ώρες τη μέρα με μαθήματα, αλλά τότε άλλαζα περιβάλλον, περπατούσα από το ένα σπίτι στο άλλο, έβρισκα χρόνο για γυμναστήριο, έτρωγα σωστα...
Πλέον δεν τρωω σωστά, παχαίνω συνέχεια αν και οι θρμίδες που λαμβάνω είναι κάτω από 1200 τη μέρα. Έχει πολλή μεγάλη σημασία το τι τρως και πότε τρως... Αν έχεις ένα μεγάλο γεύμα αργά το απόγευμα, πρωτον δεν μπορείς να πας γυμναστήριο μετα, δεύτερον ο οργανισμός ΔΕΝ καίει....
Η πλάκα είναι ότι τα γνωρίζω ΟΛΑ αυτά αλλά πραγματικά δεν κάνω τίποτα.
Αυτήν την εβδομάδα ξεκίνησα σιγά σιγά να πηγαίνω γυμναστήριο το απόγευμα. Έκανα ένα TRX, μπαρες,  και 2 spin. Η αντοχή μου έχει πέσει στα πατώματα όπως και η ψυχολογία μου.
Και μπορεί να μου λένε όλοι οτι ειμαι μια χαρά αλλά εγώ θεωρώ τον εαυτό μου πιο χάλια απο ποτε. Δεν νομίζω να ημουν σε πιο χάλια κατασταση τα τελευταια 6 χρόνια.
Από ότι βλέπω δεν μπορείς να τα ΄χεις όλα στη ζωή.
Τωρα πλεον στη δουλειά έχω στρώσει αρκετά πράγματα και προχωράω προς τον στόχο που θέλω. Δεν έχω προβλήματα, ο μισθός μου είναι σταθερός, κάνω πράγματα που μου αρέσουν, προβλήματα με συναδέλφους δεν έχω.
Και επιτέλους είναι ένα καλοκαίρι που δεν νιώθω άχρηστη. Όμως η ψυχολογία μου στα πατώματα πραγματικά, μια και η προσωπική μου ζωή από το κακό στο χειρότερο... τα συναισθηματά μου τουλάχιστον.... και τα κιλα μου δεν με βοηθουν...
Δεν ξερω πωςθα αντιστρέψω αυτήν την κατάσταση πραγματικα. Δεν έχω κίνητρο ούτε κάποιον να με ωθήσει προς την βελτίωση του εαυτού μου.
Γιατί δεν έιμαι ποτε ευχαριστημενη?

No comments:

Post a Comment