Monday, December 30, 2013

Ο Καλός Βασιλιάς


Απο τις τελευταιες αναρτησεις τις χρονιάς, ένα γιορτινό παραμύθι απο τον καλό μου φίλο Γιάννη Καπνίδη.


Κείμενο: Καπνίδης Γιάννης
Απαγορεύεται αυστηρά η ολική ή μερική αναδημοσίευση με οποιοδήποτε μέσο, με μοναδική εξαίρεση τη φίλη μου
Θ. Παπαπαναγιώτου
Επίσημη Πράκτορα Μ.Υ.Α.Β.

Ο Καλός Βασιλιάς
Μια ...Πρωτογεννιάτικη ιστορία, για τη μικρή Στελλίτσα.
Μαμά, πότε θα πάρω το δώρο μου;”, ρώτησε η μικρή Στελλίτσα στη μαμά της.
Την Πρωτοχρονιά Στέλλα, δεν το είπαμε;”
Και μέχρι την Πρωτοχρονιά τι θα κάνω, θα περιμένω; Είναι πολλές οι μέρες.”
Τότε το βράδυ που θα κάνεις την προσευχούλα σου, να πεις στον Αη-Βασίλη να σου φέρει το δώρο πιο νωρίς, αν και ο Άη-Βασίλης έρχεται μόνο την Πρωτοχρονιά”
Και τα Χριστούγεννα δεν παίζουν τα παιδάκια;”
Παίζουν, αλλά με τα παλιά τους παιχνίδια. Τα καινούρια παιχνίδια έρχονται με το νέο χρόνο.”
Μα εγώ θέλω πολλά παιχνίδια και τα θέλω τώρα!”
Η μικρή Στελλίτσα πήγε στο δωμάτιό της στενοχωρημένη... Κοίταξε έξω απ'το παράθυρό της... όλη η πόλη στολισμένη με λαμπάκια και Χριστουγεννιάτικα δέντρα. Να χιόνιζε τουλάχιστον... δε χιονίζει ποτέ στο Ηράκλειο τα Χριστούγεννα. Έκανε αρκετό κρύο, αλλά χιόνι ποτέ!
Ωραία γιορτή... Ούτε δώρα, ούτε χιόνια, ούτε τίποτα... ας πάω στο κρεβάτι μου.”, είπε η Στελλίτσα και χώθηκε μέσα στην κουβέρτα της!
Τα φώτα στο σαλόνι έκλεισαν και η μαμά και ο μπαμπάς, πήγαν κι εκείνοι για ύπνο με το μικρό αδερφό της Στελλίτσας.
Η ώρα περνούσε και το μόνο που φαινόταν μέσα στη νύχτα ήταν τα λαμπάκια από το μπαλκόνι. Η μαμά είχε σβήσει τα λαμπάκια του δέντρου γιατί ήταν επικίνδυνο να ανάβουν τη νύχτα.
Ωραία... ούτε τα λαμπάκια δεν ανάβουν! Ωραία γιορτή! Χριστούγεννα! Πφφφ... Εγώ θέλω την πρωτοχρονιά που έχει και δώρα! Δε μ'αρέσουν τα Χριστούγεννα!”, είπε η μικρή Στελλίτσα στο κρεβάτι της... και πριν προλάβει να το πει... τσαφφφ... άναψαν τα λαμπάκια του δέντρου!!!
Μαμά!; Εσύ είσαι;;;”
Δεν απάντησε κανείς! Μόνο ένα χρούτσου χρούτσου κοντά στο δέντρο και μετά... τίποτα!
Η μικρή Στελλίτσα δε φοβήθηκε. “Θα είναι ο αδερφός μου”, σκέφτηκε... “κάτσε να τον μαλώσω να πάει στο κρεβάτι του!”, και σηκώθηκε να πάει να τον βρει.
Βγήκε από το δωμάτιό της, πήγε στο σαλόνι, και τι να δει... δεν πίστευε στα μάτια της! Ένας μικρός γλυκός νάνος, βοηθός του Αη Βασίλη, είχε στρογγυλοκαθίσει στον καναπέ του σαλονιού και ροκάνιζε ένα σιροπιασμένο μελομακάρονο! “Ωραία τα έκανε τα μελομακάρονα η κυρα Στέλλα, αλλά λίγο παραπάνω σιρόπι δε θα ήταν άσχημο”, μονολογούσε!
