Sunday, April 5, 2015

Γεια...

Έχω ένα θεματάκι τελευταία....
Πίεζομαι πολύ.... Και δεν ξέρω τι να κάνω για να εκτονωθεί η κατάσταση...
Και δε με πειράζει που πιέζομαι στην δουλειά. Ναι ώρες ώρες σκέφτομαι ότι πρέπει να κλωνιποιηθώ για να τα προλάβω όλα, αλλά είναι φυσιολογικό, γιατί ακόμα είναι νωρίς, ακόμα μαθαίνω, οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί και ποτέ δεν φοβήθηκα ούτε να πειραματιστώ ούτε να ζητήσω βοήθεια.
Και δεν με πειράζουν οι γονείς των μαθητών μου γιατί και πάλι τόσα χρόνια στο "κουρμπέτι" ξέρω πως να τους αντιμετωπίσω... Άλλωστε πάντα οι γονείς θα ζητάνε πράγματα που ίσως δεν γίνοντα, πχ Β2 πιστοποιητικό χτες, ώρες μαθημάτων να τους βολεύουν, αυτοί να ακυρώνουν αλλα εσυ να μην μπορείς, καιπάλι αυτά όλα λύνονται με λιγη καλή διάθεση και από τα δύο μέρη.
Αυτό που με ενοχλεί ΠΑΡΑ πολύ τελευταία όμως ότι δεν έχω καθόλου υποστήριξη από το σπίτι.
Και έχω φτάσει στο σημείο που πραγματικά δεν μπορώ να τα κάνω όλα.
Ποτέ δεν ήμουν καλή στο νοικοκυριό, ειδικά στην μαγειρική. Το να σε βγαζει κάποιος "άχρηστη" όμως επειδή δίνεις αυτή τη στιγμή βάρος στην δουλειά και οχι στον μουσακά.
Επιλογή να σταματήσω την δουλεια ΔΕΝ υπάρχει, και είναι δυνατόν στις εποχές που ζουμε να αρνηθείς έξτρα εισόδημα?
Να γίνω χαρωπή νοικοκυρά μετά απο 12-13 ώρες δουλειάς και πάλι δεν παίζει...
Να τρώει το παιδί μου γύρο για μεσημέρι επίσης δεν είναι σωστό.
Το να μη μιλάω με ορισμένους ανθρώπους μέσα στο σπίτι μου μάλλον είναι η λύση στο συγκεκριμένο πρόβλημα...
Ψυχραιμία Δώραααααααα.....

No comments:

Post a Comment