Saturday, May 9, 2015

Παραπονάκια μανούλας...


Συνηθίζεται τέτοιο καιρό, τέτοια μέρα να γιορτάζουν την "μητέρα".
Και όλες οι μανούλες αρχίζουν και ποστάρουν στο FB μωράκια και καρδούλες και λένε τι όμορφο που είναι να είσαι μαμά και πόσο αξίζουν οι θυσίες που κάνουν κτλ κτλ...
Και ναι είναι πολύ όμορφο να έχεις το παιδάκι σου ή τα παιδάκια σου δίπλα σου και να κάνεις τα πάντα γι αυτά. Και ναι είσαι περίφανη όταν το παιδί σου τα πάει καλά στο σχολείο ή παίρνει κάποιο μετάλλιο ή έχει κάνει κάτι που θεωρείς καλό και προσπαθείς να το βοηθήσεις όσο μπορείς....
Μετά όμως τι γίνεται... το παιδί μεγαλώνει και φεύγει από το σπίτι και κάνει την δική του ζωή και καλά κάνει... Κι εσυ που τα παράτησες όλα μένεις μόνη
Γενικώς κυκλοφορεί η άποψη ότι αν θες να κάνεις κι άλλα πραγματα στην ζωή σου, είσαι δακτυλοδεικτούμενη, μια και η "μανα" παρατάει το παιδί της για να κάνει καριέρα, παρατάει το παιδί της για να βγάλει λεφτά, για να κάνει σπουδές, γιατί έχει και άλλα ενδιαφέροντα και δεν κάθεται ολη μέρα πάνω απο το κεφάλι του παιδιού της.
Γιατί η "νόρμα" είναι η συνήθως υπέρβαρη μαμά, που δεν πάει πουθενά και κάνει πίτες και γλυκά και είναι πάντα στο σπίτι. Που αν δουλέψει θα το κάνει γιατί δεν φτάνουν τα λεφτά στην οικογένεια και όχι γιατί θέλει να δημιουργήσει. Η μαμά που έχει κλείσει ως άνθρωπος και δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να κυνηγάει τα παιδιά της να φάνε και να διαβάσουν.
Η μαμά που ενώ δουλεύει τόσες ώρες και γυρνάει αργά στο σπίτι έχει να πλύνει να σιδερώσει, να μαγειρέψει, να καθαρίσει. Η μαμά που δεν έχει προσωπικό χρόνο καθόλου.
Και όταν λες οτι ρε παιδιά αυτό δε γινεται... η απάντηση ειναι .... ααααα έτσι πρέπει... πρέπει να κάνεις θυσίες... πρέπει να χαντακώσεις τον εαυτό σου για να είσαι καλή μαμα...
Αν δηλαδή δεν ξέρεις να μαγειρεύεις καλά (όπως εγώ), αν δεν είσαι ολη την ώρα πάνω από το κεφάλι του παιδιού σου(όπως εγώ), αν, αν αν..... τότε τι είσαι????
Δεν ξέρω αν μου αξίζει να μου λένε χρόνια πολλά σήμερα.
Ναι μεν νιώθω τύψεις που δεν είμαι πάντα με το παιδί μου και τον αγαπώ πολύ, είμαι χαζομαμά.... και προσπαθώ για το καλύτερο.
Αλλά από την άλλη χρειάζομαι κι εγώ τον δικό μου χρόνο. Θέλω να δημιουργώ στην δουλειά μου, θέλω να έχω λίγη ώρα για τον εαυτό μου, ε και τι να κάνουμε τα φαγητά μου ΔΕΝ είναι καλά, όσο και να προσπαθήσω...
Εγώ με την μαμά μου είχαμε μια σχέση αγάπης και μίσους που ξεκίνησε απο την εφηβεία και συνεχίστηκε έτσι μέχρι που έφυγε από την ζωή..
Πάντα με κριτίκαρε, πάντα δεν με άφηνε να κάνω αυτό που ήθελα γιατί φοβόταν, πάντα υπερβολική (ναι τωρα ξέρω από που το έχω πάρει αυτο...)
Πάντα σκοτωνόμασταν και σε 5 λεπτά με έπαιρνε τηλέφωνο να δει τι κάνω...
Ώρες ώρες μου λείπει αυτό... όχι βέβαια ότι δεν έχω άλλον άνθρωπο να μου σπάει τα νεύρα....
Τα χαιρετίσματά μου λοιπόν σε όλες τις μαμάδες του κόσμου, ειδικά σ'αυτές που δεν τα έχουν παρατήσει όλα για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και κάνουν διπλή προσπάθεια...
Να περνάτε καλά!




No comments:

Post a Comment