Wednesday, December 31, 2014

Dear diary... Στιγμές απο τις τελευταίες μέρες της χρονιάς...

  • Σημερα έλαβα καρτουλα και δωράκι απο την Χριστίνα!! Μερικές φορές είναι απίστευτο να βλέπεις πόσο τα βρίσκεις με έναν άνθρωπο. Φέτος λοιπόν χαίρομαι ιδιάιτερα επειδή το 2014 μου έφερε μια φίλη, το ίδιο τρελλή με μένα, που κάνει πολύ περισσότερα πράγματα για μένα (από μένα)!!! Ελπίζω να μπορέσω να το ανταποδώσω κάποτε....
  • Χτες έκανα μάθημα... από το τηλέφωνο... Ναι όλοι έχουμε ακούσει για μαθήματα απο skype, δια αλληλογραφίας, αλλα από το τηλέφωνο??  Ε, όταν δε βοηθάει η τεχνολογία... τι να κάνεις!!!! Ναι το έκανα λοιπόν και αυτό!!!
  • Χιονίζει απο το πρωι!!! Τωρα εγω γιατι χαίρομαι? Είναι ανεξήγητο, δεν βρίσκομαι στις Άλπεις, ουτε θα πάω για σκι.... Αλλά το χιονάκι σε βάζει σε mood....
  • Τελικά μόνο εγώ είμαι τόσο τρελλαμένη με το γυμναστήριο! Σήμερα στο cross ήμουν μόνο εγώ και τα παιδιά που κάνανε πρακτική!!! Βέβαια που να συγκριθώ εγώ με τα 2μετρα 20αρια εκεί....Οκ το έβγαλα λέω....
  • Highlight των διακοπών -Χριστουγεννιάτικη βόλτα με το παιδί... πρώτη φορά μου έκανε την τιμή να με συνοδεύσει!!!!
  • Σημερα παραμονη πρωτοχρονιάς ειμαι λίγο Grinch, δεν έχω ανοίξει για κάλαντα, και γενικώς είμαι μόνη μου σπίτι....
  • Θα ξεκινησω καινούρια παράδοση να κόβω βόλτες μόνη μου και να βγάζω φωτογραφίες την τελευταία μέρα του χρόνου...
  •  
    Αυτα...  Καλή τελευταία μέρα του χρόνου!

Wednesday, December 24, 2014

Απολογισμος 2014


Σε μια εβδομαδα παει και αυτος ο χρόνος. Βέβαια με την κατάσταση που υπάρχει στην Ελλάδα πάμε απο το κακό στο χειρότερο, αλλά κι ένας προσωπικός απολογισμός δεν θα μου κάνει κακό νομίζω...

Ας πιάσουμε πρώτα τη δουλειά....
  • Μετά από αρκετή δουλειά με τα "παιδιά μου", καταφέραμε και παρουσιάσαμε το διαπολιτισμικό μας πρότζεκτ "We're on the air" σε δύο συνέδρια, στην Αθήνα και στο virtual round table διαδικτυακά. Συνεργασία μαθητών από 4 διαφορετικές χώρες, χωρίς στήριξη από κανέναν φορέα.
  • Διαδικτυακά επίσης έκανα φέτος μία παρουσίαση στο Summer school MOOC του iTDi με θέμα Setting Goals. Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη μ'αυτές τις δύο παρουσίες, η προσέλευση και η στήριξη του κόσμου ήταν τρομερή! Μπορεί στην πόλη μου να μη με γνωρίζει σχεδόν κανείς, αλλά τουλάχιστον κάτι κάνουμε στο εξωτερικό!!!
  • Ένα από τα όνειρά μου ήταν να πάρω μέρος σε Pecha Kucha. Και ναι τα κατάφερα, όχι μόνο σε ένα αλλά σε δύο! Ένα στο συνέδριό μας στην Θεσσαλονίκη κι ένα στο διαδύκτιο, πάλι στο iTDi!!! Τρομερή εμπειρία, αν προσπαθήσεις να νικήσεις το χρόνο και να πεις όσα θες να πεις!!!
  • Ναι δημοσιεύτηκαν και αρθράκια μου σε διεθνή blogs (Teaching Village & iTDi)
  • Κι έγινα και "δημοσιογράφος" στο συνέδριό μας το Μάρτιο με συνεντεύξεις και reports!!
Ολα αυτά όποιος θέλει τα τα τσεκάρει είναι στο επαγγελματικό μου μπλογκ εδώ!!

  • Όσον αφορά την δουλειά που με πληρώνει κιόλας, μια και πολλοί τα παραπάνω θα θεωρούν χόμπι και όχι εργασία, είμαι πολύ ευχαριστημένη, μπορεί να μη γνωρίζουν πολλοι γονείς και μαθητές τι κάνω διαδικτιακά, αλλα με εμπιστεύονται χρόνια και συνεχίζουν να με συστήνουν σε κόσμο και πραγματικά είμαι ευγνώμων γι'αυτό. Σε μερικά σπίτια νιώθω πλέον μέλος της οικογένειας μετά από τόσα χρόνια και είναι πραγματικά συγκινητικό! Ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν και συνεχίζουμε!
  • Βέβαια πάντα υπάρχουν κάποιοι που έχουν παράπονα. Και είναι απολύτως φυσιολογικό. Εγώ ένα πράγμα έχω να πω. Διδάσκω 20 χρόνια. έχω αναπτύξει το δικό μου ύφος διδασκαλίας και επίσης έχω και κάποιες απόψεις πάνω σε ορισμένα θέματα. Δεν λέω ότι εγώ είμαι η σωστή και οι άλλοι λάθος. Επίσης ναι έχω το κακό να εκφράζω τις απόψεις μου δημοσίως. Δεν είναι δυνατόν να "ταιριάζω" με όλους, ακόμα κι αν χρειάζομαι την δουλειά και τα χρήματα (ναι δυστυχώς δεν δουλεύω από χόμπι)
Πάμε στους προσωπικούς στόχους....
  • Έκανα ένα όνειρο ζωής πραγματικότητα. Ναι, παρακολούθησα το σεμινάριο spinning και ναι, απέκτησα το δίπλωμα του instructor. Θεωρητικά μπορώ να δουλέψω σε γυμναστήριο. Ναι, και πρακτικά μπορώ να το κάνω, μια και το spin ειναι το πάθος μου και βγάζω χορογραφιες ακόμα και στον ύπνο μου! Ναι, δεν πρόκειται ποτέ να το κάνω, στην ηλικία μου δεν πρόκειται να μου δώσει κανεις την ευκαιρία. Εγώ πάντως απέδειξα οτι μπορώ!!!
  • Έλαβα μέρος σε 2 μαραθώνιους. Στα 5 χλμ έστω. Ακόμα κάτι που ήθελα πολύ να κάνω!!!
  • Πήγα στην γιορτή των χρωμάτων, δεν έπαθα αλλεργία με τη σκόνη και χόρεψα σε Flash Mob! Ακόμα κάτι που ζήλευα όταν το έβλεπα στο παρελθόν!!
  • Άλλαξα γυμναστήριο!! Για μένα ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή μου... Ναι, ήταν το δεύτερο σπίτι μου. Μέχρι που συνειδητοποίησα οτι τελικά δεν ήταν το δεύτερο σπίτι μου και οι άνθρωποι δεν ήταν η δεύτερη οικογένειά μου. Οι υπηρεσίες άψογες, αλλά εγώ ήμουν άβολα. Πλέον σε καινούριο περιβάλλον, δεν γνωρίζω βέβαια κανέναν, αλλά τα παιδιά είναι πολύ ευγενικά και η προπόνηση επίσης πολύ καλή. Δεν πρόκειται βέβαια να γίνει το δεύτερο σπίτι μου, όμως είμαι ευχαριστημένη με την απόφασή μου.
  • Δεν είμαι πλέον 55 κιλά δυστυχώς... Έφυγαν οι σμιλεμένοι κοιλιακοί και ναι, εχουμε και λίγο περιφέρεια παραπάνω... Όχι τρομερα πράγματα, μπορώ να επανέλθω πιστεύω, όταν βάλω σε τάξη πρώτα τα "ψυχολογικά" μου.
  • Στα πολύ προσωπικά??? Οικονομικά προβλήματα, καυγάδες, φωνές, υστερίες δικιές μου.. λίγο δύσκολα... Το παλεύω? Μέχρι τώρα ναι... Ελπίζω και στο μέλλον!!!
Όπως κάθε χρόνο κάποιο άνθρωποι ήρθαν, κάποιοι έφυγαν, ναι σε κάποιους κρατάω μούτρα, καποιους τους αγαπάω λίγο περισσότερο. Έχω κατανοήσει πάντως ότι κανείς δεν είναι για πάντα. Μπορεί οι καταστάσεις, μπορεί οι συμπεριφορές να το επηρρεάσουν αυτο....

