Sunday, May 31, 2015

Και ήρθε πάλι το ΣΚ

Μ'αρέσει που προγραμάτιζα να κάνω πράγματα το διήμερο...
Σάββατο
9 το πρωί... ντριν τηλέφωνο, γειά σας είμαστε από τα χαλιά, θα σας τα φέρουμε 11-2...
Αυτό με τους μεταφορείς ρε παιδί μου... τι σημαινει 11-2... δηλαδή 3 ώρες θα φέρνουν τα χαλιά? Να μην μπορέσεις να κανεις ΤΙΠΟΤΑ αλλο από το να τους περιμένεις??? Και να δώσεις και την 70αρα και να πεις και ευχαριστω...
Πάει το γυμναστήριο και για το Σάββατο δηλαδή...
Βέβαια έκανα δουλειές στο σπίτι, καθάρισα μέχρι και τον φούρνο.... και άκουσα και το ευχαριστώ....
Πήγα και σουπερ μαρκετ... Καλά τι ψωνίζει ο κόσμος... Μπροστά μου στο ταμείο, ψηλή ξανθιά κυρία, με μανκιουρ και σοβα-μεικ απ, και ο σύζυγος πιο δίπλα υπέρβαρος κύριος με βερμούδα και παντόφλα... Είχαν πάρει δύο καρότσια πράγματα... κρίση... Δίπλα μου ηλικιωμένη κυριούλα ένα καρότσι, και μάλιστα όλα τα προιόντα brand carrefour (από τα οικονομικά), οκ οικονομικα αλλά όταν κάνεις λογαριασμό πάνω από 100 Ευρώ, ε πόσο πια πιο οικονομικα... Δεν κρίνω, ας κάνουν ότι θέλουν οι άνθρωποι... Εντυπωσιάζομαι όμως...Λες κι έχουμε πόλεμο ένα πράμα....
Α και στο γυρισμό βλέπω και δυο κοριτσακια με ρολερ σκειτς και σορτσακια.... που ζω ρε παιδια στην Καλιφόρνια???
Τέλος πάντων... Η μέρα είχε από όλα.... δουλειές του σπιτιού, διάβασμα-προετοιμασία, μάθημα, και γκρίνια κλασσικα. Βασικά όχι γκρίνια ακριβώς, αλλά παράπονο. Από μένα κυρίως...
Και γενικά τι κάνω στην ζωή μου....
Πρέπει να είμαι χαρούμενη που είμαι κλεισμένη σπίτι μου; Οκ δεν εχω πρόβλημα υγείας, δόξα το Θεό, το παιδί μου είναι μια χαρά, οκ τωρα με την καινούρια δουλειά τα καταφέρνω καλύτερα στα έξοδα, αλλά πρέπει να είμαι ευχαριστημένη? Γιατί τρώγομαι με τα ρούχα μου? Γιατί είμαι τις περισσότερες φορές drama queen?
Είναι κακό να θέλει κανείς να κάνει πράγματα στην ζωή του? Γιατί δεν είμαι ποτέ ήρεμη?
Έχω πολύ καιρό να νιώσω "καλά". Ακόμα και στις φαινομενικά όμορφες στιγμές? Δεν ξέρω τι μου λείπει... και αν βρω κάτι που μου λείπει θα ηρεμήσω, ή θα συνεχίσω να ψάχνω άλλα πράγματα που μου λείπουν?

Ευτυχώς που σταμάτησε τις φιλοσοφικές μου ανησυχίες η διακοπή ρεύματος δε λες?
Κι έπρεπε να βγω έξω για δουλίτσες... πολυ walking dead καταστασεις μιλάμε... συζήτηση με τον Γιάννη, αν τελικά θα με άφηνε στα ζόμπι.... 
Κυριακή
Ξύπνησα με όρεξη να κατέβω στον Όμιλο για γυμναστική... με έπιασε άσθμα.... δύσκολο πρωινό... Πάει και σήμερα η γυμναστική... Να δω που θα πάει το χάλι μου....
Και πάλι συνειδητοποιώ ότι μπορεί κανείς να είναι τόσο μόνος ακόμα κι 100 ανθρώπους να έχει γύρω του...
Δεν ξέρω πραγματικά γιατί δεν μπορώ να είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους...
Το μεσημέρι με βρήκε σε ταβερνούλα στην Κρήνη... κίνηση καλής θέλησης? δεν ξέρω...
Απογευματάκι και κίνησα για τα μαθηματάκια μου... από τα τελευταία... Με την Ελενίτσα το τελευταίο... αύριο οι εξετάσεις των προφορικών και... τέρμα...
Ένα μεγάλο ευχαριστώ και στην Ελενίτσα και στον Στέργιο που με ανέχτηκαν τοοοοοοσα χρόνια και στους γονείς που σαν μέλος της οικογένειας με είχαν τόσα χρόνια, και με τάιζαν και με πότιζαν και σε τόσο κόσμο με σύστησαν  και πάντα με τον καλό το λόγο.... Θα μου λείψετε....
Αύριο ξεκινάω κανονικό 8ωρο στην δουλειά.... Για το καλοκαίρι θα δουλεύω μόνο 8 ώρες....
Το μόνο που με προβληματίζει είναι πως θα το καταφέρω με το φαγητό...
Αυτα....


