Monday, July 21, 2014

Ναι... η Χιονατη μας τελείωσε....



Έχει πλάκα αυτές τις μέρες.... Είμαστε στην μέση του καλοκαιριού, η ζέστη δεν παλεύεται με τίποτα, το παιδί στην κατασκήνωση σκυλοβαριέται και θέλει να γυρίσει πίσω (η γενιες των υπολογιστων) κι εγω να ετοιμάζω σεμινάρια και συνεντεύξεις, χωρίς ιδιαίτερη όρεξη να πω την αλήθεια.... 
Ήρθε η ώρα να πω ότι χρειάζομαι ένα διάλλειμα? Να καθήσω λίγο μέχρι να νιώσω έτοιμη να συνεχίσω? Έχει πλάκα γιατί οι άνθρωποι που με γνωρίζουν, τρίβουν τα μάτια τους όταν λέω ότι δεν θέλω παραπάνω δουλειά αυτον τον καιρό! Ότι έχω πράγματα να κάνω που με κρατουν απασχολημένη, αλλα είμαι κάπως....
Και η μεγαλύτερη πλάκα είναι ότι καλούμαι στην παρουσίαση μου την Πέμπτη να μιλήσω για "στόχους" και πόσο σημαντικοί ειναι στη ζωή... Και όλοι οι άλλοι μιλάνε για κάτι συγκεκριμένο, πχ. ιστορίες μέσα στο μάθημα, τέχνη στην τάξη, πως να διδάσκουμε εφηβους, πως να φτιάχνουμε βιντεο.... Κι εγω... εγω παιδί μου μεγαλουργώ... "στόχοι" ... "ζωή"... Ο ορισμός του απόλυτου "ότι να 'ναι". Δε νομιζω να υπάρχει πιο άσχετη παρουσιαση απο τη δική μου!! Πριν γίνω το απολυτο ρεζιλι λοιπον το δηλωνω εδω για να μην εχω τυψεις μετα!!!
Κι εγώ τι στόχους έχω τελικά? Και έχω πετύχει στη ζωή μου? Και στην τελική με ποια ιδιότητα μιλάω εγώ για στόχους? 
Ποιος ήταν ο μεγαλύτερος στόχος του 2014? 
Να τελειώσω "τη Χιονάτη" .... Το αγόρασα τα Χριστούγεννα, δωρο στον εαυτό μου... "Schneewitchen muss sterben" - Nele Neuhaus, στα γερμανικα... 534 σελιδες... το άρχισα τοτε... το τελείωσα σήμερα! 
Ο επόμενος στόχος? 
χμμμμμμ

1 comment:

  1. Η αμφιβολίες και η αβεβαιότητα που εκφράζεις μου ζεσταίνουν την ψυχή. Νομίζω ότι εξελίσσεσαι σε γυναίκα σοφή. Κράτα γερά!

    ReplyDelete