Επόμενοι στόχοι για το 2015:
  • Επιτέλους να πραγματοποιηθεί η ιδέα για το "keep on moving workshop"
  • Και το φιλανθρωπικό sports event που θέλω να διοργανώσω (αυτό λίγο πιο δύσκολα αλλά θα το παλέψω)
  • Να κάνω έστω μια φορά μάθημα σπιν.... Μου λείπει.... 
Καλές γιορτές σε όλους!!!


Sunday, December 7, 2014

Κυριακάτικη γκρίνια


Πως περνάει ο κανονικός άνθρωπος το Σαββατοκύριακο?
Παει για καφε...
Πάει στην αγορά βόλτα να δει βιτρίνες... και να ψωνίσει ίσως...
Πάει ταβερνούλα για ρετσινα...
Κοιμάται το μεσημέρι...
Βγαίνει για ποτάκι το βράδυ...
Βλέπει φίλους...
Πάει κομμωτήριο.... (οι κοπελες τουλάχιστον)
Φτιάχνει νύχια (το ιδιο με το παραπάνω)
Διαβάζει εφημερίδα την Κυριακή...
Βλέπει φίλους....
Πάει για φαγητό στους γονείς, παπουδες κτλ...
Πάει εκδρομή!!!
Σπα ίσως?

Εγω μάλλον δεν έιμαι κανονικός άνθρωπος... Και δεν παραπονιέμαι για τη δουλεια, μου αρέσει αυτό που κάνω... θα ήθελα όμως μια φορά το χρόνο κι εγώ να γίνω κανονικός άνθρωπος....




Wednesday, December 3, 2014

And we're back in the game!!! X-cross μετα απο πολυ πολυ καιρο!!!


Η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο καιρό με την δουλειά, δεν προλαβαίνω να κάνω προπόνηση, που όμως είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. είναι ο τρόπος μου να ξεδώσω από την καθημερινίτητα.
Χτες λοιπόν το πήρα απόφαση και λέω θα αφιερώσω και μια ωρα για τον εαυτό μου, άλλωστε αν έχω εγώ όρεξη, βγάζω μετά παραπάνω δουλειά!
Και η αλήθεια είναι οτι η πολλη δουλειά τρώει τον αφέντη (all work and no play makes Jack a dull boy!)
Δεν διάλλεξα χαμηλής έντασης μάθημα επίτηδες, για να δω πόσο έχω σκουριάσει.
Πήγα λοιπόν στο X-Cross στο ELIXIR. Μάθημα υψηλής έντασης, κυρίως με ασκήσεις crossfit, στο πιο ελαφρύ του.
Αυτό που μου αρέσει πάρα πολύ εκεί, είναι ότι από εξοπλισμό μπορεις να βρεις τα ΠΑΝΤΑ! Μια αίθουσα με μονοζυγο, τραμπολίνο, TRX, lebert, kettlebell, bosu, μπάλες, βαρη, σκάλες... Οτιδήποτε να θελήσεις το έχει!!
Αυτή η εναλλαγή ασκήσεων το κάνει ιδιαίτερα ενδιαφέρον! Η αλήθεια είναι ότι αν είσαι εντελώς αγύμναστος, δεν το βγάζεις όλο με ευκολία! Αλλα τα παιδιά όλα εκεί ξέρουν να σου διαβαθμίσουν τις ασκήσεις, στο δικό σου ρυθμό!!
Εννοειται ότι σήμερα ειμαι καταπιασμένη, αλλα σίγουρα με αίσθηση ευφορίας!!!
Let's get down to work now!!!





Tuesday, December 2, 2014

Πως να γινεις ενοχλητικος....


Σε 7 βηματα....
Νομιζω ότι αυτό ειναι κάτι που ξερω πολυυυυ καλα!!! Μερικοι άνθρωποι ειναι γεννημένοι γκρινίαρηδες και drama queens, καλή ώρα όπως εγώ!!!
Λοιπόν, ξεκινάμε...
1. Γκρίνια, παράπονα για οτιδήποτε... δεν φτανουν τα λεφτα? έκανε στραβή ο συγκάτοικος?  Δεν ξυπνάει το παιδί να πάει σχολείο?? Φωνές, παράπονα, μουρμούρα, για ώρες....
2. Υπερβολικό ενδιαφέρον... Τηλέφωνα καθε 5 λεπτά, μηνύματα... "Που είσαι παιδί μου, γιατί δεν απαντάς στο τηλέφωνο?" ..... ε... έχει δουλειά ο άνθρωπος , λέμε τώρα???
3. Μεγαλοποιούμε τα γεγονότα... ναι οκ δεν πέτυχε το φαγητό και ίσως και στη δουλειά δεν έμεινε ευχαριστημένος ο πελάτης.... ε οκ δεν καταστράφηκε ο κόσμος... next time better....
4. Δεν μας ενδιαφέρει ο διπλανός μας.... Ναι βάλε τέρμα την μουσική, ενω ο άλλος δουλεύει δίπλα σου...
5. Κάνεις το πρόγραμμά σου χωρίς να υπολογίσεις τις ανάγκες των άλλων... ε ναι εννοειται ότι καποια στιγμή θα θυμώσουν...
6. Κάνεις υποτιμητικά σχόλια στους φιλους σου... σιγα μωρέ τη δουλειά που κάνεις.... ποιος σε γνωρίζει εσενα... (τετοια χαζα)
7. Τρως τα νύχια σου, σκαλίζεις τη μύτη σου, ειδικά όταν είσαι για φαγητό με άλλους... ιου....

Θέλει να προσθέσει κανείς τιποτα?

Friday, November 28, 2014

Μπουγιουρντι κανεις???





Προσφατα ανέλαβα την δακτυλογραφηση - διορθωση ενός οδηγού μαγειρικής, ένα project που γίνεται από πολλές Ελληνιδες, ομογενείς από Αμερική, προσπαθώντας να μαζέψουν χρήματα για την ελληνική ενορία εκεί!!

Βεβαια το εγχείρημα ειναι τεράστιο, γράφω, γράφω και δεν τελειώνει, πραγματικά δεν ήξερα ότι υπάρχουν τρεις διαφορετικοί τρόποι να φτάχνες κολοκυθοκεφτέδες!!!
Βλέπω λοιπόν αυτές τις κυρίες που με τόσο μεράκι έχουν γραψει τις συνταγές τους και σκέφτομαι...
Πόσο μεράκι πρέπει να έχεις για να ξέρεις να φτιάχνεις τόσο ωραία πράγματα...
Και τελικά η μαγειρική είναι τέχνη... Ή το χεις και σου φαίνονται όλα απλά και πειραματίζεσαι ή ΔΕΝ το ΄χεις (καλή ώρα όπως εγώ) και ότι και να κάνεις όλα χάλια βγαίνουν....
Πάντως 1-2 φαγητά θα τα δοκιμάσω, αν ποτέ αδειάσω από τη δουλεια...
Ναι ναι θα καταγραφεί η προσπάθεια στο μπλογκ με την ονομασία .... "πως να καταστέψετε την κουζίνα!!"


Thursday, November 27, 2014

Ευχαριστιες... μια που είναι και η μερα


Το βιντεάκι στα αγγλικά βέβαια, αλλα πάντα αναρωτιόμουν γιατί εμείς δεν έχουμε κάτι ανάλογο, είτε ως θρησκευτική γιορτή είτε ως παράδοση!
Μια φίλη μου είπε προχτες ότι εμείς οι Έλληνες δεν είμαστε ποτέ ικανοποιημένοι με τίποτα και ότι είμαστε γενικά αχάριστοι, δεν λέμε ευχαριστώ εύκολα!
Δεν ξέρω αν αυτό είναι απόλυτα αλήθεια, όμως από την προσωπική μου εμπειρία βλέπω ότι ο κόσμος γενικά είναι έτσι, δεν ξερω αν εξαρτάται από τον λαό.
Όλοι όταν χρειάζονται κάτι είναι καλοί, ευγενικοί και μετά όταν γίνει η δουλειά τους εξαφανίζονται.
Όπως και να χει, πάντα μένουν κάποιοι άνθρωποι που μένουν και είναι πάντα εκεί...
Σ'αυτούς λοιπόν τους ανθρώπους, ένα μεγάλο ευχαριστώ1 Ελπίζω να μαζευτούμε μια μέρα και να φάμε και γαλοπούλα με γλυκοπατάτες!!!