Friday, May 29, 2015

Τελευταία εβδομάδα Μαίου...

Μια τρελλή εβδομάδα...
Τα τελευταία μαθήματα είναι πλέον γεγονός, από την μια χαίρομαι γιατί θα τελειώσουν τα 12ωρα αλλά από την άλλη θα μου λείψουν τα παιδάκια μου.... Όμως γιατί στεναχωριέμαι, αφού από Σεπτέμβρη θα ξεκινήσω 15ωρα???


Πολύ χαμός αυτές τις ημέρες μια και προετοιμαζόμουν για το πρώτο μου webinar τα ελληνικά. Αλλαγές την τελευταία στιγμή, πολλές προσαρμογές, πραγματικά αν δεν είχα την Φωτεινή δεν θα τα κατάφερνα με τίποτα... Και έχει ΚΑΙ τις γνώσεις και την αέρα να το κάνει καλύτερα από μένα... Οπότε Φωτεινή ξέρεις, την επόμενη φορα.... δικό σας!!! (:P)
Περιμένω τις κριτικές από τον κόσμο. Είμαι πολύ περίεργη...
Μ'αυτά και μ'αυτά πήγαν όλα τα άλλα πίσω κι έτρεχα και δεν προλάβαινα!!!!
Ακόμα μια συνάδελφος μας αποχαιρέτησε για να μείνει στην πρωτεύουσα. Αν και δεν θα την χάσουμε από συνάδελφο, και πάλι είναι περίεργο να μην είναι στο γραφείο της από βδομάδα....
Τι άλλο αξιοπερίεργο έγινε αυτήν την εβδομάδα?


Έκανα μάθημα σε Μικέλ!!! Ναι προφορικα ECPE!!! Έχω κάνει μάθημα με πολλούς περίεργους τρόπους, ονλαιν, από το τηλέφωνο, στην παραλία, κάνοντας βάρη... αλλά σε καφέ δεν είχα κάνει ποτέ!!! Ποτέ μην λες ποτέ λοιπόν!!!
Η εβδομάδα τελείωσε με πολλή δουλειά, σεμινάρια και συζητήσεις...και πολλούς καφέδες κλασσικα....
Μεγάλη απογοήτευση  δεν μπόρεσα να κρατήσω ούτε διατροφή, ούτε να πάω γυμναστήριο. Δευτέρα στην Ζουμπα, η αντοχή μου με πρόδωσε, έπαθα κρίση άσθματος... Τρίτη σπιν και απο Τετάρτη... πτωμα, τεζα, εξάντληση ... Δεν ξέρω που θα πάει το χάλι μου... είμαι πολύ απογοητευμένη από τον εαυτό μου γιατί απλά ΔΕΝ το πάιρνω απόφαση... Τουλάχιστον δεν έχω ΤΗΝ γκρίνια... κάτι είναι και αυτό...
Αυτά...
More to come soon....


Sunday, May 24, 2015

Ακόμα ένα ΣΚ...

