Sunday, May 31, 2015

Και ήρθε πάλι το ΣΚ

Μ'αρέσει που προγραμάτιζα να κάνω πράγματα το διήμερο...
Σάββατο
9 το πρωί... ντριν τηλέφωνο, γειά σας είμαστε από τα χαλιά, θα σας τα φέρουμε 11-2...
Αυτό με τους μεταφορείς ρε παιδί μου... τι σημαινει 11-2... δηλαδή 3 ώρες θα φέρνουν τα χαλιά? Να μην μπορέσεις να κανεις ΤΙΠΟΤΑ αλλο από το να τους περιμένεις??? Και να δώσεις και την 70αρα και να πεις και ευχαριστω...
Πάει το γυμναστήριο και για το Σάββατο δηλαδή...
Βέβαια έκανα δουλειές στο σπίτι, καθάρισα μέχρι και τον φούρνο.... και άκουσα και το ευχαριστώ....
Πήγα και σουπερ μαρκετ... Καλά τι ψωνίζει ο κόσμος... Μπροστά μου στο ταμείο, ψηλή ξανθιά κυρία, με μανκιουρ και σοβα-μεικ απ, και ο σύζυγος πιο δίπλα υπέρβαρος κύριος με βερμούδα και παντόφλα... Είχαν πάρει δύο καρότσια πράγματα... κρίση... Δίπλα μου ηλικιωμένη κυριούλα ένα καρότσι, και μάλιστα όλα τα προιόντα brand carrefour (από τα οικονομικά), οκ οικονομικα αλλά όταν κάνεις λογαριασμό πάνω από 100 Ευρώ, ε πόσο πια πιο οικονομικα... Δεν κρίνω, ας κάνουν ότι θέλουν οι άνθρωποι... Εντυπωσιάζομαι όμως...Λες κι έχουμε πόλεμο ένα πράμα....
Α και στο γυρισμό βλέπω και δυο κοριτσακια με ρολερ σκειτς και σορτσακια.... που ζω ρε παιδια στην Καλιφόρνια???
Τέλος πάντων... Η μέρα είχε από όλα.... δουλειές του σπιτιού, διάβασμα-προετοιμασία, μάθημα, και γκρίνια κλασσικα. Βασικά όχι γκρίνια ακριβώς, αλλά παράπονο. Από μένα κυρίως...
Και γενικά τι κάνω στην ζωή μου....
Πρέπει να είμαι χαρούμενη που είμαι κλεισμένη σπίτι μου; Οκ δεν εχω πρόβλημα υγείας, δόξα το Θεό, το παιδί μου είναι μια χαρά, οκ τωρα με την καινούρια δουλειά τα καταφέρνω καλύτερα στα έξοδα, αλλά πρέπει να είμαι ευχαριστημένη? Γιατί τρώγομαι με τα ρούχα μου? Γιατί είμαι τις περισσότερες φορές drama queen?
Είναι κακό να θέλει κανείς να κάνει πράγματα στην ζωή του? Γιατί δεν είμαι ποτέ ήρεμη?
Έχω πολύ καιρό να νιώσω "καλά". Ακόμα και στις φαινομενικά όμορφες στιγμές? Δεν ξέρω τι μου λείπει... και αν βρω κάτι που μου λείπει θα ηρεμήσω, ή θα συνεχίσω να ψάχνω άλλα πράγματα που μου λείπουν?

Ευτυχώς που σταμάτησε τις φιλοσοφικές μου ανησυχίες η διακοπή ρεύματος δε λες?
Κι έπρεπε να βγω έξω για δουλίτσες... πολυ walking dead καταστασεις μιλάμε... συζήτηση με τον Γιάννη, αν τελικά θα με άφηνε στα ζόμπι.... 
Κυριακή
Ξύπνησα με όρεξη να κατέβω στον Όμιλο για γυμναστική... με έπιασε άσθμα.... δύσκολο πρωινό... Πάει και σήμερα η γυμναστική... Να δω που θα πάει το χάλι μου....
Και πάλι συνειδητοποιώ ότι μπορεί κανείς να είναι τόσο μόνος ακόμα κι 100 ανθρώπους να έχει γύρω του...
Δεν ξέρω πραγματικά γιατί δεν μπορώ να είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους...
Το μεσημέρι με βρήκε σε ταβερνούλα στην Κρήνη... κίνηση καλής θέλησης? δεν ξέρω...
Απογευματάκι και κίνησα για τα μαθηματάκια μου... από τα τελευταία... Με την Ελενίτσα το τελευταίο... αύριο οι εξετάσεις των προφορικών και... τέρμα...
Ένα μεγάλο ευχαριστώ και στην Ελενίτσα και στον Στέργιο που με ανέχτηκαν τοοοοοοσα χρόνια και στους γονείς που σαν μέλος της οικογένειας με είχαν τόσα χρόνια, και με τάιζαν και με πότιζαν και σε τόσο κόσμο με σύστησαν  και πάντα με τον καλό το λόγο.... Θα μου λείψετε....
Αύριο ξεκινάω κανονικό 8ωρο στην δουλειά.... Για το καλοκαίρι θα δουλεύω μόνο 8 ώρες....
Το μόνο που με προβληματίζει είναι πως θα το καταφέρω με το φαγητό...
Αυτα....


No comments:

Post a Comment