Wednesday, November 26, 2014

Καλό μου ημερολόγιο....

Σημερα δεν κατεβαινει τίποτα στο κεφάλι....
Too much to do, to little to say....

Monday, November 24, 2014

Survival Kit... Τι να έχεις μαζί σου όταν είσαι εκτός σπιτιού ΟΛΗ μέρα!!


Συνέχεια απόπειρας γραφής σε 10 λεπτά!
Λοιπόν, από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, περνάω ΠΟΛΛΕΣ ώρες εκτός σπιτιού!
Εννοείται ότι δεν έχω κοριτσίστικο τσαντάκι μαζί μου, αλλά, σάκο, όπως τα μαθητάκια μου!!
Τι περιέχει αυτός ο σάκος ;
- Βιβλία, χαρτιά, worksheets για τα μαθήματα
- Ατζέντα! Έχω βρει τα τελευταία χρόνια το "ημερολόγιο του καθηγητή" - εκδόσεις Πατάκη και εκεί μεσα είναι όλη μου η ζωή! Αν χαθεί αυτό, χάθηκα!
- Κινητο - το οποίο εκτελει και χρέη υπολογιστη! Μουσική και βιντεάκια για το μάθημα και λεξικό, και για να βλέπουμε sites για διάφορα projects!
- Ακουστικά για το κινητό, γιατί χωρίς μουσική δεν μπορώ να ζήσω
- Μπάρες δημητριακών (γιατί πεινάμε)
- Τσίχλες (γιατί πεινάμε)
- Φάρμακα (αντιισταμινικά, εισπνοές, σταγόνες για τη μύτη, αναλγητικά)
- Χαρτομάντηλα και μωρομάντηλα
- Σερβιέτες
- Κλειδιά
- Σκούφο (γιατί ενίοτε το βράδυ κάνει κρύο)
- Κλειδαριά (πρόχειρη για όταν πάω γυμναστήριο)
- Πετσέτα (για τον προηγουμενο λόγο)
- Πορτοφόλι

Ναι καλλυντικά ΔΕΝ κουβαλάω, γιατί ΔΕΝ φοράω
Αυτά για σήμερα!

Ωρα για ξύλο!! Body Combat


Δευτερη απόπειρα γραψίματος μέσα σε 10 λεπτα!!!
Σήμερα είναι Δευτέρα!! Θα μοιραστώ λοιπόν ένα μυστικό....
Κάθε Δευτέρα, 8-9 το βράδυ, εδώ και 4-5 χρόνια .... ΔΕΝ δουλεύω... Δεν κανονίζω μάθημα, όποιος και να ζητήσει, ακόμα και φροντιστήριο.... απλά λέω ΟΧΙ!!!
Για ποιό λόγο θα μου πει κανείς!!!
Κάθε Δευτέρα έχει Body Combat στο γυμναστήριο.... Πάω με καύσωνα, με βροχή και με χιόνια... Με αλλεργία, με άσθμα, χωρίς αλλεργία... Απλά δεν το χάνω με τίποτα! Ίσως και αυτός ειναι ένας από τους λόγους που δεν έχω αλλάξει γυμναστήριο!!
Τι είναι λοιπόν αυτό το Body Combat?


Υψηλής έντασης αερόβια άσκηση, χορογραφημένη, με μίμηση κινήσεων πολεμικών τεχνών, συνοδευόμενη από τρομερή και δυναμική μουσική!
Σε καμία περίπτωση δεν μαθαίνει κανείς  πολεμικές τέχνες μ αυτόν τον τρόπο!
Οι μπουνιές και οι κλωτσιές είναι στον αέρα, όμως πρέπει να πω ότι είναι πραγματικά μια τεράστια μορφή εκτόνωσης!
Δεν μπορει κανεις να φανταστεί τι γίνεται μεσα στην αίθουσα ακόμα και όλα τα βίντεο που υπάρχουν να δει!!!
                                               Ο Στέλιος in action
Σίγουρα πρέπει να έχεις καλή αντοχή για να παρακολουθήσεις ένα τέτοιου είδους μάθημα, αλλά είναι εντελώς εθιστικό!!




Με πολύ πολύ κέφι και όρεξη λοιπόν σας καληνυχτώ και σήμερα!!!

Sunday, November 23, 2014

Σκεφτομαι και γραφω....

Θέλω εδω και πολύ καιρό να το εφαρμόσω, αλλά ποτέ δεν κάθομαι να γράψω...
Κάθε μέρα λοιπόν θα αφιερώνω 10 λεπτάκια να γράφω journal. Όχι απαραίτητα πως πήγε η μέρα αλλά οτιδήποτε με απασχολεί.
Σημερα λοιπον ξημέρωσε άλλη μια Κυριακή.... Αυτό σημαίνει ότι εγώ είχα διάβασμα και οργάνωση για τα μαθήματα της ημέρας και φυσικά μάθημα, τουλάχιστον 3-4 ώρες....
Κι έτσι αρχίσαμε... Διαβασμα, διόρθωμα, τηλεφωνα - μηνυματα να κανονισω τα μαθηματα, να δω τι εγινε με τις εξετάσεις, άγχος!!

Μαθημα με τον Γιαννη πήγε καλά, ευτυχως με τα αγγλικά το 'χουμε!!
Και αρχίζουν τα τηλεφωνήματα, η μία άρρωστη, η άλλη διαγωνίσματα, ο άλλος εκτός....
Ξαφνικά ένα άδειο απόγευμα!!!
Και να πω και την μαύρη αλήθεια, ένα διάλλειμα το χρειαζόμουν...
Τι κάνουμε λοιπόν όταν δεν έχουμε να κάνουμε τίποτα??
- Πρωτα πρωτα μπορουμε να πιούμε και μια ρετσινούλα με το φαγητό!!!
- Μεσημεριανός ύπνος.... Νομίζω ότι χρειάζεται, ε?
- Μπάνιο... όχι το γρήγορο, αυτό που κάθεσαι μισή ωρα στην μπανιέρα με το καυτό νερό και το αφρόλουτρο...
- Κρέμες προσώπου, χεριών, σωματος...
- Αγαπημένη μουσική, όχι απαραίτητα χαλαρωτική, πες κομματια που θα χρησιμοποιουσα για warm up στο spin

Τελικά νομίζω ότι όλοι χρειαζόμαστε μερικές ώρες χαλάρωσης, όχι κάθε μέρα, αλλα εκεί  που λες δεν πάει άλλο. Και δεν χρειάζεται να ειναι ολόκληρη τη μέρα... μιση ωρίτσα αρκεί...
Έτσι για να μην τρελλαθούμε!!!



Monday, November 17, 2014

Should I stay or should I go? Γυμναστήριο... Δυσκολη απόφαση!!