Τι κάνεις εσύ εδώ στο σαλόνι μας; Ποιος είσαι; Θα φωνάξω τη μαμά μου!”, τον μάλωσε η Στέλλα, που όχι μόνο μπήκε στο σπίτι απρόσκλητος χωρίς να βγάλει τα παπούτσια του, όχι μόνο έκλεβε από τα μελομακάρονα της γιαγιάς, έκανε και ψίχουλα στον καναπέ!!!
Ο νάνος κοίταξε τη Στέλλα και γούρλωσε τα μάτια του! “Συγγνώμη, δεν ήθελα να σε τρομάξω! Είμαι ο νάνος των Χριστουγέννων, βοηθός του Αη Βασίλη και πάω στα παιδάκια που δεν τους αρέσουν τα Χριστούγεννα!”.
Και τι κάνεις στα παιδάκια που δεν τους αρέσουν τα Χριστούγεννα; Τα μαλώνεις;”, ρώτησε η Στέλλα.
Όχι, τα παίρνω μαζί μου και πάμε μια βόλτα!”.
Η Στέλλα τρόμαξε! “Μα εγώ δε θέλω να πάω βόλτα!”.
Είσαι σίγουρη;”, τη ρώτησε ο νάνος. “Κοίτα στο μπαλκόνι σας!”
Η Στέλλα κοίταξε έξω. “Δε βλέπω τίποτα!”.
Κοίταξε καλά... έξω από τα κάγκελα!”
Η Στέλλα κοίταξε καλύτερα! Ένα μεγάλο έλκηθρο που το έσερναν δώδεκα τάρανδοι, στολισμένο με χριστουγεννιάτικα στολίδια ήταν παρκαρισμένο έξω από το μπαλκόνι του σπιτιού της και περίμενε... στον αέρα!
Λοιπόν; Θα έρθεις;”, ρώτησε ο νάνος.
Μα η μαμά θα με ψάχνει!”
Μη στενοχωριέσαι, μέχρι να ξυπνήσει θα έχουμε γυρίσει!”, είπε ο νάνος.
Καλά, περίμενε να πάρω το μπουφάν μου”, είπε η Στέλλα.
Χαχα”, γέλασε ο νάνος. “Το μπουφάν σου; Εκεί που θα πάμε δε θα φτάσει. Πάρε αυτό καλύτερα!”, της είπε, και της έδωσε μία πανέμορφη γούνα κόκκινη και άσπρη, ακριβώς στα μέτρα της!
Η μικρή Στελλίτσα φόρεσε τη γούνα, βγήκε στο μπαλκόνι, έκλεισε τη μπαλκονόπορτα, και με τη βοήθεια του νάνου ανέβηκε στο έλκηθρο...
Που πάμε;”, ρώτησε την τελευταία στιγμή!
Θα σε πάω να γνωρίσεις μερικά παιδάκια που σήμερα γιορτάζουν τα Χριστούγεννα. Είναι λίγο μακριά, αλλά με το έλκηθρο θα φτάσουμε αμέσως!”.
Σέεεΐιιι!!!”, έκανε με τα γκέμια ο νάνος, και αμέσως οι τάρανδοι άρχισαν να τρέχουν στον αέρα! Το έλκηθρο ανέβηκε ψηλά στον ουρανό και η Στελλίτσα νόμισε ότι θα ακουμπήσει τα αστέρια. Το σπίτι της φαινόταν μικρό μικρό και στο τέλος χάθηκε από τα μάτια της. Το Ηράκλειο έσβησε σιγά σιγά και το μόνο που φαινόταν τώρα πια ήταν το φεγγάρι και η θάλασσα.
Εσένα πως σε λένε;”, ρώτησε η Στελλίτσα.
Είμαι ο Χιονίστρας, ο νάνος των Χριστουγέννων. Κανονικά δουλεύω στο εργαστήριο του Άη Βασίλη, αλλά τελευταία δεν έχει πολλή δουλειά, κι έτσι αναλαμβάνω και τις βόλτες των παιδιών που δεν τους αρέσουν τα Χριστούγεννα.”.
Και δεν τα μαλώνεις τα παιδάκια που δεν τους αρέσουν τα Χριστούγεννα;”, ρώτησε για σιγουριά και πάλι η Στελλίτσα.
