Saturday, August 30, 2014

Αργίες, Αργίες, Αργίες....


Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες αγοράζω καινούριο ημερολόγιο για να οργανώνω τα μαθήματά μου. Έχω βρει μια τρομερή ατζέντα για καθηγητές, με τη δική μας χρονιά δλδ Σεπτέμβρη -Αύγουστο και όχι Γενάρη- Δεκέμβρη και με βολεύει αφάνταστα!

Το συγκεκριμένο ημερολόγιο έχει συνοπτικά και τις αργίες και είναι πλέον παράδοση μια τέτοια ανάρτηση κι εδώ κάθε χρόνο.

Φέτος πρέπει να τονίσω ότι ΟΛΕΣ μα ΟΛΕΣ οι αργίες πέφτουν καθημερινές.... τι χαρά... τι χαρά....

Ξεκινώ....

28. Οκτώβρη... Τρίτη (τετραήμερο δλδ)
17 Νοέμβρη ... Δευτέρα (τριήμερο δλδ)
24 Δεκέμβρη .... Τετάρτη
Τριών Ιεραρχών .... Παρασκευή (τριήμεροοοο)
Καθαρά Δευτέρα .......23 Φλεβάρη... νωρίς (κρύο, χαρταετός γιοκ)
25η Μαρτίου... Τετάρτη
Πάσχα ... 12 Απρίλη (διακοπές 6-19.4 - ωχ όλος ο Μάιος κεφάλια μέσα + εξετάσεις!!)
Πρωτομαγιά .... Παρασκευηηηηηη
Αγ. Πνεύματος... Δευτέρα 1 Ιουνίου


Αυτά.... Καλή σχολική χρονιά!!!


Saturday, August 23, 2014

Χρονομηχανή.... πίσω στα μέρη μου...


Δεν είναι ακριβώς τα "μέρη" μου, αλλά τα μέρη που πέρασα τουλάχιστον 25 καλοκαιρια της ζωής μου...
Όταν πρωτοπήγαμε στην Τορώνη ήμουν 5,5 χρονών, μόλις είχα τελειώσει την πρώτη δημοτικού (ναι κέρδιζα χρονιά) και είχε γυρίζει ο πατέρας μου απο ταξίδι 7 μηνών. Αγόρασε λοιπον ένα μεταχειρισμένο Peugeot - κάθε φορα είχαμε άλλο αυτοκίνητο γιατί κάθε φορά που έφευγε δεν ήξερε πόσο καιρό ακριβώς θα λείψει...  Μετά από περιπλάνηση ωρών μέσα στις στροφές, βρήκαμε ένα απομονωμένο χωριό με 5 σπίτια και μια παραλία χιλιόμετρα και λέει ο πατέρας "εδώ θα είναι το αραξοβόλι μου". Κι έτσι έγινε... Κάθε καλοκαίρι, με το νέο αυτοκίνητο πηγαίναμε και καθόμασταν κοντά 3 μήνες.

Το χωριό είχε ένα μπακάλικο που τώρα είναι τεράστιο σουπερ μάρκετ, ένα τηλεφωνείο ( ναι ναι τότε δεν υπήρχαν κινητά, ούτε σταθερά στο χωριό), μια εκκλησία που κάποιες φορές είχε και κάποιες δεν είχε λειτουργία) και ένα μονοθέσιο σχολείο για ΟΛΑ τα παιδιά της γύρω περιοχής και 5-10 σπίτια, στα οποία μόνο 5 άνθρωποι έμεναν ΚΑΙ το χειμώνα.
Μια θάλασσα φανταστική, μια παραλία σε ακτίνα χιλιομέτρων.
Εκεί πέρασα όλα μου τα καλοκαίρια. Το χωριό σιγά σιγά εξελισσόταν, περισσότερα σπίτια, εστιατόρια, καφέ, έγινε δρόμος με άσφαλτο...
Εμείς τα παιδιά της περιοχής ήμασταν όλοι μαζί, μια ομάδα, γνωριζόμασταν όλοι μεταξύ μας.


Όταν ήμουν μικρή, κολλητός μου ήταν ο Αντώνης, που έμεναν δίπλα μου, μετά έκανα παρέα με τα κορίτσια την Μαρία και την Κατερίνα και τον αδερφό τους το Γιώργο που είχαν το μανάβικο πιο κάτω (ένα υπόστεγο με καφάσια ήταν και πήγαινα κάθε μεσημέρι και τους έκανα παρέα και αυτοί έκαναν παρέα σε μένα)
Πιο μετά στα εφηβικά χρόνια, μαζευόμασταν όλοι στην παραλία, εκεί στο Μάριο που νοίκιαζε θαλάσσια ποδήλατα. Υπήρχαν μέρες που ήταν και 20 άτομα εκεί!!
Παιχνίδια, χαζομαρούλες, βόλτες, καφέδες, μπύρες, ντισκο (ΙΤΑΜΟΣ λεγόταν, κάθε Σάββατο ιεροτελεστία, βέβαια κανείς μας δεν ήξερε ότι ιταμός στα ελληνικά σημαίνει αυθάδης αλλά τελος πάντων).
Πρώτοι έρωτες και χτυποκάρδια... αχ αυτός ο Θόδωρος... φλερτ επί χρόνια κάθε καλοκαίρι!!!