Όλοι όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν πόσο σημαντικό για μένα είναι το γυμναστήριο.... κάτι σαν δεύτερο σπίτι μου ένα πράγμα... Και αυτό, όχι γιατί περνάω όλη μέρα εκεί μέσα, αλλα επειδή περνάω καλά.
Το να πηγαίνω γυμναστήριο για μένα είναι η μόνη διέξοδος εκτόνωσης, ειδικά τώρα τελευταία, που η ζωή μου πάει από το κακό στο χειρότερο  - Μιζέρια - Άρα βασική ανάγκη (πως είναι το νερό, το φαγητό...)
Δεν πίνω, δεν καπνίζω, δεν βγαίνω, δεν έχω παρέες, δεν είμαι μέλος κανενός συλλόγου. Οι μόνοι άνθρωποι που βλέπω εκτός απο σπιτιού και εκτός από τους μαθητές μου είναι οι συναθλούμενοί μου και οι γυμναστές μου.
Και συνηθίζω να πηγαίνω σε μαθήματα που έχουν πολλή ενταση, που οι δάσκαλοι έχουν μεράκι γι αυτό που κάνουν και που περνάω καλά, άσχετα αν καποια άλλα μαθήματα θα μου έδιναν περισσότερα ωφέλη....
Και ως εδώ καλά, μεγάλη τρέλλα το gym, γενικώς.
Αυτό που δεν είχα καταλάβει μέχρι πολύ πρόσφατα είναι ότι ναι μεν, υπάρχει μια χαλαρή και σε "φιλικό" τόνο επικοινωνία, αλλά κανένας δεν είναι φιλαράκι μου...
Μετά την πρώτη ψυχρολουσία, panic εγώ....
Δεν έχω φιλαράκια... Τώρα???
Η αλήθεια είναι ότι όταν έχεις συνηθίσει ένα μέρος, και δεν έχεις και λειτουργικό πρόβλημα, δύσκολα φεύγεις...
Από την άλλη, πάντα υπάρχει η περιέργεια για κάτι καινούριο.
Καινούριο... Νέος ολοκαίνουριος χώρος, γυαλιστερός εξοπλισμός, εντυπωσιακές αίθουσες.... Ποδηλατα... αχ τα ερωτεύτηκα αυτά τα ποδήλατα....
Εντυπωσιάστηκα!!! Τωρα?
Ναι, πηγαινω σε 2 γυμναστήρια.... Δεν έχω απολύτως κανένα πρόβλημα με τα παιδιά που δουλεύουν εκεί μεσα, άψογοι επαγγελματίες.... Διαπροσωπική σχέση? δεν νομιζω ... Strictly business... (με κάποιες εξαιρέσεις που μετριούνται στα δάχτυλα)
Πλέον έφτασε η ώρα να διαλλέξω... σε ένα-μισυ μήνα από τώρα....Τα οικονομικά μου δε μου επιτρέπουν πλεόν πολυτέλειες...
Τελικά τι μου λείπει?
Είναι λίγο "κρύο" να κάνεις πράγματα μόνος σου χωρίς παρέα....
Μάλλον εγώ είμαι η weird της υπόθεσης...
Και τώρα τι κάνουμε?

Monday, October 27, 2014

Μυριζει χειμωνα

Τέλη Οκτώβρη... Οι πρώτες διακοπές μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Βέβαια μας τα χάλασε λίγο γιατί του Αγίου Δημητρίου έπεσε Κυριακή και χάσαμε το πενθήμερο, όμως πολλοί το τόλμησαν και έκαναν τις "αποδράσεις" τους από την Παρασκευή (κρίση σου λέει μετά)
Ο καιρός χάλασε. Στα ξαφνικά. Εκεί που είχε 20 βαθμούς με ήλιο, τώρα 10 με το ζόρι με βροχή. Μουντίλα. Βγαίνεις και έχει αυτή την μυρωδιά. Σαν από καπνό, σαν από τζάκι, σαν από νέφος... Ήρθε ο χειμώνας. Συνήθως όταν έχω αυτήν την αίσθηση, είμαι στα πρόθυρα κρυολογήματος. Όχι ότι "μασάω" βέβαια, ας είναι καλά τα comtrex και τα panadol cold & flu και είμαι πάντα μάχιμη!!
Δεν ξέρω αν φταίει ο καιρός ή η κατάσταση που βρίσκομαι.... γενικώς υπάρχει γύρω μου αρκετά κακή διάθεση και τίποτα απολύτως να περιμένω.
Η ζωή μου έτσι όπως είναι έχει ημερομηνία λήξης τον Μάιο.
Αν δεν γίνει κάτι εως τότε πραγματικά δεν ξέρω... το ΧΑΟΣ.
Εως τότε πρέπει να βρω κάτι να "ξεκολλήσω", δεν ξέρω τι θα είναι, καινούρια δουλειά, καινούριο χόμπι, κάτι να μάθω θα δούμε...

ΖΗΤΕΙΤΑΙ Η ΧΑΜΕΝΗ ΟΡΕΞΗ...

Μου λείπει η "χαζοχαρουμενιά" ( δυστυχως κάποια στιγμή πρέπει να ενηλικιωθούμε)


Sunday, October 19, 2014

Τρεξε τρεξε μικρουλα!! (Νυχτιατικα!!)


Ειναι να μην κολλησεις το μικροβιο.
Φετος Οκτωβρης, δεν ηταν κι εποχή ασθματος εννοειται οτι θα πήγαινα να τρεξω.
Στα 10χλμ ηθελα, αλλα που καιρος για προπονηση. Μπορει να κανεις τα χιλια μυρια απο γυμναστικη, αλλα το τρεξιμο ειναι εντελως διαφορετικη υποθεση!!!
Ελπιζω να τα καταφέρω στα 10 τον Απριλιο ... Θα δειξει ποσο κίνητρο θα εχω μέχρι τοτε!
Αυτη τη φορά λοιπον κατέβηκα οργανωμένη.

Ήθελα να αποφύγω το "ψυχολογικό" του "πάω μόνος να τρέξω"
Επίσης δεν ήθελα να πάω με κανένα γυμναστήριο, αν και είμαι γραμμένη σε δύο.
Πρωτον γιατι δεν ήθελα να δείξω προτίμηση και δεύτερον, ολοι μα ολοι οι γνωστοι μου πηγαιναν στα 10 και ηταν και καλοι... Που πας ρε Καραβαγκο με τα 20χρονα που θα τερματισουν τα 10 σε μιση ωρα κι εσυ θα είσαι στη μέση ακομα??

Μαζευτηκαμε λοιπον απο το TESOL οι δασκαλοι να τρεξουμε!! Χαιρομαι πολυ γιατι μοιραζομαστε ολοι την ιδια τρελλα. Ειναι θέμα χημειας.
Και σκοπος είναι οτι κάνεις να το κανεις με κέφι!
Όπως είχα πει και στον προηγουμενο αγωνα... ο "τζερτζελές" είναι πριν και μετα!! ΝΑ έχεις παρέα να πεις καμια βλακεία, να γελασεις!
Οταν τρεχεις εισαι μόνος!!
Εγω ειδικά βάζω και τη μουσική μου στα ακουστικά και πορωνομαι!!!
Βέβαια οπως πάντα είχε κόσμο και σε καποια σημεία ήταν πολυ δυσκολο να περασεις τρεχοντας, μια που πιανοταν χερι χερι κι επιαναν ΟΛΟ το μηκος του δρομου. Λες και μερικοι ηθελαν να ΜΗΝ τρεξεις!
Έχασα 3-4 πολυτιμα λεπτα έτσι με αποτέλεσμα να μην ξεπερασω τον προηγουμενο χρονο μου... γυρω στα 28 λεπτα μου πηρε...

Next challenge 10km!
Αυτα... προχωραμε!
Ενα μεγάλο ευχαριστω στο TESOL MTH για την παρέα και το κεφι!!


Monday, October 13, 2014

Booty shake? Γιατί όχι???


Όλα άρχισαν από ένα τηλεφώνημα πριν μια εβδομάδα...

Η Έλενα ενθουσιασμένη με ένα καινούριο μάθημα στο γυμναστήριο που πάει!!
Booty shake? Είναι αυτό που νομίζω?? Ότι λέει η λέξη δηλαδή?? "Πολύ JLo καταστάσεις" μου λέει η Έλενα!!!

"Θα έρθω!!!" λέω... Είναι δυνατόν να υπάρχει κάτι καινούριο και να ΜΗΝ το δοκιμάσω?
Βέβαια εγώ με το χορό ΔΕΝ τα πάω καλά!!! Έχω και αποδείξεις!!
Αλλά ΔΕΝ το βάζω κάτω!!!

Για να δούμε λοιπον τι ειναι αυτο το Booty shake....
Μισάωρο χορευτικό γυμναστηριακό πρόγραμμα με στοχευμένες ασκήσεις στους γλουτούς και τους μηρούς. Άντε εγώ λέω και στην κοιλιά!! Απλή χορογραφία - ΚΑΙ αερόβια άσκηση!

Μου άρεσε? Ναι, θα το ξανάκανα! Έχει πλάκα, κουνιέσαι, ιδρώνεις και κάνεις ΚΑΙ γυμναστική!
Αν έκανα σωστά την χορογραφία? "Πας καλα?? Ουτε καν!!!"
Το θέμα είναι όμως, όπου και να πας, να περνάς καλά!!! Να κουραστείς αλλά να φύγεις χαρούμενος!!!
Και πως να μη φύγεις, αν έχεις την Δήμητρα μπροστά σου να χορεύει???
Σας αφήνω λοιπόν να απολαύσετε το θέαμα!!!




 
Εννοείται ότι η αναζήτηση συνεχίζεται!!
Ευχαριστώ την Δήμητρα και το Fivestar Fitness club!!