Στελλίτσα μου τα Χριστούγεννα δε σου αρέσουν γιατί δεν τα γνωρίζεις. Εγώ σήμερα απλά θα σου τα δείξω.”, είπε ο νάνος Χιονίστρας.
Και γιατί δεν έχει πολλή δουλειά τελευταία το εργαστήριο του Άη Βασίλη; Λόγω κρίσης;”¨, ρώτησε η Στελλίτσα.
Όχι. Δεν έχει δουλειά γιατί πολλά παιδιάκια δεν πιστεύουν στον Άη Βασίλη και δεν του γράφουν καθόλου γράμμα. Έτσι δε χρειάζεται να φτιάξουμε τα δώρα τους και η δουλειά μας είναι λιγότερη. Αλλά δε μας πειράζει! Πίνουμε ζεστές σοκολάτες και ξενοιάζουμε δίπλα στο τζάκι με παραμύθια που μας λέει η γιαγιά Βασίλω! Λιγότερη δουλειά, περισσότερη καλοπέραση και όποιος δε ζητάει δώρο από τον Άη Βασίλη, αυτός χάνει!”
Ο πρώτος τάρανδος είναι ο Ρούντολφ;”, ρώτησε η Στελλίτσα!
Μοουυυυυυυυυυ”, ακούστηκε να φωνάζει νευριασμένα ο πρώτος τάρανδος!
Χαχα”, γέλασε ο νάνος! “Είναι δυνατόν Στελλίτσα μου να έχει γερμανικό όνομα ο τάρανδος; Ο Άη Βασίλης μιλάει όλες τις ξένες γλώσσες, αλλά δε θα έδινε ποτέ ξένα ονόματα στους ταράνδους του. Ρήγας είναι το όνομά του και να σου παρουσιάσω και τους υπόλοιπους: Αστραπή, Ακτίνα, Κεραυνός, Διάτων, Σύννεφούλα, Σπίθας, Άνεμος, Σφαιράτος, Πύραυλος, Ορμή και τελευταίος αριστερά ο Βολίδας.”
Η Στελλίτσα χαιρόταν πολύ που μάθαινε τόσα πράγματα για τον Άη Βασίλη και την παρέα του. Θα τα έλεγε όλα στους φίλους της! Τι κρίμα να μην ήταν κι αυτοί εδώ μαζί της!
Να, φτάνουμε!”, είπε ο νάνος Χιονίστρας! “Η πρώτη μας στάση είναι σε αυτό το χωριό!”
Μα τι ομορφιά ήταν αυτή!!! Παντού χιονισμένα δέντρα, μεγάλα καμπαναριά, κεράκια αναμμένα στους δρόμους και μία μεγάλη πλατεία γεμάτη κόσμο!
Τι είναι εδώ;”, ρώτησε η Στελλίτσα.
Είναι ένα χωριό στο Βορρά, που όλοι αγαπούν τα Χριστούγεννα.”
Το έλκηθρο σταμάτησε στην κεντρική πλατεία και η Στελλίτσα κατέβηκε αμέσως... λίγο παρακάτω ένα πανέμορφο καρουσέλ γύριζε σαν τρελό... Η Στελλίτσα δεν μπορούσε να αντισταθεί! Οι μαμάδες στην πλατεία μοίραζαν γλυκά στα παιδιά και η Στελλίτσα δεν είπε όχι σε κάτι φανταστικά σοκολατάκια που της έδωσε μία κυρία.
Σε μια στιγμή όμως, στην άκρη της πλατείας, ένα παιδάκι καθόταν μόνο του. Τα ρούχα του ήταν σκισμένα και δεν πλησίαζε να παίξει κι αυτό, ούτε να πάρει γλυκά. Η Στελλίτσα κατέβηκε από το καρουσέλ και πήγε κοντά του.
Πως σε λένε;”, το ρώτησε.
Γιωργάκη.”, είπε το παιδάκι, κι έτρεμε από το κρύο.
Η Στελλίτσα φώναξε αμέσως το Χιονίστρα.
Δεν έχεις να του δώσεις κι αυτού μία γουνίτσα σαν τη δική μου να ζεσταθεί;”, τον ρώτησε.
