Monday, July 21, 2014

Ναι... η Χιονατη μας τελείωσε....



Έχει πλάκα αυτές τις μέρες.... Είμαστε στην μέση του καλοκαιριού, η ζέστη δεν παλεύεται με τίποτα, το παιδί στην κατασκήνωση σκυλοβαριέται και θέλει να γυρίσει πίσω (η γενιες των υπολογιστων) κι εγω να ετοιμάζω σεμινάρια και συνεντεύξεις, χωρίς ιδιαίτερη όρεξη να πω την αλήθεια.... 
Ήρθε η ώρα να πω ότι χρειάζομαι ένα διάλλειμα? Να καθήσω λίγο μέχρι να νιώσω έτοιμη να συνεχίσω? Έχει πλάκα γιατί οι άνθρωποι που με γνωρίζουν, τρίβουν τα μάτια τους όταν λέω ότι δεν θέλω παραπάνω δουλειά αυτον τον καιρό! Ότι έχω πράγματα να κάνω που με κρατουν απασχολημένη, αλλα είμαι κάπως....
Και η μεγαλύτερη πλάκα είναι ότι καλούμαι στην παρουσίαση μου την Πέμπτη να μιλήσω για "στόχους" και πόσο σημαντικοί ειναι στη ζωή... Και όλοι οι άλλοι μιλάνε για κάτι συγκεκριμένο, πχ. ιστορίες μέσα στο μάθημα, τέχνη στην τάξη, πως να διδάσκουμε εφηβους, πως να φτιάχνουμε βιντεο.... Κι εγω... εγω παιδί μου μεγαλουργώ... "στόχοι" ... "ζωή"... Ο ορισμός του απόλυτου "ότι να 'ναι". Δε νομιζω να υπάρχει πιο άσχετη παρουσιαση απο τη δική μου!! Πριν γίνω το απολυτο ρεζιλι λοιπον το δηλωνω εδω για να μην εχω τυψεις μετα!!!
Κι εγώ τι στόχους έχω τελικά? Και έχω πετύχει στη ζωή μου? Και στην τελική με ποια ιδιότητα μιλάω εγώ για στόχους? 
Ποιος ήταν ο μεγαλύτερος στόχος του 2014? 
Να τελειώσω "τη Χιονάτη" .... Το αγόρασα τα Χριστούγεννα, δωρο στον εαυτό μου... "Schneewitchen muss sterben" - Nele Neuhaus, στα γερμανικα... 534 σελιδες... το άρχισα τοτε... το τελείωσα σήμερα! 
Ο επόμενος στόχος? 
χμμμμμμ

Sunday, July 13, 2014

Καλοκαίρι... ώρα για ξεκαθάρισμα?

Ναι ήρθε το καλοκαίρι και ναι είμαστε στη μέση περίπου... Και έχει αφόρητη ζέστη... Και όχι διακοπές δεν πήγαμε...
Άλλωστε εγώ δεν είμαι απο τους ανθρώπους που του αρέσει η θάλασσα. Δεν μπορώ να κάθομαι μέσα στον ήλιο, δεν μπορώ να παιζω μέσα στο νερό, σιχαίνομαι την άμμο, για να μπω μέσα στο νερό κανω 3 ώρες και πρέπει να είναι και πεντακάθαρο, τυρκουάζ όπως στις Μαλβίδες ένα πράμα και ναι είμαι παααααααρα πολύ σπαστική όταν πάω στη θάλασσα.

Και γενικά μου τη δίνει η ζέστη και μέσα στην πόλη, μου τη δίνει που πας κάπου και γίνεσαι μούσκεμα στον ιδρώτα και τα μεσημέρια είναι τόσο άσχημα που με πιάνει υπνηλία. Επίσης μου τη δίνουν οι πάνάδες που βγάζω στο πρόσωπο απο τον ήλιο και δίνω μια περιουσία στα αντηλιακά και στις κρέμες και δεν γίνεται τιποτα!

Μου τη δίνει που όλοι είναι διακοπές και εγώ δεν έχω δουλειά και είμαι σπίτι και δεν πάω σχεδόν πουθενά και λιώνω στον καναπέ...

Ήμουν πάντα έτσι? Από τότε που θυμάμαι τον ενήλικο εαυτό μου .... ναι.... Με το που πέρασαν τα ξέγνοιαστα εφηβικά και φοιτητικά χρόνια, ναι είμαι έτσι....