Tuesday, September 16, 2014

Η μέρα με τα χρώματα



      

Όλα ξεκίνησαν όταν είδα αυτό το βιντεάκι πριν 2 χρόνια! Και όπως πάντα ήθελα κι εγώ να πάρω μέρος, αλλά πρώτον φοβόμουν μήπως πάθω αλλεργία από τη σκόνη και τα χρώματα και δεύτερον τέτοιου είδους γιορτές αναφέρονται σε μικρότερες ηλικίες.
Και μου λέγανε που πας ρε Καραβάγγο μέσα στα μωρά, θα πάθεις ασφυξία!!!
Βέβαια ότι τρελλό υπάρχει, εγώ ΠΡΕΠΕΙ να το δοκιμάσω....
Και ναι γράφτηκε κι αυτό στο μπλοκάκι με τους "στόχους" και τις "ευχές" με ερωτηματικό!


Μέχρι που γνώρισα την Πηνελόπη!!! Τον πιο θετικό άνθρωπο που υπάρχει!!! Και πριν απο μερικούς μήνες κάναμε προτζεκτάκια για το blog και πριν απο δύο εβδομάδες έρχεται με χαμόγελο και μου λέει: Θα κάνουμε Flash mob στη γιορτή των χρωμάτων! Έλα!!

Τώρα το θέμα είναι... εγώ και ο χορός ΔΕΝ τα πάμε καλά!!! (Δες εδώ χάλι)
Επίσης και με την σκόνη αναρωτιόμουν αν θα αντέξω, μια και είμαι κινούμενη αλλεργία.
Αλλά πήγα.... Γιατί όταν μου λένε "Δεν μπορεις να το κάνεις" και "Τι πράγματα είναι αυτά στην ηλικία σου" εγώ πεισμώνω και προσπαθώ πιο πολύ!!
Πήρα λοιπόν το Ελενάκι (πιστή μου σύντροφο σε ΟΛΕΣ τις παλαβομάρες που κάνω) και πήγαμε στις πρόβες...
Πρώτον ΝΑΙ μπόρεσα και χόρεψα χωρίς 1652 λάθη (μόνο 805!!! χαχα)
Δεύτερον ναι άντεξα τη σκόνη!
Ο χαμός βέβαια στο στρατόπεδο Κόδρα!! Γίναμε όλοι μπλε μωβ και κίτρινοι, και συνέχιζαν όλοι να πετάνε χρώματα, μπάλες, τέρμα η μουσική!!!


Όταν ήρθε η ώρα της χορογραφίας μας, χωθήκαμε μέσα στον κόσμο και αρχίσαμε να χορεύουμε! Στην αρχή νόμιζαν ότι ήμασταν παρέα απλα αλλά μόλις μπήκε το τραγούδι του Μιχάλη του Τζάκσον έκανε ο κόσμος στην άκρη, σφύριζαν, χεροκροτούσαν!!! Πολλή πλάκα!!





Η όλη εμπειρία ήταν τρομερό συναίσθημα!! Να μη φοβάσαι να λερωθείς και να υπάρχει συναίσθημα χαράς από παντού!
 Δεν ξέρω αν θα το ξανακάνω, ίσως ναι, με την κατάλληλη παρέα!!
Πάντως ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Πηνελόπη που μας κάνει να νιώθουμε όμορφα!!!

Thursday, September 11, 2014

Κι επισήμως πλέον!!!





Το πήραμε και το χαρτί....
Ναι κι επισήμως power cycling trainer.... Με χαρτί και σφραγίδα!!!
Κι έχω και 175 κομμάτια έτοιμα για μάθημα και συνεχίζω !!! Για ποιό λογο θα ρωτήσει κανείς... Αφού δε δουλεύεις...
Γιατί ποτέ δεν το είδα δουλειά αγγαρεία... Είναι το πάθος μου (ίσως και το λάθος μου??) Περνάω ώρες ατελείωτες ψάχνοντας μουσική και βγάζοντας καινούριες  ποδηλατογραφίες... Παντού... στο σπίτι, στο γραφείο, στο λεωφορείο, στο δρόμο... Με τα ακουστικά κάνω instructing τον αέρα!!!
Είμαι καλή σ'αυτό??
Έχοντας εμπειρία χρόνων ως αθλούμενη σε διάφορα spin styles, γυμναστήρια και εκπαιδευτές, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι οκ υπάρχουν σίγουρα καλύτεροι απο εμένα αλλά και πολλοί χειρότεροι....
Θα βρω ποτέ δουλειά πάνω σ'αυτό?
99% ΟΧΙ
Πρώτον επειδή δεν είμαι απόφοιτη Γυμναστικής Ακαδημίας, ΤΕΦΑΑ κτλ (αν και πολλοι ΔΕΝ είναι) και δεύτερον γιατί όλοι γνωρίζουν ότι υπάρχει ηλικιακός περιορισμός.
Σίγουρα είναι προτιμότερο να βλέπεις ένα 20χρονο κορίτσι ή αγόρι μπροστά σου παρά εμένα...
Τέλος πάντων... εγώ απέδειξα ΚΑΙ στον εαυτό μου ΚΑΙ σε μερικούς μερικούς ότι μπορώ να τα καταφέρω.
Το συγκεκριμένο δίπλωμα λοιπόν είναι αφιερωμένο σε όλους όσους αμφέβαλαν για τις ικανότητές μου!!!
Αυτά!!!
Εννοείται οτι θα είμαι πάνω σε ένα ποδήλατο μέχρι να πεθάνω!!!



Saturday, August 30, 2014

Αργίες, Αργίες, Αργίες....


Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες αγοράζω καινούριο ημερολόγιο για να οργανώνω τα μαθήματά μου. Έχω βρει μια τρομερή ατζέντα για καθηγητές, με τη δική μας χρονιά δλδ Σεπτέμβρη -Αύγουστο και όχι Γενάρη- Δεκέμβρη και με βολεύει αφάνταστα!

Το συγκεκριμένο ημερολόγιο έχει συνοπτικά και τις αργίες και είναι πλέον παράδοση μια τέτοια ανάρτηση κι εδώ κάθε χρόνο.

Φέτος πρέπει να τονίσω ότι ΟΛΕΣ μα ΟΛΕΣ οι αργίες πέφτουν καθημερινές.... τι χαρά... τι χαρά....

Ξεκινώ....

28. Οκτώβρη... Τρίτη (τετραήμερο δλδ)
17 Νοέμβρη ... Δευτέρα (τριήμερο δλδ)
24 Δεκέμβρη .... Τετάρτη
Τριών Ιεραρχών .... Παρασκευή (τριήμεροοοο)
Καθαρά Δευτέρα .......23 Φλεβάρη... νωρίς (κρύο, χαρταετός γιοκ)
25η Μαρτίου... Τετάρτη
Πάσχα ... 12 Απρίλη (διακοπές 6-19.4 - ωχ όλος ο Μάιος κεφάλια μέσα + εξετάσεις!!)
Πρωτομαγιά .... Παρασκευηηηηηη
Αγ. Πνεύματος... Δευτέρα 1 Ιουνίου


Αυτά.... Καλή σχολική χρονιά!!!


Saturday, August 23, 2014

Χρονομηχανή.... πίσω στα μέρη μου...


Δεν είναι ακριβώς τα "μέρη" μου, αλλά τα μέρη που πέρασα τουλάχιστον 25 καλοκαιρια της ζωής μου...
Όταν πρωτοπήγαμε στην Τορώνη ήμουν 5,5 χρονών, μόλις είχα τελειώσει την πρώτη δημοτικού (ναι κέρδιζα χρονιά) και είχε γυρίζει ο πατέρας μου απο ταξίδι 7 μηνών. Αγόρασε λοιπον ένα μεταχειρισμένο Peugeot - κάθε φορα είχαμε άλλο αυτοκίνητο γιατί κάθε φορά που έφευγε δεν ήξερε πόσο καιρό ακριβώς θα λείψει...  Μετά από περιπλάνηση ωρών μέσα στις στροφές, βρήκαμε ένα απομονωμένο χωριό με 5 σπίτια και μια παραλία χιλιόμετρα και λέει ο πατέρας "εδώ θα είναι το αραξοβόλι μου". Κι έτσι έγινε... Κάθε καλοκαίρι, με το νέο αυτοκίνητο πηγαίναμε και καθόμασταν κοντά 3 μήνες.