Ε, δε θα του πηγαίνει, είναι αγοράκι. Έχω κάτι άλλο όμως!”, είπε κι έχωσε το χέρι του μέσα στο μεγάλο κόκκινο σάκο. Αμέσως, μία πανέμορφη φορεσιά ασορτί με παπουτσάκια βγήκε από μέσα και ο Γιωργάκης ντύθηκε γρήγορα γρήγορα να ζεσταθεί. Ο νάνος έβαλε το χέρι του μέσα στο σάκο άλλη μία φορά, και ένα μεγάλο κουτί με παιχνίδια έκανε την εμφάνισή του. Όλα για το μικρό Γιωργάκη.
Από ποιον είναι Όλα αυτά;”, ρώτησε ο Γιωργάκης.
Είναι από το Βασιλιά Γιώργο. Σας αγαπάει όλους και στα στέλνει να ζεσταθείς και να παίξεις.”, είπε ο νάνος.
Ναι, αλλά εγώ έχω κι άλλους φίλους που θέλουν ρούχα... τι θα κάνουμε;”, είπε ο Γιωργάκης.
Που είναι;”, ρώτησε ο νάνος.
Εδώ!”, είπε ο Γιωργάκης και έδειξε το στενό. Η Στελλίτσα έτρεξε να δει και μόλις έστριψε στη γωνία, ένα τσούρμο από μικρά παιδάκια, όλα κακοντυμένα και πεινασμένα έκανε την εμφάνισή του.
Πωπω!”, έκανε η Στελλίτσα! “Έχουμε τόσα ρούχα;”, ρώτησε το Χιονίστρα!
Εδώ Στελλίτσα μου, μάλλον θα χρειαστούμε ενισχύσεις”, είπε ο νάνος, και κίνησε προς το έλκηθρο. Έβγαλε ένα περίεργο πράσινο ακουστικό σε σχήμα Χριστουγεννιάτικου δέντρου, με ένα καλώδιο πολύ παράξενο και μίλησε:
Εδώ Χιονίστρας, εδώ Χιονίστρας, με ακούτε στα κεντρικά;”
Ναι Χιονίστρα, σε ακούμε!”, απάντησε μία λεπτή φωνίτσα.
Πείτε στο Βασιλιά ότι θέλω ενισχύσεις, θέλω ρούχα για περίπου 20 παιδάκια!”.
Και φαγητό!”, φώναξε η Στελλίτσα!
...και φαγητό!”, επανέλαβε ο Χιονίστρας!
Λίγα λεπτά αργότερα, κάτι γυναίκες εμφανίστηκαν στην πλατεία, όλες ντυμένες το ίδιο. Κοιτούσαν δεξιά, κοιτούσαν αριστερά, σαν κάτι να έψαχναν. Και μόλις είδαν το έλκηθρο, κατευθύνθηκαν προς αυτό.
Που είναι τα παιδιά, μας έστειλε ο Βασιλιάς.”, είπε μία από αυτές με κοφτή φωνή, που μάλλον έκανε και κουμάντο.
Μα πότε πρόλαβε, σκέφτηκε η Στελλίτσα...
Που θα τα πάτε τα παιδάκια;”, ρώτησε η Στελλίτσα.
Στελλίτσα μου τα παιδάκια αυτά ούτε θα ξαναπεινάσουν, ούτε θα ξανακρυώσουν. Οι κυρίες αυτές θα φροντίσουν γι'αυτό!”, είπε ο νάνος.
Μα τόσο καλός είναι αυτός ο Βασιλιάς;”, ρώτησε η Στελλίτσα.
Ναι, τόσο καλός”, είπε ο νάνος, και πήρε αγκαλιά τη Στελλίτσα, την έβαλε στο έλκηθρο και ξεκίνησαν αμέσως!
Που πάμε τόσο βιαστικά;”, ρώτησε η Στελλίτσα.
Περνάει η ώρα και έχουμε πολλά μέρη να δούμε ακόμη!”.
Ο Ρήγας έδωσε το σήμα και το έλκηθρο πέταξε γρήγορα για άλλο μέρος! Της Στελλίτσας της άρεσε πολύ τελικά αυτό το ταξίδι... άσε που το έλκηθρο ήταν γεμάτο λιχουδιές. Είχε ανακαλύψει ένα ντουλαπάκι που όποτε το άνοιγε, ένα καινούριο γλυκό έβγαινε από μέσα και η βασιλόπιτα που είχε βγεί τώρα ήταν πεντανόστιμη...