Και με πιάνει μόνο το καλοκαίρι.... Όχι ότι δεν έχω αφορμές να μου σπάνε τα νεύρα...
Ναι η έλλειψη δουλειάς και χρημάτων δε βοηθάει, επίσης δεν βοηθάει οτι το πιο κοντινό σου περιβάλλον  θέλει να σε κάνει αυτό που δεν είσαι, δλδ μια νορμάλ μαμά, νοικοκυρά που ναι μεν δουλεύει (καθαρά για βιοποριστικούς λόγους) αλλα να μην την ενδιαφέρει τίποτα αλλο απο το να κάνει κεικ και να κυνηγάει το παιδί της να φάει και να διαβάσει.
Και κάθε φορά που γίνεται κάτι καλό, ένα αρθράκι, μια παρουσιάση, να έχει περάσει καποιος μαθητής τις εξετάσεις, να ακούω μπράβο απο τον ξένο κόσμο και απο τους δικούς μου να έχω αδιαφορία και νεύρα του στυλ "οι μανάδες δεν πρέπει να είναι καρριερίστες".....
Επίσης δε βοηθάει το γεγονός ότι δεν έχω πραγματικούς φίλους.... 

Και είναι πολύ πιο έντονο το καλοκαίρι, γιατί είμαι περισσοτερο χρόνο σπίτι το καλοκαίρι....
Καθόμουν και έψαχνα προχτές να δω τι μπορώ να κάνω λοιπόν, και ανακάλυψα ότι υπάρχει "κατάθλιψη του καλοκαιριού" και δεν είμαι η μοναδική που νιώθει έτσι... Παρήγορο αυτό αλλα δεν φέρνει λύση.

Όλον αυτόν τον καιρό λοιπόν γινόμουν όλο και πιο χάλια με αποτέλεσμα προχτες να μη βρίσκω λόγο να σηκωθώ απο το κρεβατι...
Ναι χωρίς ιδιαίτερο λόγο.... καμία σχέση λοιπόν με τη Δώρα του χειμώνα που τρέχει και κάνει πλάκα και εχει πάντα όρεξη.


Μετά απο σκέψη και συζήτηση με πραγματικούς virtual friends (που μάλλον αποδεικνύεται ότι είναι  πιο πραγματικοί απο τους ανθρώπους που είναι κυριολεκτικά εδώ κοντά μου) κατέληξα:
  • Οι άνθρωποι που θεωρούσα φίλους,  μάλλον δεν είναι, και ναι μάλλον υπάρχει διαφορά νοοτροπίας λόγω ηλικίας
  • Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φίλοι μου και κάποιοι πραγματικά φθονούν... ακόμα και να έχουν τα πάντα, τσατίζονται να σε βλέπουν ευτυχισμένο
  • Επίσης είναι καποιοι που σε έχουν πάρει στραβά γιατι δεν μπορούν να καταλάβουν ότι είσαι διαφορετικός και σε κοιτάνε με μισό μάτι.
  • Κάποιοι ειναι ανταγωνιστικοι και σε μισουν αν και έχουν και καλυτερες σπουδές και καλύτερη δουλειά και περισσοτερα λεφτά γιατί δεν ξέρω γιατι (ρωτηστε την την συγκεκριμένη)
  • Κάποια πράγματα ΔΕΝ αλλάζουν, οπότε ή αποφασίζεις να ζήσεις μ'αυτά, είτε αλλάζεις ριζικά τη ζωή σου.
  • Κάποια πράγματα όμως μπορείς να τα αλλάξεις για να νιωσεις καλύτερα.
Άρα:
  • Απομακρύνουμε όλους τους αρνητικούς και αδιάφορους ανθρώπους απο κοντά μας. 
  • Δεχόμαστε κάποια πράγματα
  • Αλλάζουμε αυτά που μπορουμε (πχ διατροφή, άσκηση, τρόπο ζωής, γιατρό, κομμωτή, γυμναστηριο, οτιδηποτε)
  • Θέτουμε νέους στόχους (πχ μείον 5 κιλά σε 6 εβδομάδες, να μάθω καινούρια γλώσσα, να βρω καινόυριους μαθητές κτλ)
  • Όλοι χρειαζόμαστε ξεκούραση, ναι κι εγώ που με θεωρούν εργασιομανή, άρα ναι δεν πρεπει να νιωθω ένοχη που κοιμάμαι το μεσημέρι.
Τέρμα η μίρλα!! Time to set some action