Το χωριό είχε ένα μπακάλικο που τώρα είναι τεράστιο σουπερ μάρκετ, ένα τηλεφωνείο ( ναι ναι τότε δεν υπήρχαν κινητά, ούτε σταθερά στο χωριό), μια εκκλησία που κάποιες φορές είχε και κάποιες δεν είχε λειτουργία) και ένα μονοθέσιο σχολείο για ΟΛΑ τα παιδιά της γύρω περιοχής και 5-10 σπίτια, στα οποία μόνο 5 άνθρωποι έμεναν ΚΑΙ το χειμώνα.
Μια θάλασσα φανταστική, μια παραλία σε ακτίνα χιλιομέτρων.
Εκεί πέρασα όλα μου τα καλοκαίρια. Το χωριό σιγά σιγά εξελισσόταν, περισσότερα σπίτια, εστιατόρια, καφέ, έγινε δρόμος με άσφαλτο...
Εμείς τα παιδιά της περιοχής ήμασταν όλοι μαζί, μια ομάδα, γνωριζόμασταν όλοι μεταξύ μας.


Όταν ήμουν μικρή, κολλητός μου ήταν ο Αντώνης, που έμεναν δίπλα μου, μετά έκανα παρέα με τα κορίτσια την Μαρία και την Κατερίνα και τον αδερφό τους το Γιώργο που είχαν το μανάβικο πιο κάτω (ένα υπόστεγο με καφάσια ήταν και πήγαινα κάθε μεσημέρι και τους έκανα παρέα και αυτοί έκαναν παρέα σε μένα)
Πιο μετά στα εφηβικά χρόνια, μαζευόμασταν όλοι στην παραλία, εκεί στο Μάριο που νοίκιαζε θαλάσσια ποδήλατα. Υπήρχαν μέρες που ήταν και 20 άτομα εκεί!!
Παιχνίδια, χαζομαρούλες, βόλτες, καφέδες, μπύρες, ντισκο (ΙΤΑΜΟΣ λεγόταν, κάθε Σάββατο ιεροτελεστία, βέβαια κανείς μας δεν ήξερε ότι ιταμός στα ελληνικά σημαίνει αυθάδης αλλά τελος πάντων).
Πρώτοι έρωτες και χτυποκάρδια... αχ αυτός ο Θόδωρος... φλερτ επί χρόνια κάθε καλοκαίρι!!!

Τώρα βέβαια όλοι μεγαλώσαμε, οι περισσότεροι έχουμε και παιδιά... Άλλοι έχουν ακόμα σπίτια εκεί και πηγαίνουν κάθε χρόνο με τις οικογένειές τους συνεχίζοντας την παράδοση...
Εγώ από τότε που έχασα τους δικούς μου, το έδωσα το σπίτι και δεν ξανανέβηκα να το δω... Πολλές αναμνήσεις, στεναχωριέμαι...
Στο χωριό πάω κι εγώ με το παιδί μου, εκεί στην παραλία στο Κάστρο που είναι σαν πισίνα.
Δυστυχώς, κάθε χρόνο και χειρότερα...
Πολλα σπίτια χτίστηκαν, πολλά μαγαζιά άνοιξαν, ο κόσμος πλήθυνε, εμείς όλοι χαθήκαμε...
Σήμερα μόλις επισκεφθηκα και την Τριστινίκα, το διπλανό χωριο... Με μεγάλη μου έκπληξη είδα ότι εκεί δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα... Οι ίδιοι χωμάτινοι δρόμοι, τα ίδια μικρά σπιτάκια, ακόμα και η ταβέρνα που πηγαίναμε παιδιά να πιούμε νερό μετα από την πεζοπορία από την Τορώνη ακριβώς η ίδια... σαν ταξίδι στο παρελθόν ένα πράγμα...

Κάθε φορά που πάω πίσω στην Τορώνη στεναχωριέμαι... Στεναχωριέμαι που δεν είναι πια οι γονείς μου να χαρούν το "αραξοβόλι" τους, δεν είναι εδώ να χαρούν τον εγγονό τους.
Στεναχωριέμαι γιατί οι φίλοι χρόνων έχουν χαθεί και βλεπόμαστε τυχαία στο δρόμο της Τορώνης ....

Περισσότερες ιστορίες της Τορώνης:
Ιστοριες της Τορώνης 1
Ιστοριες της Τορώνης 2
Ιστοριες της Τορώνης 3
Ιστοριες της Τορώνης 4
 Ιστοριες της Τορώνης 5
 Ιστοριες της Τορώνης 6

Sunday, August 10, 2014

Πάμε διακοπές: Βουνό vs. θάλασσα

Αύγουστος και νομίζω ότι είναι καιρός για διακοπές, αν δεν έχετε πάει... Έστω και για ενα ΣΚ. Υπάρχει κάποια στιγμή που λες έχω φτάσει στα όριά μου! Καιρός για μια αλλαγή περιβάλοντος, μήπως και ηρεμήσουμε...

Βέβαια οι επιλογές δεν είναι μόνο το βουνό ή η θάλασσα... Κάποιο επισκέπτονται αλλες πόλεις, κάποιοι που μπορούν, πηγαίνουν ακόμα και εξωτερικό...

Ας μείνουμε σ'αυτά που μπορούμε εμεις...


Πρόσφατα ανακάλυψα τις διακοπές στο βουνό...
Ενθουσιάστηκα... Γιατί;
1. Καθαρή ατμόσφαιρα - No allergies!!! Hurray!!!
2. Τέλειο τοπίο. Ότι καιρό και να κάνει, κρύο ή ζέστη, βροχή ή ήλιο, έχεις έναν ζωντανό πίνακα του Bob Ross να θαυμάζεις από το παράθυρό σου
3. Δροσιά!! Η θερμοκρασία πέφτει τουλάχιστον 5 βαθμούς. Ζακετουλα το βράδι, σεντονάκι στο κρεβάτι...Άνεση
4. Έχεις πολλά πράγματα να κάνεις. Να κανεις ποδήλατο στο βουνό, να κάνεις πεζοπορία, να πας για μπάνιο στο ποτάμε (αν αντέχεις τη "δροσιά"),  κανό /καγιακ, rafting, βόλτα στα χωριουδάκια, ολόφρεσκο φαγητό
5. Οι τιμές είναι πιο χαμηλές μια που το καλοκαίρι ειναι off season

Βέβαια μπορεί να χαθείς στο δάσος ή να δείς καμιά αρκουδούλα και να σε φάει, αλλα νομίζω ότι είναι λιγο παρατραβηγμενο!!!


Από την άλλη... θάλασσα...
Εγώ δεν είμαι ο άνθρωπος που θα κάτσει στην παραλία με τις ώρες. Μου τη δίνει αφάνταστα να κάθομαι μεσα στη ζέστη και τον ήλιο. Δεν διασκεδάζω κοιτώντας τις μπαμπούσκες μαμάδες που κυνηγάνε τα παιδιά τους, ούτε τις κοπελίτσες που τα βγάζουν όλα απ΄έξω για να δείξουν το τέλειο κορμί τους κι εγώ να συγχίζομαι γτ παράτησα την διατροφή κι έχω κάποια κιλά παραπάνω φέτος....

Οκ αν έχεις παρέα, τέλος πάντων υποφέρεται
Αν κάνεις και κανένα θαλάσιο σπορ ακόμα πιο καλά... Κανενα ποδήλατο κανένα κανό, εκέινο το ωραίο που είσαι σε σαμπρέλα και σε τραβάει το σκάφος ... Άντε και καμια βόλτα με βαρκούλα...

Τα beach bars με την τέρμα μουσική και την επίδειξη μόδας τα σιχαίνομαι... ΟΚ ρε παιδιά ... ΔΕΝ είμαστε ολοι ΤΕΦΑΑτζήδες οκ?
Η ζέστη δεν παλεύεται....
Τα κουνούπια: Άστα να πάνε....
Άσε που τρως τρως τρως στις ταβέρνες κι επειδή δεν κάνεις τίποτα γυρνάς με 3 κιλά παραπάνω......

Αυτά είχα να πω σήμερα... Αυτές είναι η παραξενιές μου!
ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!

PS. Ευχαριστούμε το http://www.aristi.eu/ για την τρομερη εξυπηρέτηση

Monday, July 21, 2014

Ναι... η Χιονατη μας τελείωσε....