Το έλκηθρο πλησίασε σε ένα άλλο μέρος, αλλά αυτό που έβλεπε η Στελλίτσα δεν της άρεσε καθόλου. Καπνοί, μαύρα σύννεφα, φωτιές παντού! Πόλεμος!
Τι είναι εδώ;”, ρώτησε η Στελλίτσα.
Εδώ είναι ένα χωριό στο Νότο, που και πάλι όλοι αγαπούν τα Χριστούγεννα, αλλά δεν μπορούν να τα γιορτάσουν...”, είπε ο νάνος.
Γιατί;”
Γιατί έχουν πόλεμο!”
Η Στελλίτσα άρχισε να σκέφτεται πόσο όμορφα ήταν τα Χριστούγεννα στο Ηράκλειο, κι ας μην είχε ούτε χιόνια, ούτε δώρα.
Το έλκηθρο κατέβηκε. Η Στέλλα όμως φοβόταν να κατέβει αυτή τη φορά. Κοιτούσε γύρω και το μόνο που έβλεπε ήταν ανθρώπους να τρέχουν φοβισμένοι, παιδάκια στην αγκαλιά της μαμάς τους και ούτε ένα χαμόγελο πουθενά. Μα τι Χριστούγεννα ήταν αυτά;;; Καπνοί έβγαιναν από παντού και ούτε λόγος για κάλαντα και Χριστουγεννιάτικα τραγούδια.
Θα μείνουμε πολύ εδώ;”, ρώτησε η Στελλίτσα. “Φοβάμαι!”.
Μη φοβάσαι Στελλίτσα. Εδώ είμαστε για να βοηθήσουμε! Θέλεις να με βοηθήσεις κι εσύ;”, ρώτησε ο νάνος.
Τι να κάνω;”
Λύσε το Ρήγα”.
Η Στελλίστα κατέβηκε από το έλκηθρο και μέσα στο θόρυβο πλησίασε τη μουσούδα του Ρήγα και τον έλυσε.
Ο Χιονίστρας άρπαξε πάλι το περίεργο πράσινο ακουστικό σε σχήμα Χριστουγεννιάτικου δέντρου.
Εδώ Χιονίστρας, εδώ Χιονίστρας. Με ακούτε στα κεντρικά; Η αποστολή είναι πολύ δύσκολη. Λύνω το Ρήγα. Πείτε στο Βασιλιά να στείλει ενισχύσεις. Όβερ.”.
Εντάξει χιονίστρα, έρχονται για ενίσχυση ο Παγετώνας και ο Στρόβιλος”!
Χα, τους έχουμε στο χέρι!”, είπε ο Χιονίστρας! “Τώρα θα δουν που μου θέλουν πόλεμο τα Χριστούγεννα!”.
Η Στελλίτσα έλυσε το Ρήγα και ο Ρήγας με τη σειρά του έλυσε με τη μουσούδα του την Αστραπή, τον Κεραυνό, τη Συννεφούλα και τον Ανεμο.
Ορμάτε παιδιά, έχουμε δουλειά!”, είπε ο Χιονίστρας!
Που πάνε;”, ρώτησε η Στελλίτσα.
Τα βλέπεις αυτά τα αεροπλάνα που ρίχνουν τις βόμβες;”, ρώτησε ο Χιονίστρας.
Ναι.”
Ε, δε θα τα ξαναδείς!”
Οι τάρανδοι πέταξαν στον ουρανό και από τα πέταλά τους άρχισαν να βγαίνουν περίεργες φωτιές. Η Αστραπή κι ο Κεραυνός έκαναν τη νύχτα μέρα, η Συννεφούλα έκανε τόσα σύννεφα που ούτε τη μύτη σου δεν έβλεπες ενώ ο Άνεμος άρχισε να φυσάει τόσο δυνατά, που λύγισαν και τα δέντρα... και σε λίγο, έφτασε ο Παγετώνας και ο Στρόβιλος. Μια απίστευτη χιονοθύελλα με χιόνια, σύννεφα, αέρα, αστραπές, βροντές κι αέρα ξεκίνησε και τα αεροπλάνα που έριχναν τις βόμβες δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς... έφυγαν άρων άρων.