Τι να πω....
Φαί... δουλειά ... καθόλου κίνηση, καθόλου γυμναστήριο...
Δεν ξέρω που θα πάει το χάλι μου...
Έπρεπε να ξεκινήσω την μετάφραση, ενδιαφέρουσα όπως πάντα... προπονητική και συμβουλές για αποτελεσματική προπόνηση... Ζορίστηκα, εννοείται ότι δεν θα την τελειώσω σήμερα, μια που κάθε σελίδα μου παίρνει 2 ώρες έρευνα και διαμόρφωση λόγου στα ελληνικά... Όχι γιατί μερικοι μερικοί νομίζουν ότι κάθομαι και δεν κάνω τίποτα!
Δεν πήγα πουθενά, δεν έκανα τίποτα άλλο εκτός από μετάφραση, μάθημα και δουλειές του σπιτιού... Κατάντια...
Και βλέπω και πως έχω γίνει ... που δεν μπορώ να ελέγξω το βάρος μου και δεν ξέρω τι να κάνω...
Όλο αυτό με το βάρος θέλει πειθαρχία και κίνητρο... Και χρόνο..
Παλιά είχα πάνω από το κεφάλι μου την Ιωάννα και τον Βασίλη και πολύ χρόνο προετοιμασίας φαγητού και προπόνηση τουλάχιστον 1,5 - 2 ώρες την μέρα... Τώρα η Ιωάννα μας έφυγε Αθήνα (αν και έχω όλο το διατροφολόγιο), ο Βασίλης για κάποιον λόγο εξαφανίστηκε και γενικώς δεν μας μιλάει (ε όταν είσαι πλέον φίρμα, ποιος ο λόγος να μιλάς στους κοινούς θνητούς άλλωστε;)
Και η αλήθεια είναι ότι δεν έχω και την οικονομική άνεση να έχω 3 προπονητες και διατροφολόγους πάνω από το κεφάλι μου, ποια είμαι η Μενεγάκη?
Τεσπα... θα κλείσω μ ' αυτό που έμαθα από το ROIEDU Biz, το μάθημα επιχειρηματικότητας που κάνω από την δουλειά...
Ο αετός όταν φτάνει στα 40 γυρνάει το ράμφος του και δεν μπορεί να φάει, ουτε να κόψει τα νύχια του που μεγαλώνουν και δεν μπορουν να πιάσουν θήραμα. Επίσης γεμίζουν τα φτερά του περιττά πουπουλα και δεν μπορει να πετάξει καλα...
Οι επιλογές του είναι δύο... Ή να πεθάνει, ή να πετάξει στην κορυφή του βουνού στην φωλιά του, να σπάσει ο ίδιος το ράμφος του και να περιμένει να βγει καινούριο 150 μέρες και μετά να κόψει τα νύχια του με το καινούριο ράμφος και να καθαρίσει τα φτερά του.... Μετά από αυτό ζει άλλα 30 χρόνια...
Και το ξέρω ότι το αφεντικό το έλεγε αυτό παρομοιάζοντας μια επιχείρηση με τον αετό, απλά πιστεύω ότι έρχεται κάποια φάση στη ζωή μας που πρέπι να περάσεις μια επίπονη διαδικασία αλλαγής, ώστε να μπορέσεις να επιβιώσεις...
Το θέμα ειναι να το πάρεις απόφαση....
Τελευταία δεν φημίζομαι για την αποφασιστικότητα μου, τουλάχιστον στην προσωπική μου ζωή... στη δουλειά πιστεύω τα πάω καλύτερα...
Ας ξεκινήσουμε για ακόμα μια φορά με το βάρος και την εμφάνιση... αυτό που με ενοχλεί πολύ τελευταία δλδ...
Αυτά... ακόμα μια εβδομάδα δοκιμασίας ξεκινάει... έχω την εντύπωση ότι κάθε μέρα περνάω από ένα τεστ... περνάω άραγε?



Saturday, May 23, 2015

Week...


Η Δευτέρα ξεκίνησε με μεγάλη όρεξη μια και δεν είχα μαθήματα μετά το γραφείο.... Βέβαια αυτό σημαίνει καθάρισμα, πλύσιμο, σκούπισμα, σουπερμάρκετ και ότι άλλο κάνει μια γυναίκα με παιδί (αλλά σε όλη τη διάρκεια της εβδομάδας... Εγώ τα έκανα σε ένα απόγευμα και μάλιστα έκανα ΚΑΙ κεικ). Τον "ελεύθερο" χρόνο μου τον "χάλασε" ένα μάθημα το βράδυ, ευτυχώς δηλαδή γιατί δεν θα άντεχα άλλες δουλειές του σπιτιού!
Αυτή η εβδομάδα ήταν η τελευταία over-full-time, τα περισσότερα παιδιά δίνουν εξετάσεις την Κυριακή ή σταματάνε λόγω εξετάσεων σχολείου.

Βέβαια στο γραφείο Ο ΧΑΜΟΣ μια που προετοιμαζόμαστε και το πρώτο webinar της ακαδημίας. Γραψίματα, συννενοήσεις, τεχνικοί έλεγχοι... Το 'χουμε? Το 'χουμε...
Επίσης πήγα και στο καινούριο ELT editing workshop που ξεκίνησε την Πέμπτη... Σ'αυτό που "έσυρα" τον Θοδωρή να το κάνει, μια και πιστεύω ότι έχει λαμπρό μέλλον σε τέτοιου είδους δουλειές... Τι θα κερδίσω εγώ από το σεμινάριο? Βασικά δεν ξέρω αν κάνω εγώ γι αυτήν την δουλειά.... αλλά ότι μαθαίνεις καλό είναι... Μόνο μαγείρεμα μη μου βάλετε να μάθω... όλα τα άλλα τα παλεύω....