Έχει πλάκα αυτές τις μέρες.... Είμαστε στην μέση του καλοκαιριού, η ζέστη δεν παλεύεται με τίποτα, το παιδί στην κατασκήνωση σκυλοβαριέται και θέλει να γυρίσει πίσω (η γενιες των υπολογιστων) κι εγω να ετοιμάζω σεμινάρια και συνεντεύξεις, χωρίς ιδιαίτερη όρεξη να πω την αλήθεια.... 
Ήρθε η ώρα να πω ότι χρειάζομαι ένα διάλλειμα? Να καθήσω λίγο μέχρι να νιώσω έτοιμη να συνεχίσω? Έχει πλάκα γιατί οι άνθρωποι που με γνωρίζουν, τρίβουν τα μάτια τους όταν λέω ότι δεν θέλω παραπάνω δουλειά αυτον τον καιρό! Ότι έχω πράγματα να κάνω που με κρατουν απασχολημένη, αλλα είμαι κάπως....
Και η μεγαλύτερη πλάκα είναι ότι καλούμαι στην παρουσίαση μου την Πέμπτη να μιλήσω για "στόχους" και πόσο σημαντικοί ειναι στη ζωή... Και όλοι οι άλλοι μιλάνε για κάτι συγκεκριμένο, πχ. ιστορίες μέσα στο μάθημα, τέχνη στην τάξη, πως να διδάσκουμε εφηβους, πως να φτιάχνουμε βιντεο.... Κι εγω... εγω παιδί μου μεγαλουργώ... "στόχοι" ... "ζωή"... Ο ορισμός του απόλυτου "ότι να 'ναι". Δε νομιζω να υπάρχει πιο άσχετη παρουσιαση απο τη δική μου!! Πριν γίνω το απολυτο ρεζιλι λοιπον το δηλωνω εδω για να μην εχω τυψεις μετα!!!
Κι εγώ τι στόχους έχω τελικά? Και έχω πετύχει στη ζωή μου? Και στην τελική με ποια ιδιότητα μιλάω εγώ για στόχους? 
Ποιος ήταν ο μεγαλύτερος στόχος του 2014? 
Να τελειώσω "τη Χιονάτη" .... Το αγόρασα τα Χριστούγεννα, δωρο στον εαυτό μου... "Schneewitchen muss sterben" - Nele Neuhaus, στα γερμανικα... 534 σελιδες... το άρχισα τοτε... το τελείωσα σήμερα! 
Ο επόμενος στόχος? 
χμμμμμμ

Sunday, July 13, 2014

Καλοκαίρι... ώρα για ξεκαθάρισμα?

Ναι ήρθε το καλοκαίρι και ναι είμαστε στη μέση περίπου... Και έχει αφόρητη ζέστη... Και όχι διακοπές δεν πήγαμε...
Άλλωστε εγώ δεν είμαι απο τους ανθρώπους που του αρέσει η θάλασσα. Δεν μπορώ να κάθομαι μέσα στον ήλιο, δεν μπορώ να παιζω μέσα στο νερό, σιχαίνομαι την άμμο, για να μπω μέσα στο νερό κανω 3 ώρες και πρέπει να είναι και πεντακάθαρο, τυρκουάζ όπως στις Μαλβίδες ένα πράμα και ναι είμαι παααααααρα πολύ σπαστική όταν πάω στη θάλασσα.

Και γενικά μου τη δίνει η ζέστη και μέσα στην πόλη, μου τη δίνει που πας κάπου και γίνεσαι μούσκεμα στον ιδρώτα και τα μεσημέρια είναι τόσο άσχημα που με πιάνει υπνηλία. Επίσης μου τη δίνουν οι πάνάδες που βγάζω στο πρόσωπο απο τον ήλιο και δίνω μια περιουσία στα αντηλιακά και στις κρέμες και δεν γίνεται τιποτα!

Μου τη δίνει που όλοι είναι διακοπές και εγώ δεν έχω δουλειά και είμαι σπίτι και δεν πάω σχεδόν πουθενά και λιώνω στον καναπέ...

Ήμουν πάντα έτσι? Από τότε που θυμάμαι τον ενήλικο εαυτό μου .... ναι.... Με το που πέρασαν τα ξέγνοιαστα εφηβικά και φοιτητικά χρόνια, ναι είμαι έτσι....

Και με πιάνει μόνο το καλοκαίρι.... Όχι ότι δεν έχω αφορμές να μου σπάνε τα νεύρα...
Ναι η έλλειψη δουλειάς και χρημάτων δε βοηθάει, επίσης δεν βοηθάει οτι το πιο κοντινό σου περιβάλλον  θέλει να σε κάνει αυτό που δεν είσαι, δλδ μια νορμάλ μαμά, νοικοκυρά που ναι μεν δουλεύει (καθαρά για βιοποριστικούς λόγους) αλλα να μην την ενδιαφέρει τίποτα αλλο απο το να κάνει κεικ και να κυνηγάει το παιδί της να φάει και να διαβάσει.
Και κάθε φορά που γίνεται κάτι καλό, ένα αρθράκι, μια παρουσιάση, να έχει περάσει καποιος μαθητής τις εξετάσεις, να ακούω μπράβο απο τον ξένο κόσμο και απο τους δικούς μου να έχω αδιαφορία και νεύρα του στυλ "οι μανάδες δεν πρέπει να είναι καρριερίστες".....
Επίσης δε βοηθάει το γεγονός ότι δεν έχω πραγματικούς φίλους.... 

Και είναι πολύ πιο έντονο το καλοκαίρι, γιατί είμαι περισσοτερο χρόνο σπίτι το καλοκαίρι....
Καθόμουν και έψαχνα προχτές να δω τι μπορώ να κάνω λοιπόν, και ανακάλυψα ότι υπάρχει "κατάθλιψη του καλοκαιριού" και δεν είμαι η μοναδική που νιώθει έτσι... Παρήγορο αυτό αλλα δεν φέρνει λύση.

Όλον αυτόν τον καιρό λοιπόν γινόμουν όλο και πιο χάλια με αποτέλεσμα προχτες να μη βρίσκω λόγο να σηκωθώ απο το κρεβατι...
Ναι χωρίς ιδιαίτερο λόγο.... καμία σχέση λοιπόν με τη Δώρα του χειμώνα που τρέχει και κάνει πλάκα και εχει πάντα όρεξη.


Μετά απο σκέψη και συζήτηση με πραγματικούς virtual friends (που μάλλον αποδεικνύεται ότι είναι  πιο πραγματικοί απο τους ανθρώπους που είναι κυριολεκτικά εδώ κοντά μου) κατέληξα:
  • Οι άνθρωποι που θεωρούσα φίλους,  μάλλον δεν είναι, και ναι μάλλον υπάρχει διαφορά νοοτροπίας λόγω ηλικίας
  • Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φίλοι μου και κάποιοι πραγματικά φθονούν... ακόμα και να έχουν τα πάντα, τσατίζονται να σε βλέπουν ευτυχισμένο
  • Επίσης είναι καποιοι που σε έχουν πάρει στραβά γιατι δεν μπορούν να καταλάβουν ότι είσαι διαφορετικός και σε κοιτάνε με μισό μάτι.
  • Κάποιοι ειναι ανταγωνιστικοι και σε μισουν αν και έχουν και καλυτερες σπουδές και καλύτερη δουλειά και περισσοτερα λεφτά γιατί δεν ξέρω γιατι (ρωτηστε την την συγκεκριμένη)
  • Κάποια πράγματα ΔΕΝ αλλάζουν, οπότε ή αποφασίζεις να ζήσεις μ'αυτά, είτε αλλάζεις ριζικά τη ζωή σου.
  • Κάποια πράγματα όμως μπορείς να τα αλλάξεις για να νιωσεις καλύτερα.
Άρα:
  • Απομακρύνουμε όλους τους αρνητικούς και αδιάφορους ανθρώπους απο κοντά μας. 
  • Δεχόμαστε κάποια πράγματα
  • Αλλάζουμε αυτά που μπορουμε (πχ διατροφή, άσκηση, τρόπο ζωής, γιατρό, κομμωτή, γυμναστηριο, οτιδηποτε)
  • Θέτουμε νέους στόχους (πχ μείον 5 κιλά σε 6 εβδομάδες, να μάθω καινούρια γλώσσα, να βρω καινόυριους μαθητές κτλ)
  • Όλοι χρειαζόμαστε ξεκούραση, ναι κι εγώ που με θεωρούν εργασιομανή, άρα ναι δεν πρεπει να νιωθω ένοχη που κοιμάμαι το μεσημέρι.
Τέρμα η μίρλα!! Time to set some action


Friday, June 27, 2014

Τα δέντρα μέσα στα δέντρα!!

Ναι, για θεατρικό πρόκειται... Θα μου πεις βέβαια τι δουλειά έχω εγώ σε θεατρική παράσταση και μάλιστα οργανωμένη απο λύκειο?