Μόλις έφυγαν τα αεροπλάνα, ο ουρανός καθάρισε. Ο Ρήγας πέταξε τότε γρήγορα στο καμπαναριό της εκκλησίας, και με το πέταλό του... “Ντινννννν.... ντάνννννννν... ντιινννννν... ντανννννν...”, χτύπησε την καμπάνα. Ο φόβος έφυγε από τα πρόσωπα όλων. Έτρεξαν να δούν τι γίνεται στην εκκλησιά και ποιος χτυπάει την καμπάνα και τι να δουν... Δύο τεράστια Χριστουγεννιάτικα τραπέζια στρωμένα με ένα πελώριο φωτισμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο στη μέση και αρκετές κυρίες, πάλι ντυμένες όλες στα ίδια ρούχα, σαν αυτά στο προηγούμενο χωριό, έστρωναν και ετοίμαζαν.
Μα ποιες είστε εσείς;”, τις ρώτησε η Στελλίτσα.
Μας έστειλε ο Βασιλιάς. Είμαστε στην υπηρεσία του.”.
Μα ποιος είναι αυτός ο Βασιλιάς, θέλω κι εγώ να τον γνωρίσω.”, είπε η Στελλίτσα.
Δε γίνεται Στελλίτσα μου, δεν μπορείς ακόμη”, της είπε ο νάνος.
Γιατί;”, ρώτησε η Στελλίτσα! “Εγώ θέλω να τον γνωρίσω!”...
...πριν προλάβει να πάρει απάντηση όμως, ένα μικρό κοριτσάκι τράβηξε την προσοχή της. Στα χέρια του κρατούσε μια σκισμένη, βρώμικη κούκλα και προσπαθούσε να παίξει... αλλά πως να παίξει με μία κούκλα που δεν έχει ούτε καν μαλλιά;
Τότε η Στελλίτσα σκαρφίστηκε ένα φανταστικό σχέδιο. Μόλις απομακρύνθηκε ο νάνος, πήρε το μικρό κοριτσάκι από το χέρι και το πήγε στο έλκηθρο. Ανέβηκε επάνω και άνοιξε τον κόκκινο σάκο. Δεν μπορεί, όλο και κάποιο παιχνίδι θα έβγαινε για το κοριτσάκι. Έβαλε το χέρι της μέσα και έβγαλε το πρώτο παιχνίδι... αλλά τι να δει! Ήταν η δική της κούκλα, που είχε στο Ηράκλειο.
Δεν μπορεί, κάποιο λάθος θα έχει γίνει!”, σκέφτηκε. “...αυτή η κούκλα είναι δική μου!”.
Ξαναέχωσε το χέρι της μέσα και νά σου πάλι... η άλλη της η κούκλα από το σπίτι της γιαγιάς! Προσπάθησε κι άλλες φορές, αλλά αυτός ο σάκος κάτι είχε πάθει... όλο τα δικά της τα παιχνίδια έβγαζε!!!
Σε λίγο, να 'σου καταφτάνει κι ο Χιονίστρας!
Τι κάνεις εκεί Στελλίτσα;”, τη ρώτησε!
Χιονίστρα μου αυτός ο σάκος κάτι έχει πάθει! Ήθελα να δώσω μία κούκλα στο κοριτσάκι και όλο τις δικές μου κούκλες βγάζει!”
Το κοριτσάκι κοιτούσε γουρλωτά την έβδομη κούκλα που έβγαινε από το σάκο, η Στελλίτσα περίμενε απάντηση από τον Χιονίστρα, και ο Χιονίστρας δεν απαντούσε.
Η Στελλίτσα κατάλαβε.... κι έδωσε την κούκλα της στο κοριτσάκι. Μετά, να 'σου κι άλλο παιδάκι, και η Στελλίτσα έβαλε το χέρι της στο σάκο. Βγήκε κι άλλη δική της κούκλα. Την έδωσε κι αυτή. Κι ύστερα κι άλλο παιδάκι, κι άλλη δική της κούκλα, κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο και η Στελλίτσα δε σταματούσε να χαρίζει τα παιχνίδια της... μέχρι που τελείωσαν όλα.
Πωπω, τελικά είχα πολλά παιχνίδια!”, σκέφτηκε όταν είδε το τσούρμο με τα παιδάκια που δεν ήξεραν πως να την ευχαριστήσουν.
Μπράβο Στελλίτσα!”, της είπε ο Χιονίστρας. “Πάμε τώρα!”.
Που πάμε;”, ρώτησε η Στελλίτσα!
Δεν ήθελες να γνωρίσεις το Βασιλιά; Πάμε να τον γνωρίσεις!”