Αυτήν την εβδομάδα γκρίνιες δεν είχαμε...Όχι οτι θα εκτιμήσει κανείς ότι σηκώνομαι από τις 6.30 για να φτιάξω φαί (όσο χάλια και να είναι αυτό, τουλάχιστον το προσπαθώ....), ούτε ότι κάνω 3 δουλειές μέχρι τα μεσάνυχτα για να συνεισφέρω σε λογαριασμούς και έξοδα, τo ξέρω ότι για μερικούς δεν κάνω για "οικογένεια"... Απλά να μην υπάρχει σπάσιμο νεύρων... Ήδη έχω παααααρα πολλά στο μυαλό μου...
Τόσα πολλά που ξεχνάω πράγματα... ανησυχώ γι αυτό... πάλι ήταν μεγάλη γιορτή προχτές, πήγα στην μαθήτριά μου που γιόρταζε και δεν είπα ούτε χρόνια πολλά!!!! Ούτε καν στον καλύτερό μου φίλο... Απαράδεκτη εντελώς... Θα ξεκινήσω την ταυρίνη μου φαίνεται... φέρτε τα redbull εδώ μήπως δούμε φως...
Με το γυμναστήριο και την διατροφή πάλι ΔΕΝ τα κατάφερα... Ήταν spin week, πήγα 3 μέρες spinning, αλλά μέχρι εκεί.... Νιώθω ΠΟΛΥ κουρασμένη γενικώς... Δεν έχω το κουράγιο πλέον...
Για να φτάσεις στο επιθυμητό αποτέλεσμα πρέπει να είσαι αποφασισμένος από μόνος σου... Χρειάζεται χρόνος για τον εαυτό σου και για την προπόνηση και για την πορετοιμασία του φαγητού. Πρέπει να σκέφτεσαι κυρίως αυτό.... (ε ρε Αmerican council of exercise κακώς δεν τις έδωσα πέρυσι τις εξετάσεις, νομίζω ότι τη θεωρία τουλάχιστον την ξέρω καλύτερα από τους ίδιους τους γυμναστές!!)
Μεγάλη παρένθεση έκανα... Δεν ξέρω που θα πάει το χάλι μου, δεν είμαι καθόλου ευχαριστημένη με τον εαυτό μου... ενώ στη δουλειά δημιουργώ, σε προσωπικό επίπεδο και όταν λέω προσωπικό εννοώ self- και όχι personal ( αυτό πλέον ΔΕΝ υπάρχει)... δεν τα καταφέρνω γενικώς...
Η Παρασκευή με βρήκε να πηγαίνω στην δουλειά από το πρωινό ιδιαίτερο από την παραλία... κοντοστάθηκα σε μια πινακίδα...
Για που λοιπόν?


Sunday, May 17, 2015

ΣΚ

Το Σάββατο ξεκίνησε με φρέντο εσπρέσο στο δρόμο και μάθημα πουρνό πουρνό....
Σήμερα για πολλούς ήταν το τελευταίο μάθημα της χρονιάς, μια και αρχίζουν οι εξετάσεις στα γυμνάσια και στα λύκεια...
Ανάμικτα συναισθήματα, από την μια χαίρομαι που θα ξελασκάρω λίγο και δεν θα δουλεύω 13 ώρες την ημέρα, από την άλλη το ξέρω ότι τα παιδιά μου θα μου λείψουν...
Τίποτα δεν είναι σίγουρο για μετά το καλοκαίρι, πραγματικά δεν ξέρω τι θα κάνω και αν εξαρτάται από μένα το τι θα κάνω.... Θα δείξει...
Η μέρα συνεχίστηκε με ακυρώσεις (πάλι λόγω εξετάσεων) και με βρήκε το μεσημέρι να κοιμάμαι.... εγώ μόνο άρρωστη κοιμάμαι... μάλλον έχω φτάσει στα όριά μου στο θέμα κούρασης.

Πάντως κράτησα την υπόσχεση στον εαυτό μου και πήγα γυμναστήριο, και μάλιστα bosu, το οποίο ειναι ΠΑΡΑ πολύ δύσκολο... θέλει καλή ισορροπία και αρκετή αντοχή... πάντως νομίζω ότι χρειάζομαι πολύ αερόβιο για να επανέλθω.... και αυτό θα δείξει...