Ο λόγος που πήγα ήταν για να στηρίξω την πολυαγαπημένη μου Ελενίτσα, την (πρώην) μαθήτριά μου που είναι πάντα εκεί για μένα, σε εκδηλώσεις, σε ζούμπα, σε συνέδρια, σε πρότζεκτς... έχω πλήρη φωτογραφική κάλυψη και... παρεούλα φυσικά!!



Το έργο "Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια" του Αλεσσαντρο Κασόνα. Βρήκα περίληψη του έργου εδώ από άλλη θεατρική ομάδα.
Πολύ όμορφη ιστορία, τα παιδιά όλα έβαλαν τα δυνατά τους και το αποτέλεσμα μια καταπληκτική παράσταση που δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από επαγγελματική παράσταση, όσον αφορά το ταλέντο!!! Ε, οκ με τα σκηνικά δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα, απο τη στιγμή που δεν υπήρχε χορηγός!

Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά, αλλά και στους καθηγητές τους, που απο ότι έμαθα συνεργάστηκαν και με το τμήμα Θεατρολογιας του ΑΠΘ και οργάνωσαν επισκέψεις σε διάφορα θεατρα και μουσεια.

Αυτό που κατάλαβα εγώ πάντως ότι η ενασχόληση με το θέατρο δεν εχει να κάνει μόνο με το θέατρο! Βελτιώνεται η κοινωνικοποίηση, βρίσκεσαι σε μια ομάδα με κοινό στόχο, γίνεται αφορμή για να διαβάσεις κάτι παραπάνω και να ανοίξει το "μυαλό" σου, ξεπερνάς το φόβο σου να βρίσκεσαι και να μιλάς μπροστά σε κόσμο, βελτιώνεσαι ως άτομο...
Αυτά...
Αγαπάμε Ελενίτσα!

Fitness Ελλιte event


Όταν πριν απο μερικους μήνες συζητούσαμε με τον Άρη, πως να ονομάσει το καινούριο του blog, κανείς δεν φανταζόταν ότι θα γινόταν σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα ένα τόσο μεγάλο event!
Όχι μόνο κατάφερε να μαζέψει κόσμο (πτυχιούχους γυμναστές, φυσιοθεραπευτές κτλ) για να γράψει στο blog, αλλά κατάφερε να μαζέψει πάνω από 12 γυμναστήρια και σχολές για μαθήματα κι επιδείξεις, χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα!
Κι εδώ βλέπουμε ότι όλοι χάρηκαν να δείξουν τη δουλειά τους, χωρίς ανταγωνισμό...
Ο δήμος απο ότι βλέπω θέλει να το συνεχίσει και μάλλον θα έχουμε μια μέρα το χρόνο γεματο γυμναστική! Δωρεάν!!!

Εμείς φυσικά ήμασταν εκεί από την αρχή (όχι μονο την αρχή του event, αλλά από την αρχη της δημιουργιας του site), στηρίζοντας τον Άρη και τους συνεργάτες του (κι ας μην είμαστε ειδικοί) 
Ιδιαίτερη και αναλυτική "κάλυψη" του event και του site δεν θα κάνω (δεν μου ζητηθηκε και δεν είμαι της ομάδας)΄
Απλά, πήγαμε, περάσαμε καλά, δοκιμάσαμε μαθήματα με λάστιχα, γιόγκα, χορέψαμε, καμαρώσαμε τον υιό σε επίδειξη kick box (όχι ότι είμαι χαζομαμά, αλλα το παιδί μου δέρνει, όχι αστεία... χαχα), πήραμε μέρος στο body pump 90, βρεθήκαμε με φίλους, περάσαμε καλά...
Αυτά... Πάντα τέτοια




Wednesday, June 18, 2014

Και απο άλλη οπτική γωνία???


Καμιά φορά σκέφτομαι ότι δεν πρέπει να γράφω όταν είμαι συγχισμένη, γιατί δίνω αφορμές σε σχόλια...
Από την άλλη αν δεν γράψω να τα βγάλω απο μέσα μου πως θα ηρεμήσω??

Αφού περάσει λοιπόν η "φουρτούνα" και έχεις ηρεμήσει, όχι οτι μειώνεται η σοβαρότητα κάποιων ζητημάτων, απλά σου περνάνε τα νεύρα, το παίρνεις απόφαση και λες εδω είμαστε, κεφάλια μέσα, action plan και πάμε...





Το συγκεκριμενο βιντεάκι το είδα στο Συνέδριό μας τον Μάρτιο, ναι είναι διαφήμιση, αλλά και πάλι έχει ενα δικιο...

Πρώτον, το ξανασκέφτεσαι... μηπως φταιω κι εγω λίγο (λέμε τωρα) για ότι γινεται? Μηπως πρέπει να αλλάξω "γραμμή πλεύσης" και συμπεριφορά για να πετύχω αυτό που θέλω?

Μήπως πρέπει να είμαι πιο ανεκτική στους ανθρώπους που σκέφτονται διαφορετικά απο μένα??

Ναι, θα συνεχίσω με τρέλλα να κάνω τα πράγματα που μου αρέσουν και ας μη με αποδέχονται μερικοι μερικοι...
Ναι, θα συνεχίσω να βάζω καινούριους στόχους και προκλήσεις στον εαυτό μου...


Σε όποιους νομίζουν ότι δεν μπορω... ένα έχω να πω... watch me!!!

Μέχρι την επόμενη περιπέτεια! 


"If you don't like something, change it. If you can't change it, change your attitude" - Dr. Maya Angelou

Sunday, June 15, 2014

Τελικά, υπάρχει ο τέλειος σύντροφος?


Θα ξεκινήσω μ' αυτήν την εικόνα.... Ναι συμφωνώ! Τα καλύτερα πράγmατα στη ζωή, είναι δωρεάν... Πως λέει στη διαφήμιση? Τα καλύτερα πράγματα στη ζωή, δεν είναι πραγματα. #bestthingsinlife
Τι χρειαζόμαστε για να είμαστε ευτυχισμένοι? Λεφτά? Καλό σπίτι? Καλό αυτοκίνητο? Ωραία ρούχα? Ταξίδια, επαγγελματική επιτυχία?
Μόνοι μας?
Όλα αυτά δεν πιάνουν δεκάρα, αν δεν έχουμε ανθρώπους δίπλα μας, να χαίρονται με τις επιτυχίες μας, να μας στηρίζουν στις αποτυχίες μας, να είναι εκεί...
Υπάρχει αυτός ο τέλειος ένας? 

Ο τέλειος ένας ή τέλεια μία? Που θα καμαρώνει την γυναικα του ή τον άντρα της σε ότι καλό γίνεται?
Που θα είναι εκεί στις δυσκολίες, θέλοντας να βοηθήσει τον άλλον, όχι μόνο υλικά, αλλά και ψυχολογικά?
Που δεν θα φερθεί εγωιστικά και θα κοιτάξει πρώτα το καλό του συντρόφου? 
Που θα υποχωρήσει?
Δεν θέλω παιδιά να σας απογοητεύσω, αλλα οι τέλειες σχέσεις απλά δεν υπάρχουν...
Γιατί εμείς οι άνθρωποι ειμαστε εγωιστές απο τη στιγμή που γεννιόμαστε...


Αν το πετύχεις αυτό, μην το αφήνεις....
Συμβουλή:  Μη χάνετε ευκαιρίες! Ο/Η συντροφος θα σας περιμένει αν όντως σας αγαπάει... Αλλιώς δεν αξίζει...
Σε μια σχέση, δεν υπάρχει ο καλύτερος, η σχέση θέλει δουλειά... και απο τα δύο μέρη! 
Πολλη δουλεια...

Συνεχεια μετα απο σκέψη...

Παραθέτω τη συζητηση που είχα με τη φίλη μου τη Λίλη...

  • Lily Veremis Συμφωνώ, δεν υπάρχει κάποιος "τέλειος" που μαζί του θα έχεις την τέλεια σχέση. Απλά χρειάζεται διάθεση για δουλειά για να κάνεις την όποια σχέση καλύτερη.
  • Theodora Papapanagiotou Και απο τους 2
  • Lily Veremis Και από τους δύο, βέβαια. Αν είναι μονόπλευρο, είναι φιλανθρωπία νομίζω, όχι σχέση...

    Οταν λοιπον δεν γίνεται αλλο, τζαμπα στεναχωριόμαστε και τζαμπα νευριάζουμε...
    Αρα...