Saturday, November 30, 2013

24 ακομα!


Δεν ξέρω γιατι, αλλα φετος με έπιασε νωρις το Xmas spirit! Θα αλλαξω βεβαια χίλες διαθέσεις μέχρι τις γιορτες αλλα τελος παντων, αφου ειμαι σε καλη διαθεση σημερα ειπα να γραψω!!
Πριν απο λίγες μέρες λοιπον, βγήκαμε με την Μαργαριτα Κοσιορ για χριστουγεννιατικη φωτογραφιση στον πεζοδρομο Καλαμαριας!
Φέτος δεν ξέρω γιατι, αλλα είχα καλές προτασούλες σχετικά με τη δουλεια... Πρώτα ήταν το Seeta blog ακολουθησε το TESOL Macedonia Xmas bulletin, έχω και τα δικά μου projects που προχωρανε...
Μέρος λοιπόν απο ολα αυτά ήταν και οι φωτογραφιες. Ιδέα της Μαργαρίτας να βγουμε με χριστουγεννιατικα καπελάκια μπροστα στα φωτάκια.
Είχε πολύ κέφι, αν και εκείνη την ωρα που βρεθήκαμε ειχε πολύ υγρασία και κρύο, αλλά οταν εχεις καλη διαθεση όλα ξεπερνίουνται!
Μας κοιτουσε ο κόσμος περίεργα βεβαια, ειναι δυνατόν ακόμα Δεκέμβρης δεν είχε μπει κι εμεις με τα κοκκινα καπέλα να ποζάρουμε στις βιτρίνες!!!!
Πάντως πέρασα τέλεια εκείνο το απόγευμα κι ευχαριστω πολύ την Μαργαρίτα γι αυτο!!! Μπήκαμε στο πνεύμα που λενε!!!
Τρεις βδομαδουλες ακόμα!!!!

Saturday, November 23, 2013

Κι όμως ειμαι ακόμα εδω...


Μετα απο μια εβδομαδα που μαλλον εμοιαζε με μαραθώνιο που δεν τελειωνε, φτασαμε αισίως στο Σαββατο.
Μια εβδομαδα που είχε πολλά ευχαριστα νεα, σχετικά με τη δουλεια, αρκετές όμορφες στιγμές, πολύ γελιο αλλα και και κάποιες σκέψεις και συζητησεις που με μελαγχόλησαν λίγο.

Τελικά την πήρα την δύσκολη απόφαση να αφήσω κάτι που με γέμιζε πάρα πολύ. Το έκανα επειδή με ενόχλησε η συμπεριφορά και η αντιμετώπιση καποιων ατόμων.

Με ενοχλεί πολύ το θέμα "ηλικία". Και αυτό το θέμα με κάνει να μη νιώθω καλά πλέον στο "δεύτερο σπίτι" μου και να μη θέλω να περνάω πολύ χρόνο εκεί.

Με ενοχλεί πολύ ότι ενώ έχω ακόμα πολύ ενέργεια να δώσω, πολλή περισσότερη απο τα άτομα της "ηλικίας" μου, δεν με παίρνει κανένας στα σοβαρά.

Κουράστηκα να δίνω τον καλύτερο εαυτό μου και να προσπαθώ τόσο πολύ. Και τελικα?
Τελικά απλά ένα όνειρο....

Από δω και πέρα λοιπόν, τσαγάκι, γιογκα και περισυλλογή όπως αρμόζει στην ηλικία μου
Δε πειραζει... Απλα γκρινιάζω για να γκρινίαξω...
Προχωραμε...

Sunday, November 17, 2013

Καλή εβδομαδα!!!


Εχει νιωσει κανεις αυτο το "feel the love"? Εγω κάπως ετσι ήμουν το ΣΚ!!!
Δυο αναφορες σε blogs απο καταξιωμένους συναδέλφους, μια προταση για επαγγελματικο ταξιδακι κι ένα spin-marathon μου εφτιαξαν τη διαθεση!!!
Keep walking!

Friday, November 15, 2013

Να γκρινιαξω λιγο?


