Monday, August 26, 2013

Τουμπα - Καλαμαριά... μια ζωή δρόμος....

Σημερα η μέρα μου ξεκίνησε πολύ πρωι και με έφερε σε ενα αλλο κομματι της πόλης, το οποίο όμως δεν μου ειναι και τόσο άγνωστο.
Βγαινοντας λοιπον απο το ΙΚΑ, τσατισμένη να το πω; Μπερδεμένη να το πω; Πέφτει το βλέμμα μου απέναντι, στο φροντιστήριο που δούλευα πριν μερικά χρόνια.... Τι μου θύμισε, ατελείωτες ώρες με σεμινάρια, σχολικές ενημερώσεις, πρότζεκτς με μαθητές αλλα και αρκετη γκρίνια, πίεση και άγχος....
Αποφασίζω να το πάρω με τα πόδια, έλα μωρέ μερικά χιλιόμετρα περπάτημα είναι, νωρίς είναι ακόμα, ζέστη πολλή δεν έχει....
Κατεβαίνω την Παπαναστασίου, στρίβω Κανάρη και περνάω απο το μαγαζί που ήταν η καφετέρια που πήγαινα μετα στο σχολείο (ή όταν έκανα κοπάνα, ή όταν είχαμε γυμναστική - ντροπή μου)!! Ατελείωτες ώρες με το φραπέ στο χέρι παρέα με τον Γιάννη (τον ιδιοκτητη του καφέ) που έβλεπε τότε τη δίκη του Κοσκωτα (πω πω δεινόσαυροι είμαστε τελικα!!!!)
Προχωράω και περνάω από το παλιό μου το σχολείο... εκτος απο την απαίσια εμφάνιση που είχαμε όλοι τότε (80's βατες και περμαναντ - μανουλα μου....), θυμάμαι ότι εγω ποτέ δεν ανήκα στις παρέες των δημοφιλών παιδιών.... Οι popular καθόταν πάντα στις σκάλες, εκεί στη μέση της αυλής, εγω με τον Ντανούκο μιλουσαμε σε καμιά γωνιά, δοκιμάζοντας τα πρώτα μας τσιγάρα (κακή συνηθεια, το έκοψα και βρήκα την υγειά μου!!!!)
Συνεχίζω την κατάβαση, Μαρτίου.... Περνάω από το παλιό μου σπίτι.... Όλη μου η ζωή εκεί.... Με τη γιαγιά την Ελένη που με μεγάλωσε, πω πω σπανακόπιτα με διπλό φύλλο.... Ατελείωτοι καυγάδες με τη μάνα μου, να και το καφενείο που πήγαινε ο πατέρας.... Άνθρωποι που δεν υπάρχουν πια.... μου λειπετε ομως....
Κοιτάζω απένατι, στο πρώτο φροντιστηριο που πηγα, βέβαια τωρα ειναι κατι αλλο. Η κυρία Μαίρη, μου άλλαξε κυριολεκτικά τη ζωή..... και να φανταστείς το κλάμμα που είχα ρίξει για να μη μάθω γερμανικά.......
Αφήνω τη Μαρτίου και το παρελθόν εκεί που ανήκει... στο παρελθόν...
Βαδίζω σε μέρη του παρόντος, περνάω απο τα σπίτια των αγαπημένων μου μαθητων, της Ελενίτσας, της Κωνσταντίνας, του Μιχάλη, που μπορει μαθητές μου να σταματησανε να είναι, αλλα παραμένουν τα φιλαράκια μου, τα παιδιά μου....
Αλλάζει η διάθεση, φτάνω σπίτι
Ούτε που το κατάλαβα  πως πέρασε η ώρα... Και η ζωή συνεχίζεται...
Keep walking



No comments:

Post a Comment