Saturday, August 23, 2014

Χρονομηχανή.... πίσω στα μέρη μου...


Δεν είναι ακριβώς τα "μέρη" μου, αλλά τα μέρη που πέρασα τουλάχιστον 25 καλοκαιρια της ζωής μου...
Όταν πρωτοπήγαμε στην Τορώνη ήμουν 5,5 χρονών, μόλις είχα τελειώσει την πρώτη δημοτικού (ναι κέρδιζα χρονιά) και είχε γυρίζει ο πατέρας μου απο ταξίδι 7 μηνών. Αγόρασε λοιπον ένα μεταχειρισμένο Peugeot - κάθε φορα είχαμε άλλο αυτοκίνητο γιατί κάθε φορά που έφευγε δεν ήξερε πόσο καιρό ακριβώς θα λείψει...  Μετά από περιπλάνηση ωρών μέσα στις στροφές, βρήκαμε ένα απομονωμένο χωριό με 5 σπίτια και μια παραλία χιλιόμετρα και λέει ο πατέρας "εδώ θα είναι το αραξοβόλι μου". Κι έτσι έγινε... Κάθε καλοκαίρι, με το νέο αυτοκίνητο πηγαίναμε και καθόμασταν κοντά 3 μήνες.

Το χωριό είχε ένα μπακάλικο που τώρα είναι τεράστιο σουπερ μάρκετ, ένα τηλεφωνείο ( ναι ναι τότε δεν υπήρχαν κινητά, ούτε σταθερά στο χωριό), μια εκκλησία που κάποιες φορές είχε και κάποιες δεν είχε λειτουργία) και ένα μονοθέσιο σχολείο για ΟΛΑ τα παιδιά της γύρω περιοχής και 5-10 σπίτια, στα οποία μόνο 5 άνθρωποι έμεναν ΚΑΙ το χειμώνα.
Μια θάλασσα φανταστική, μια παραλία σε ακτίνα χιλιομέτρων.
Εκεί πέρασα όλα μου τα καλοκαίρια. Το χωριό σιγά σιγά εξελισσόταν, περισσότερα σπίτια, εστιατόρια, καφέ, έγινε δρόμος με άσφαλτο...
Εμείς τα παιδιά της περιοχής ήμασταν όλοι μαζί, μια ομάδα, γνωριζόμασταν όλοι μεταξύ μας.


Όταν ήμουν μικρή, κολλητός μου ήταν ο Αντώνης, που έμεναν δίπλα μου, μετά έκανα παρέα με τα κορίτσια την Μαρία και την Κατερίνα και τον αδερφό τους το Γιώργο που είχαν το μανάβικο πιο κάτω (ένα υπόστεγο με καφάσια ήταν και πήγαινα κάθε μεσημέρι και τους έκανα παρέα και αυτοί έκαναν παρέα σε μένα)
Πιο μετά στα εφηβικά χρόνια, μαζευόμασταν όλοι στην παραλία, εκεί στο Μάριο που νοίκιαζε θαλάσσια ποδήλατα. Υπήρχαν μέρες που ήταν και 20 άτομα εκεί!!
Παιχνίδια, χαζομαρούλες, βόλτες, καφέδες, μπύρες, ντισκο (ΙΤΑΜΟΣ λεγόταν, κάθε Σάββατο ιεροτελεστία, βέβαια κανείς μας δεν ήξερε ότι ιταμός στα ελληνικά σημαίνει αυθάδης αλλά τελος πάντων).
Πρώτοι έρωτες και χτυποκάρδια... αχ αυτός ο Θόδωρος... φλερτ επί χρόνια κάθε καλοκαίρι!!!

Τώρα βέβαια όλοι μεγαλώσαμε, οι περισσότεροι έχουμε και παιδιά... Άλλοι έχουν ακόμα σπίτια εκεί και πηγαίνουν κάθε χρόνο με τις οικογένειές τους συνεχίζοντας την παράδοση...
Εγώ από τότε που έχασα τους δικούς μου, το έδωσα το σπίτι και δεν ξανανέβηκα να το δω... Πολλές αναμνήσεις, στεναχωριέμαι...
Στο χωριό πάω κι εγώ με το παιδί μου, εκεί στην παραλία στο Κάστρο που είναι σαν πισίνα.
Δυστυχώς, κάθε χρόνο και χειρότερα...
Πολλα σπίτια χτίστηκαν, πολλά μαγαζιά άνοιξαν, ο κόσμος πλήθυνε, εμείς όλοι χαθήκαμε...
Σήμερα μόλις επισκεφθηκα και την Τριστινίκα, το διπλανό χωριο... Με μεγάλη μου έκπληξη είδα ότι εκεί δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα... Οι ίδιοι χωμάτινοι δρόμοι, τα ίδια μικρά σπιτάκια, ακόμα και η ταβέρνα που πηγαίναμε παιδιά να πιούμε νερό μετα από την πεζοπορία από την Τορώνη ακριβώς η ίδια... σαν ταξίδι στο παρελθόν ένα πράγμα...

Κάθε φορά που πάω πίσω στην Τορώνη στεναχωριέμαι... Στεναχωριέμαι που δεν είναι πια οι γονείς μου να χαρούν το "αραξοβόλι" τους, δεν είναι εδώ να χαρούν τον εγγονό τους.
Στεναχωριέμαι γιατί οι φίλοι χρόνων έχουν χαθεί και βλεπόμαστε τυχαία στο δρόμο της Τορώνης ....

Περισσότερες ιστορίες της Τορώνης:
Ιστοριες της Τορώνης 1
Ιστοριες της Τορώνης 2
Ιστοριες της Τορώνης 3
Ιστοριες της Τορώνης 4
 Ιστοριες της Τορώνης 5
 Ιστοριες της Τορώνης 6

No comments:

Post a Comment