Εχω καιρό να γραψω γιατι όλη μέρα τρεχω και δεν προλαβαινω. Λες κι εχω βάλει μπαταρία Duracell σα τη διαφημιση με το λαγουδακι! Οχι δεν παραπονιέμαι! Μου αρέσει πραγματικά να έχω πολλα να κανω μέσα στη μέρα, να ειναι γεμάτη η μέρα μου.
Ναι κουράζομαι, κουράζομαι πολύ!
Δουλεύω 5-6 ώρες τη μέρα, βάλε το διάβασμα, βάλε τις δουλειές του σπιτιού, δυο ωρες γυμναστηριο, να ασχοληθώ λίγο και με το παιδί μου, φεύγει η μέρα χωρίς να το καταλαβεις.
Πριν απο κανα δυο μήνες, άρχισα να κανω κάτι που μου αρεσει πααααααρα πολυ,  κάτι που ναι μεν τωρα ειναι αργά να κάνω καριερα πάνω σ αυτο, αλλα αν με γύριζες 10 χρόνια πίσω και μου έλεγες να διαλλέξω, θα διάλλεγα αυτο.
Ναι έχω ακόμα την ενέργεια, ναι το προσπαθώ πάρα πολύ, μελετάω, ασχολούμαι πολλές ώρες για να έχω το καλύτερο αποτέλεσμα που μπορώ να έχω.
Δεν ξέρω αν είμαι καλή σ αυτο, ίσως και όχι. Αυτό που ξέρω ειναι ότι το αγαπάω πααααααρα πολυ! Έχω κι εγώ το "κοινό μου" βέβαια, τους "fans" (χαχαχα!!), αλλα νιώθω ότι οι άνθρωποι που πρέπει να με πάρουν στα σοβαρά, απλά δεν το κάνουν. Δεν το κάνουν επειδή δε θέλουν, δεν το κάνουν επειδή θεωρούν ότι δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα, πάντως δεν έχω την υποστήριξη που θα ήθελα να έχω....
Κι επειδή νιώθω ότι καταναλώνω τρομερή ενέργεια για το τίποτα, σκέφτομαι να σταματησω... Απλά τα παρατάω... (καλα όχι αμέσως αλλα κάποια στιγμή συντομα)
Ευχαριστω όλους τους ανθρώπους που στηριξαν την προσπάθειά μου και εκτίμησαν τι δουλειά που έριξα!
Αυτα! Καλο ΣΚ!!!

Saturday, November 2, 2013

Αρχίσαμε!



. « Καλημέρα τι κάνεις; Να'σαι πάντα καλά-κι όταν είσαι κοντά μου -κι όταν είσαι μακρυά-να'ναι κάθ.» - όχι. .«μια καινούρια αρχ.» - ΟΧΙ, είπα!
Άνοιξα τα μάτια. Το ξυπνητήρι δεν έπαιζε το γνώριμο ήχο του. Δεν έκανε αυτό που εγώ του έβαλα να κάνει. Όχι, δεν είναι δυνατόν σκέφτηκα. Δεν γίνεται, δεν μπορεί να συμβαίνει. Άκουγα πάλι την κυρά Δέσποινα, την κυρά Δέσποινα που κάθε πρωί στις 6 ξυπνούσε τον κανακάρη της, τον μονάκριβο γιο της, τον «κορυφαίο» πρωτοετή φοιτητή της Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, αυτό το τέρας ευφυΐας, που όταν τον ρωτούσες «τι κάνεις», απαντούσε « η μαμά μου λέει ότι κρύωσα». Έ λ ε ο ς!. Την ώρα που εγώ ξάπλωνα να κοιμηθώ, μετά από μια κοπιαστική νύχτα μελέτης [γκούχου γκούχου], αυτή του τραγουδούσε το πρωί για να τον ξυπνήσει να διαβάσει. Κι εγώ την άκουγα πάλι. Αλλά. γιατί  την ακούω, αφού δεν είμαι πια φοιτητής και ούτε μένω στα Γιάννινα;  Όχι, ρε με πήρε πάλι ο ύπνος. Εφιάλτης. Τι ώρα είναι; Επτάμιση. Τα κορίτσια. Τα κορίτσια  θα αργήσουν. - Κορίτσιααααα- κορίτσιιια λέω, σηκωθείτε! -Μμμ!  (μουγκρητό από το υπερπέραν). - Κορίτσια σας παρακαλώ θα αργήσετε στο σχολείο, άντε! -Μμμ! Τώρα. [ αυτό δεν το καταλαβαίνω. Πώς γίνεται ρε παιδί μου να έχεις αργήσει για το σχολείο, να είσαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι, να ξέρεις ότι έχει να σηκωθείς- να ντυθείς- να πλυθείς- να χτενιστείς- να πετάς  ένα ξερό τώρα και να περνάνε 10 λεπτά ακόμη στο κρεβάτι.] - Κορίτσια , σας το λέω για πέμπτη φορά. Σηκωθείτε!. Ακούω νερό βρύσης. Οκ όρθιες είναι. Πλένονται. Ακούγεται η πρώτη φωνή. -Δικό μου είναι. Άστο κάτω. (ωχ) -Ναι, αλλά σου είπα ότι εγώ θα το φορέσω. (ωχ ωχ ). -Ναι, αλλά εγώ σου είπα όχι. Άστο κάτω. (ωχ ωχ ωχ ). -Μπαμπάαααααα, μπαμπάαααα έλα λίγο! (ωχ παναήαμ αρχίσαμε). Καυγάς! Ξεκίνησε. Και η ώρα είναι οκτώ παρά πέντε. -Μωράκια μου γλυκά τι συμβαίνει; [κυνηγητό σε όλο το σπίτι, φωνές, μαλώματα, φασαρία, δυο γονείς σε απόγνωση να προσπαθούν χωρίσουν τα διαπλεκόμενα σε κοκορομαχία μέρη και ο χρόνος παράλληλα να περνάει.τικ τακ τικ τακ.] -Εντάξει φόρεσέ το. -Οκ. Κι εγώ θα σου αφήσω να φορέσεις την μπλούζα την μαύρη. -Έγινε αδερφούλα μου. [παγωτό- κάγκελο- άγαλμα- ανοικτό στόμα] -ε;;;; ΕΕΕΕ;;; Πλάκα κάνετε! Τόσος καυγάς, τόση ένταση και φωνή, ξυπνήσαμε όλη την οικοδομή για ένα παντελόνι και τελειώνει τόσο απλά; Ε; [στράβωσε το στόμα μου- ήμουν στα όρια εγκεφαλικού] -Ωχ μωρέ μπαμπά, πώς κάνεις έτσι; Δεν πρέπει να ξυπνήσουμε; Νυσταγμένες θα πάμε σχολείο; Κόκκαλο. -Έλα, αργείς δώσε λεφτά να πάρουμε κάτι για φαγητό και τα λέμε το μεσημέρι. Φιλιάααααα, σματς σμουτς στο μάγουλο.
Μείναμε περισσότερο από 5' αποσβολωμένοι να κοιταζόμαστε εγώ και η γυναίκα μου. Αδρανείς σαν δύο άδεια και πεταμένα σακιά από λινάτσα. Δεν μπορούσαμε να αρθρώσουμε λέξη. Αυτό ήταν. Ξεκίνησε. Εφηβεία. Κρύος ιδρώτας μας έλουσε. Προσπαθούσαμε όλο το πρωινό να ανατρέξουμε στις αποθήκες του μυαλού μας, προσπαθούσαμε να ανασύρουμε από τα χιλιάδες γιγαμπάιτς μνήμης του δικού μας σκληρού δίσκου, καταστάσεις και γεγονότα που βιώσαμε παιδιά, ώστε να βρούμε την λύση. Πρώτο δείγμα αρνητικό. Την πατήσαμε δικέ μου, την πατήσαμε. Μεγάλωσαν γαμώτο. [ κιόλας! ]
 Το άγουρο γαϊδούρι