Τώρα βέβαια όλοι μεγαλώσαμε, οι περισσότεροι έχουμε και παιδιά... Άλλοι έχουν ακόμα σπίτια εκεί και πηγαίνουν κάθε χρόνο με τις οικογένειές τους συνεχίζοντας την παράδοση...
Εγώ από τότε που έχασα τους δικούς μου, το έδωσα το σπίτι και δεν ξανανέβηκα να το δω... Πολλές αναμνήσεις, στεναχωριέμαι...
Στο χωριό πάω κι εγώ με το παιδί μου, εκεί στην παραλία στο Κάστρο που είναι σαν πισίνα.
Δυστυχώς, κάθε χρόνο και χειρότερα...
Πολλα σπίτια χτίστηκαν, πολλά μαγαζιά άνοιξαν, ο κόσμος πλήθυνε, εμείς όλοι χαθήκαμε...
Σήμερα μόλις επισκεφθηκα και την Τριστινίκα, το διπλανό χωριο... Με μεγάλη μου έκπληξη είδα ότι εκεί δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα... Οι ίδιοι χωμάτινοι δρόμοι, τα ίδια μικρά σπιτάκια, ακόμα και η ταβέρνα που πηγαίναμε παιδιά να πιούμε νερό μετα από την πεζοπορία από την Τορώνη ακριβώς η ίδια... σαν ταξίδι στο παρελθόν ένα πράγμα...

Κάθε φορά που πάω πίσω στην Τορώνη στεναχωριέμαι... Στεναχωριέμαι που δεν είναι πια οι γονείς μου να χαρούν το "αραξοβόλι" τους, δεν είναι εδώ να χαρούν τον εγγονό τους.
Στεναχωριέμαι γιατί οι φίλοι χρόνων έχουν χαθεί και βλεπόμαστε τυχαία στο δρόμο της Τορώνης ....

Περισσότερες ιστορίες της Τορώνης:
Ιστοριες της Τορώνης 1
Ιστοριες της Τορώνης 2
Ιστοριες της Τορώνης 3
Ιστοριες της Τορώνης 4
 Ιστοριες της Τορώνης 5
 Ιστοριες της Τορώνης 6

Sunday, August 10, 2014

Πάμε διακοπές: Βουνό vs. θάλασσα

Αύγουστος και νομίζω ότι είναι καιρός για διακοπές, αν δεν έχετε πάει... Έστω και για ενα ΣΚ. Υπάρχει κάποια στιγμή που λες έχω φτάσει στα όριά μου! Καιρός για μια αλλαγή περιβάλοντος, μήπως και ηρεμήσουμε...

Βέβαια οι επιλογές δεν είναι μόνο το βουνό ή η θάλασσα... Κάποιο επισκέπτονται αλλες πόλεις, κάποιοι που μπορούν, πηγαίνουν ακόμα και εξωτερικό...

Ας μείνουμε σ'αυτά που μπορούμε εμεις...


Πρόσφατα ανακάλυψα τις διακοπές στο βουνό...
Ενθουσιάστηκα... Γιατί;
1. Καθαρή ατμόσφαιρα - No allergies!!! Hurray!!!
2. Τέλειο τοπίο. Ότι καιρό και να κάνει, κρύο ή ζέστη, βροχή ή ήλιο, έχεις έναν ζωντανό πίνακα του Bob Ross να θαυμάζεις από το παράθυρό σου
3. Δροσιά!! Η θερμοκρασία πέφτει τουλάχιστον 5 βαθμούς. Ζακετουλα το βράδι, σεντονάκι στο κρεβάτι...Άνεση
4. Έχεις πολλά πράγματα να κάνεις. Να κανεις ποδήλατο στο βουνό, να κάνεις πεζοπορία, να πας για μπάνιο στο ποτάμε (αν αντέχεις τη "δροσιά"),  κανό /καγιακ, rafting, βόλτα στα χωριουδάκια, ολόφρεσκο φαγητό
5. Οι τιμές είναι πιο χαμηλές μια που το καλοκαίρι ειναι off season

Βέβαια μπορεί να χαθείς στο δάσος ή να δείς καμιά αρκουδούλα και να σε φάει, αλλα νομίζω ότι είναι λιγο παρατραβηγμενο!!!


Από την άλλη... θάλασσα...
Εγώ δεν είμαι ο άνθρωπος που θα κάτσει στην παραλία με τις ώρες. Μου τη δίνει αφάνταστα να κάθομαι μεσα στη ζέστη και τον ήλιο. Δεν διασκεδάζω κοιτώντας τις μπαμπούσκες μαμάδες που κυνηγάνε τα παιδιά τους, ούτε τις κοπελίτσες που τα βγάζουν όλα απ΄έξω για να δείξουν το τέλειο κορμί τους κι εγώ να συγχίζομαι γτ παράτησα την διατροφή κι έχω κάποια κιλά παραπάνω φέτος....

Οκ αν έχεις παρέα, τέλος πάντων υποφέρεται
Αν κάνεις και κανένα θαλάσιο σπορ ακόμα πιο καλά... Κανενα ποδήλατο κανένα κανό, εκέινο το ωραίο που είσαι σε σαμπρέλα και σε τραβάει το σκάφος ... Άντε και καμια βόλτα με βαρκούλα...

Τα beach bars με την τέρμα μουσική και την επίδειξη μόδας τα σιχαίνομαι... ΟΚ ρε παιδιά ... ΔΕΝ είμαστε ολοι ΤΕΦΑΑτζήδες οκ?
Η ζέστη δεν παλεύεται....
Τα κουνούπια: Άστα να πάνε....
Άσε που τρως τρως τρως στις ταβέρνες κι επειδή δεν κάνεις τίποτα γυρνάς με 3 κιλά παραπάνω......

Αυτά είχα να πω σήμερα... Αυτές είναι η παραξενιές μου!
ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!

PS. Ευχαριστούμε το http://www.aristi.eu/ για την τρομερη εξυπηρέτηση