Wednesday, February 11, 2015

Update...


Να μην ξεχνιόμαστε....
Έχω αρκετές μέρες να γράψω και πραγματικά δεν ξέρω ποτε θα έχω χρόνο να το ξανακάνω.
Μετά από αρκετή αναζήτηση ξεκινάει ένας καινούριος κύκλος στην επαγγελματική μου ζωή. Ναι, σταματάω να είμαι freelance.
Ναι βρήκα δουλειά, όχι δεν είναι μόνο διδασκαλία και όχι δεν θα αναφερθώ παραπάνω σ'αυτό.
Το γεγονός είναι οτι απο δω και πέρα αλλάζει η ζωή μου, το ωράριό μου, το να μην είσαι ανεξάρτητος έχει τα καλά του και τα άσχημά του, κυρίως ότι έχεις να λογοδοτείς σε κάθε σου κίνηση στο αφεντικό. Ότι το να κάνεις λάθος είναι κάτι που μπορεί να σου κοστίζει την συνέχεια σου στην επιχείρηση και άλλα τέτοια που τα σκέφτομαι και με αγχώνουν.
Από την άλλη ενθουσιασμός για κάτι εντελώς καινούριο και διαφορετικό.  (Αφεντικό αν το διαβάζεις κράτα τον ενθουσιασμό!!! χαχα!)
Τους μαθητές μου και την διδασκαλία δεν τα αφήνω. Πρώτον επειδή είναι μέση της χρονιάς, δεύτερον γιατί είναι κάτι που το αγαπώ και πραγματικά δεν θέλω να το αφήσω. Άλλωστε αυτό κάνω εδώ και 20 χρόνια.
Θα ψοφήσω δουλεύοντας τρελλές ώρες? Σίγουρα! Θα χαθώ από τον κόσμο? Προφανώς!
Θα πρέπει να αφήσω σημαντικά πράγματα στη ζωή μου? Θα προσπαθήσω να μην το κάνω. Πχ. το γυμναστήριο είναι η διέξοδός μου και θα προσπαθήσω έστω και σε τρελλές after ώρες να πηγαίνω.

Τι συνειδητοποίησα από όλα αυτα? Ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι στον κόσμο τους.
Κοιτούν μόνο ότι αφορά αυτούς, πχ αντί συχαρητηρίων για την καινούρια δουλεια, ερώτηση κρίσεως "και οι δικοί σου τι θα τρώνε?" ή ακόμα καλύτερα "ποιος θα πλένει και ποιος θα καθαρίζει?"
Φίλες μαμαδες δε... "και πότε θα πηγαίνεις για καφέ, για ψώνια, βολτα??"
Α ναι και το πάρα πολύ "ποιος θα διαβάζει τον Γιάννη?"

Παιδιά να σοβαρευτούμε λίγο.... Ο καθένας την βρίσκει όπως την βρίσκει. Ναι πολύ σημαντικός ο Γιάννης και σημαντικό το φαί, αλλα νομίζω ότι κάποια πράγματα τα μπορουν και μόνοι τους στο σπίτι.
Αυτό το γεμίζουμε τη μαμα τύψεις γιατί δουλεύει και της αρέσει η δουλειά της είναι παράλογο.
Αυτό το γιατι πας γυμναστήριο ενώ μπορείς να κάτσεις να δεις τηλεόραση επίσης είναι παράλογο.
Και ναι δεν με νοιάζει να πάω έξω για καφέ και να κάνω κατινοκουβέντες.
Το θέμα της κούρασης και της διαχείρησης χρόνου είναι κάτι που με απασχολεί, αλλα one step at a time.
Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω. Ίσως και να μην ταιριάζω στο καινούριο περιβάλλον - ίσως τα πάω καλά - Πειραματική περίοδος για όλους μας.

qué será, será

No comments:

Post a Comment