Friday, November 1, 2013

Να θυμηθουμε τα παλια...


Τελικα λες να μεγαλώσαμε???
Σα χτες το θυμάμαι που πήγαινα σχολείο και κάναμε χαζομαρουλες με τους συμμαθητές!!! Και ήρθε η ώρα και οι στιγμή που και οι συμμαθητές μου κι εγώ έχουμε πλέον παιδιά στην ίδια ηλικία που ήμασταν κι εμείς τότε και κάνουν τα ίδια χαζά που κάναμε κι εμείς τότε, με τη διαφορά που εμείς ίσως είμαστε πιο χαλαροί γονείς!!!
Χαίρομαι πάρα πολυ που πάω εστω και ως δασκάλα στα σπίτια των παλιών μου φίλων και τα παιδιά τους τα χαίρομαι πάρα πολύ!
Αυτό που δεν μπορώ να συνηθίσω όμως είναι ότι οι ρόλοι μας έχουν αλλάξει. Εμείς είμαστε οι γονείς, οι δάσκαλοι και καλούμαστε να είμαστε τα σοβαρά πρότυπα για τα παιδιά μας, τους μαθητες μας (στη δική μου περιπτωση). Και δε λέω ότ δεν μπορούμε να είμαστε, απλά είναι παράξενο!!!!!
Χτες η φίλη μου που με άκουγε να κάνω μάθημα στο παιδί της μου είπε οτι ακούγομαι σαν την παλιά μας φιλόλογο, ο γιός μου μου λέει ότι φωνάζω πιο πολύ και απο τη διευθύντρια του σχολείου τους....
Όσο τρελέγκω κι αν θέλω να παραμένω, νομίζω ότι τα χρόνια με έχουν αλλάξει...
Φυσικα (αν είναι δυνατόν) δεν θεωρούμαι η τυπική μαμα, νοικοκυρα, η αυστηρή, παραδοσιακή δασκάλα.... αλλά σίγουρα το αίσθημα της ευθύνης απέναντι στα παιδιά μας κυρίως είναι αυτό που κυριαρχεί!!!
Όχι δεν πρόκειται να αλλάξω..... Τσιλιμίγκα δε θα γίνω Ντίνα.....
Δε νομιζω να μεγαλώσω ποτε....