Η Κυριακή με βρήκε με την outdoor team του γυμναστηρίου στην παραλία... πολλή ζέστη, πολύ ζόρι... το έβγαλα το πρόγραμμα, κουράστηκα, αλλά όπως είπα πρέπει να κάνω αερόβιο και να επανακτήσω την χαμένη μου φόρμα και αυτοπεποίθηση...

Κλασσικά μετά από μερικές μέρες ηρεμίας, ξανά "καταιγίδα" - έχει καταντήσει πολύ κουραστικό ψυχολογικά... είδικά όταν μετά από καυγά και έχοντας γίνει ράκος πρέπει να βάλω την χαρούμενη μάσκα και να πάω για μάθημα ή για δουλειά...
Προβληματίζομαι παρα πολύ... μήπως κάνω εγώ το λάθος... από την άλλη γιατί να είμαι μόνο εγώ λάθος... μονός καυγάς ΔΕΝ γίνεται....
Και πάλι δεν ξέρω τι να κάνω... και επειδή δεν είμαι μόνη μου δεν τολμώ να κάνω .... 

Αυτα τα νέα

Το diary reflection part του blog δεν θα το αναδημοσιεύω πουθενά αλλού... Μια και είναι αρκετά προσωπικό, καλό θα ήταν να μείνει μόνο ανάμεσα σε φίλους....




Saturday, May 16, 2015

week....


Πραγματικά δεν ξερω αν τελικά καλή ιδέα να γράφω πως πηγε η εβδομάδα μου. Από την μια βλεπω τι πηγε καλά και τι όχι, από την άλλη μου την "λένε" γιατί εκθέτω τον εαυτό μου τόσο πολύ.
Θα δείξει...
Να πω την αλήθεια, όλη η εβδομάδα πέρασε με πολλή πολλή δουλειά, και στο γραφείο με το ξεκίνημα του καινούριου project αλλά και με τους μαθητές μου λόγω εξετάσεων...
Σπίτι μετά από ένα μεγάλο μπαμ, λιγότερη γκρίνια (Αφού πήρα την βοήθεια του κοινού....- τελικά έχω πολύ ώριμο παιδί !!!)

Πράγματα που με πειραξαν?
Βασικά ένα πράγμα με ενόχλησε και με προβλημάτισε όλη την εβδομαδα.
Πάω Δευτέρα στο γραφείο, ενθουσιασμένη με την επιτυχία της φιλανθρωπικής εκδήλωσης της Κυριακής (κανένας από την δουλειά δεν ήρθε) - κι εκτός από 1-2 άτομα από το διπλανό γραφείο κανεις δεν με ρώτησε πως πήγε.... Βασικά κανείς δεν με ρώτησε τι έκανα το ΣΚ ενώ μεταξύ τους τα λέγανε.
Οκ προφανώς δεν είμαι part of the team... ή η υπερβολική μου έκθεση στα social media ενοχλεί. Ή εγω πρέπει να καταλάβω ότι δεν είναι όλος ο κόσμος φίλοι μου ... και δεν θα έπρεπε να είναι.... Τελος πάντων νομίζω ότι το αναλύω πολύ.... Η δουλειά να γίνεται.... που γίνεται  δλδ και όλα τα άλλα δεν έχουν σημασία...



Πράγματα που είμαι περήφανη?
Μπορεσα και κράτησα κανονικό πρόγραμμα στο γυμναστήριο και διατροφή χωρίς γλυκά και υπερβολικό φαι! Βέβαια δεν έχασα γραμμάριο κι εξακολουθώ να θεωρώ ότι δεν βλέπομαι αλλά αυτό είναι άλλο θέμα!!

Το highlight της εβδομαδας - συνάντηση με τον Roland, τον γερμανο μου penpal εδω και 25 χρονια - που δεν είχαμε ξανασυναντηθεί ποτέ στη ζωή μας!
Σα να γράφω γράμμα αλλά στο προφορικό του από κοντά πίνοντας μπύρα!!
Πάντως εντυπωσίασα τον εαυτό μου - πως μπορώ να γυρίσω τον διακόπτη απο τα ελληνικά στα γερμανικά και στα αγγλικά, και να φλυαρώ για ώρες!!!!

