Friday, November 1, 2013

Να θυμηθουμε τα παλια...


Τελικα λες να μεγαλώσαμε???
Σα χτες το θυμάμαι που πήγαινα σχολείο και κάναμε χαζομαρουλες με τους συμμαθητές!!! Και ήρθε η ώρα και οι στιγμή που και οι συμμαθητές μου κι εγώ έχουμε πλέον παιδιά στην ίδια ηλικία που ήμασταν κι εμείς τότε και κάνουν τα ίδια χαζά που κάναμε κι εμείς τότε, με τη διαφορά που εμείς ίσως είμαστε πιο χαλαροί γονείς!!!
Χαίρομαι πάρα πολυ που πάω εστω και ως δασκάλα στα σπίτια των παλιών μου φίλων και τα παιδιά τους τα χαίρομαι πάρα πολύ!
Αυτό που δεν μπορώ να συνηθίσω όμως είναι ότι οι ρόλοι μας έχουν αλλάξει. Εμείς είμαστε οι γονείς, οι δάσκαλοι και καλούμαστε να είμαστε τα σοβαρά πρότυπα για τα παιδιά μας, τους μαθητες μας (στη δική μου περιπτωση). Και δε λέω ότ δεν μπορούμε να είμαστε, απλά είναι παράξενο!!!!!
Χτες η φίλη μου που με άκουγε να κάνω μάθημα στο παιδί της μου είπε οτι ακούγομαι σαν την παλιά μας φιλόλογο, ο γιός μου μου λέει ότι φωνάζω πιο πολύ και απο τη διευθύντρια του σχολείου τους....
Όσο τρελέγκω κι αν θέλω να παραμένω, νομίζω ότι τα χρόνια με έχουν αλλάξει...
Φυσικα (αν είναι δυνατόν) δεν θεωρούμαι η τυπική μαμα, νοικοκυρα, η αυστηρή, παραδοσιακή δασκάλα.... αλλά σίγουρα το αίσθημα της ευθύνης απέναντι στα παιδιά μας κυρίως είναι αυτό που κυριαρχεί!!!
Όχι δεν πρόκειται να αλλάξω..... Τσιλιμίγκα δε θα γίνω Ντίνα.....
Δε νομιζω να μεγαλώσω ποτε....

No comments:

Post a Comment