Κι ένα σοκ - στο δρόμο είδα την κόρη της φίλης μου που την ξέρω από μωρό και τώρα είναι 17! Ναι είχα πολυ καιρό να την δω.... Ναι, δεν την γνώρισα και την κοιτουσα σα χαζη μέχρι να συνειδητοποιήσω ποια είναι.... Πωωωωω γερασα εεεε!!!!
Και γενικά ένα αλτσχάιμερ μια και είδα και άλλο γνωστό κόσμο στο κέντρο που έκανα ώρα να τους γνωρισω!!!! 

Αυτα....
Ακολουθει ΣΚ report!

Sunday, May 10, 2015

ΣΚ - Θέατρο-χορός-αγάπη...

< Ένα ενδιαφέρον ΣΚ μπορώ να πω...
Σάββατο
Εννοείται ότι δούλευα σαν τον μαύρο ολο το Σάββατο, και πρόλαβα ΚΑΙ να μαγειρέψω ενδιάμεσα... (ναι ναι με τις κλασσικες γκρίνιες αλλα οκ πλεον το συνηθίσαμε...)
Απόγευμα Σαββάτου και η Ελενίτσα παλιά μου μαθήτρια με κάλεσε στην θεατρική παράσταση του σχολείου της...
Πάντα χαίρομαι όταν οι μαθητές μου με θυμούνται και με καλούν σε παραστάσεις, σε αποφοιτήσεις και προσπαθώ να είμαι εκεί. Επειδή ξέρω ότι είναι σημαντικό να έχουν υποστήριξη. Κι επειδή είναι τιμή μου που το σκέφτονται ακόμα και να με καλέσουν!! Μετά τα περσινά "δέντρα" λοιπόν, η φετινή παράσταση ήταν αφιερωμένη στην μνήμη της γενοκτονίας του Πόντου και της Αρμενίας!
Τα παιδιά ήταν άψογα! Το έργο το βρήκα αρκετά πρωτοποριακό με πολλές παρομοιώσεις, λίγο δύσκολο να το καταλάβω αλλά αρκετά ενδιαφέρον... Για ακόμα μια φορά τα παιδιά απέδειξαν ότι ειναι τρομεροί ηθοποιοί και μπράβο!


Η Ελενίτσα στην καλή χαρά όπως πάντα!!! Πήρα πολλές αγκαλιές και χαμόγελα!!!
Κυριακή
Η Κυριακή ήταν αφιερωμένη στην εκδήλωση του γυμναστηρίου και της Ελληνικής Εταιρείας για την Σκλήρυνση κατα πλάκας.

Μια ιδέα που μου ήρθε πέρυσι την άνοιξη... το πάλεψα με το προηγούμενο γυμναστήριο, δεν με πολυπήραν στα σοβαρά ώσπου συζήτησα την ιδέα με την Πηνελόπη η οποία όχι μόνο δέχτηκε με χαρα, αλλά το πήρε και το απογείωσε!
Παρένθεση! Από τότε που γνώρισα την γλυκιά Πηνελόπη την έχω "χώσει" σε διάφορες περιπέτειες και ποτέ δεν το έχω μετανοιώσει


Μετά από πολύ άγχος και τρέξιμο πάνω κάτω ξεκινήσαμε!
Όλα τα παιδιά απο το Elixir μέσα στην τρέλλα και το κέφι! Εγώ κλασσικά φωτογραφίες συνέχεια! Μαζεύτηκαν γύρω στα 100 άτομα!
Ναι χόρεψα κι εγώ!
Ακόμα και σκυλάδικα!!!!



 Η χαρά μου δεν περιγράφεται που πέρασα την μέρα με τον καλύτερο μου φίλο που ειναι μακριά και μου λείπει...
Ήταν ένα όμορφο διήμερο - έτσι θα έπρεπε να είναι κάθε μέρα, γεμάτη κόσμο, φίλους, χαρά, δημιουργικότητα...
Ελπίζω από δω και πέρα να ξαναβρεθεί το χαμένο μου κέφι στην προσωπική μου ζωή τουλάχιστον (μια και στη δουλειά εως τώρα δεν έχω παράπονο!! - αν και δεν μπορείς να τα έχεις όλα στη ζωή)

Saturday, May 9, 2015

Παραπονάκια μανούλας...


Συνηθίζεται τέτοιο καιρό, τέτοια μέρα να γιορτάζουν την "μητέρα".
Και όλες οι μανούλες αρχίζουν και ποστάρουν στο FB μωράκια και καρδούλες και λένε τι όμορφο που είναι να είσαι μαμά και πόσο αξίζουν οι θυσίες που κάνουν κτλ κτλ...
Και ναι είναι πολύ όμορφο να έχεις το παιδάκι σου ή τα παιδάκια σου δίπλα σου και να κάνεις τα πάντα γι αυτά. Και ναι είσαι περίφανη όταν το παιδί σου τα πάει καλά στο σχολείο ή παίρνει κάποιο μετάλλιο ή έχει κάνει κάτι που θεωρείς καλό και προσπαθείς να το βοηθήσεις όσο μπορείς....
Μετά όμως τι γίνεται... το παιδί μεγαλώνει και φεύγει από το σπίτι και κάνει την δική του ζωή και καλά κάνει... Κι εσυ που τα παράτησες όλα μένεις μόνη
Γενικώς κυκλοφορεί η άποψη ότι αν θες να κάνεις κι άλλα πραγματα στην ζωή σου, είσαι δακτυλοδεικτούμενη, μια και η "μανα" παρατάει το παιδί της για να κάνει καριέρα, παρατάει το παιδί της για να βγάλει λεφτά, για να κάνει σπουδές, γιατί έχει και άλλα ενδιαφέροντα και δεν κάθεται ολη μέρα πάνω απο το κεφάλι του παιδιού της.
Γιατί η "νόρμα" είναι η συνήθως υπέρβαρη μαμά, που δεν πάει πουθενά και κάνει πίτες και γλυκά και είναι πάντα στο σπίτι. Που αν δουλέψει θα το κάνει γιατί δεν φτάνουν τα λεφτά στην οικογένεια και όχι γιατί θέλει να δημιουργήσει. Η μαμά που έχει κλείσει ως άνθρωπος και δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να κυνηγάει τα παιδιά της να φάνε και να διαβάσουν.
Η μαμά που ενώ δουλεύει τόσες ώρες και γυρνάει αργά στο σπίτι έχει να πλύνει να σιδερώσει, να μαγειρέψει, να καθαρίσει. Η μαμά που δεν έχει προσωπικό χρόνο καθόλου.
Και όταν λες οτι ρε παιδιά αυτό δε γινεται... η απάντηση ειναι .... ααααα έτσι πρέπει... πρέπει να κάνεις θυσίες... πρέπει να χαντακώσεις τον εαυτό σου για να είσαι καλή μαμα...
Αν δηλαδή δεν ξέρεις να μαγειρεύεις καλά (όπως εγώ), αν δεν είσαι ολη την ώρα πάνω από το κεφάλι του παιδιού σου(όπως εγώ), αν, αν αν..... τότε τι είσαι????
Δεν ξέρω αν μου αξίζει να μου λένε χρόνια πολλά σήμερα.
Ναι μεν νιώθω τύψεις που δεν είμαι πάντα με το παιδί μου και τον αγαπώ πολύ, είμαι χαζομαμά.... και προσπαθώ για το καλύτερο.
Αλλά από την άλλη χρειάζομαι κι εγώ τον δικό μου χρόνο. Θέλω να δημιουργώ στην δουλειά μου, θέλω να έχω λίγη ώρα για τον εαυτό μου, ε και τι να κάνουμε τα φαγητά μου ΔΕΝ είναι καλά, όσο και να προσπαθήσω...
Εγώ με την μαμά μου είχαμε μια σχέση αγάπης και μίσους που ξεκίνησε απο την εφηβεία και συνεχίστηκε έτσι μέχρι που έφυγε από την ζωή..
Πάντα με κριτίκαρε, πάντα δεν με άφηνε να κάνω αυτό που ήθελα γιατί φοβόταν, πάντα υπερβολική (ναι τωρα ξέρω από που το έχω πάρει αυτο...)
Πάντα σκοτωνόμασταν και σε 5 λεπτά με έπαιρνε τηλέφωνο να δει τι κάνω...
Ώρες ώρες μου λείπει αυτό... όχι βέβαια ότι δεν έχω άλλον άνθρωπο να μου σπάει τα νεύρα....
Τα χαιρετίσματά μου λοιπόν σε όλες τις μαμάδες του κόσμου, ειδικά σ'αυτές που δεν τα έχουν παρατήσει όλα για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και κάνουν διπλή προσπάθεια...
Να περνάτε καλά!




Friday, May 8, 2015

Week

Ξεκινησα διαιτα! Βασικά οχι ακριβως δίατα... απλά προσέχω να εχω 5 μικρα γευματα και έκοψα γλυκά και ψωμια... τα πολλα πραγματα που μπορω αν φάω άλλωστε... Προσπαθω να μένω κατω απο 1200 θερμίδες. Πρωτη εβδομάδα... τα κατάφερα.....
Γυμναστηριο μια ζουμπα και δυο σπιν.... καθολου ικανοποητικα... πρεπει να αυξήσω τις ωρες στο γυμναστηριο...


Βεβαια με την γκρινια που εχω ολη μερα καθε μερα στο σπιτι και τοσες φορες που πηγα ειναι κατόρθωμα...
Η Παρασκευη με βρήκε 1,4 κάτω.... συνεχιζουμε... οχι οτι θα φτασω ποτε στις παλιες καλες μερες αλλα τελος παντων...
Γενικά έχω ένα σφίξιμο στο στομάχι αυτές τις μέρες, δεν ξέρω γιατι... δεν ξυπνάω καλα....
Ένα μικρο φαντασματάκι είχα να αντιμετωπίσω αυτές τις μέρες....
Περιμένω την Κυριακή... ελπιζω να πάνε ολα καλα...
Αυτα....

Sunday, May 3, 2015

Τριημεράκι...

Παρασκευή... Πρωτομαγιά... Αργία
  • No work ?.... Νομίζεις.... Ξύπνησα απο τις 6.30, τελειωσα την μετάφραση, ετοίμασα διαγωνίσματα, ασκήσεις, διόρθωσα εκθέσεις και επίσης ανέβασα το αρθράκι της Βίκυ στο μπλογκ μου, μια που μου έκανε την τιμή να γράψει για μένα... Όλα αυτά για να μπορέσουμε να πάμε έξω για φαγητό και να μην με λένε εργασιομανή, ότι δλδ προτιμώ να δουλεύω αντί να περνάω χρόνο με την οικογένεια... 
Αγναντεύοντας τους λουόμενους...

  • Βολτίτσα στην Παραλία Κατερίνης και φαγητό... Πολλά σχολεία από Σερβία και Ρωσία (μάλλον ειναι το μέρος που προτιμούν για πενταήμερη), πολλά κοριτσάκια με μαγιώ και μπότες, πολλά αγοράκια τρίγωνοι ντουλάπες ..
  • Μετά με έπιασε η προκοπή και καθάρισα ΟΛΟ το σπίτι... πραγματικά δεν ξέρω... -  αν δεν καθαρίσω εγώ το μπάνιο πχ για ένα μήνα δεν πρόκειται να το κάνει κανείς....

  • Καυγάδες δεν είχαμε σήμερα γιατί όταν το παίζω νοικοκυρούλα χαρωπή, μερικοι βρίσκουν τη χαρα τους
Σάββατο


  • Μαθηματάκια - Όλη μέρα.... 
  • TRX ... λίγο βιαστικό βέβαια, τελειώσαμε στα 32 λεπτά... μήπως ο γυμναστής είχε να παει και αλλού και μας "ξεπέταξε" στο τσακ μπαμ? Μήπως άλλαξε τακτική το γυμναστήριο και το τελευταίο μάθημα του Σαββάτου είναι λιγότερης διάρκειας? Όπως και να χει ΔΕΝ το ευχαριστήθηκα... 
  • Φωνές, καυγάδες, απωθημένα του παρελθόντος... Φόβος για το μέλλον? 
Κυριακή
  • Μια νέα μέρα.... Τα μαγαζιά ανοιχτά... ευκαιρία να παω σούπερ μάρκετ εγω... να πάρω αυτά που χρειαζόμαστε και όχι γιαουρτια και σοκολάτες μόνο...

  • Καφές στο κέντρο... Ικτίνου κλασσικα...
  •  Διάλογος μεταξύ Γιάννη και Σωτ... "Θέλω να πάρω σπρέι" - "Εννοείς σπρέι όπως AXE?" .... Πολύ γέλασα.....
  • Κατέβηκα σε υπόγειο μαγαζάκι στο Ναυαρίνο για να πάρει ο Γιάννης πραγματάκια... Το περίμενα πιο underground κατάσταση... εκεί είχε ρουχα ΚΑΙ για μένα... ή μήπως εγώ φοράω ρούχα που φοράνε τα 15χρονα???
  • Προτίμησα την Nike και πήρα καινούρια πραγματάκια για να φορέσω στην εκδήλωση της Κυριακής... σε medium... Πάει το small... Κάτι πρέπει να γίνει μ' αυτήν την κατάσταση....

  • Όλο το απόγευμα προσπαθω να καλέσω κόσμο για την εκδήλωση της άλλης Κυριακής... Είναι σημαντικό... 
  • Η Κυριακή θα κλείσει με τρέξιμο (ελπίζω...) 

Καλή εβδομάδα σε όλους (δηλαδή στα 2-3 άτομα που το διαβάζουν αυτό...)
Η απόλυτη παράνοια....