Μα είπες ότι δεν μπορώ!”
Έκανα λάθος!”
Ο Χιονίστρας έζεψε τους ταράνδους κι ανέβασε τη Στελλίτσα στο έλκηθρο! Έδωσε και πάλι το σύνθημα και το έλκηθρο πέταξε γρήγορα ψηλά με τη Στελλίτσα να χαιρετά τους φίλους της, που σίγουρα δε θα την ξεχάσουν ποτέ!
Λίγη ώρα αργότερα το έλκηθρο άρχισε να κατεβαίνει πιο χαμηλά.
Φτάσαμε;”, ρώτησε η Στελλίτσα.
Ναι, φτάσαμε.”, είπε ο Χιονίστρας!
Καλέ, εδώ είναι ερημιά! Που μένει ο Βασιλιάς;”
Τώρα θα πάμε να τον δεις”, είπε ο νάνος.
Το έλκηθρο σταμάτησε και η Στελλίτσα κατέβηκε.
Κοίταξε το νάνο, και...σχεδόν δεν τον αναγνώρισε! Είχε αλλάξει ρούχα! Κρατούσε και ένα μπαστούνι... άλλο πάλι κι αυτό!
Γιατί ντύθηκες έτσι;”, ρώτησε.
Για να μη δώσουμε στόχο... θα δεις!”
Ο Χιονίστρας με τη Στελλίτσα προχώρησαν στο μονοπάτι που βρήκαν λίγο παραπέρα... παντού ερημιά! Έκανε κρύο, αλλά τι ωραία βραδιά! Όλα τα αστέρια έλαμπαν και φώτιζαν το δρόμο. Ένα αστέρι συγκεκριμένα... πω πω... ήταν τεράστιο!!!
Λίγο παρακάτω, τρεις κύριοι ντυμένοι περίεργα με καλυμμένα τα κεφάλια προχωρούσαν μέσα στη νύχτα!
Η Στελλίτσα δεν άντεξε άλλο ποδαρόδρομο!
Καλέ κύριοι, ψάχνουμε να βρούμε το Βασιλιά, μήπως ξέρετε που είναι; Χαθήκαμε!”, φώναξε.
Κι εμείς εκεί πάμε κορίτσι μου, ακολουθήστε μας!”
Μα τι βασιλιάς ήταν αυτός χωρίς παλάτι! Εδώ δεν έχει ψυχή, θα μας φάνε οι λύκοι!”, σκέφτηκε η Στελλίτσα! “Και που τα έβαζε τόσα δώρα που έστελνε στα παιδάκια; Εδώ στις ερημιές;”.
Λίγη ώρα αργότερα έφτασαν κοντά σε ένα σπιτάκι... δηλαδή δεν ήταν σπιτάκι... σταύλος ήτανε και μάλιστα χειρότερος από αυτόν που έβαζε το γάιδαρό του ο παππούς ο Νίκος!
Χαθήκαμε, ε; Καλά στα έλεγα νάνε μου! Μακάρι να είναι κανένας άνθρωπος μέσα να ρωτήσουμε πως να πάμε στο παλάτι!”, είπε η Στελλίτσα!
Φτάσαμε Στέλλα!”, της απάντησε ο νάνος.
Φτάσαμε; Και που είναι το παλάτι του Βασιλια;”, ρωτούσε η Στελλίτσα, αλλά απάντηση δεν έπαιρνε.
Η νύχτα ήταν τόσο ήσυχη που θα έλεγε κανείς ότι μόνο μία λεπτή μουσική ακουγοταν από τον ουρανό... αλλά μάλλον λάθος... ποιος να λέει τραγούδια τέτοια ώρα, και μάλιστα από τον ουρανό!
Η πόρτα του στάβλου άνοιξε και η Στελλίτσα ήθελε να ρωτήσει τι έκανε τέτοια ώρα ένας Βασιλιάς σε ένα στάβλο!
Ο νάνος, οι τρεις κύριοι και η Στελλίτσα μπήκαν μέσα στο στάβλο! Μια νεαρή κοπέλα κρατούσε το μωρό της στην αγκαλιά. Ένας άλλος κύριος πήρε τη μικρή ταϊστρα των αλόγων, τη γέμισε με άχυρα και την έβαλε μπροστά στην κοπέλα. Η κοπέλα τύλιξε το μωρό και το έβαλε μέσα στην ταϊστρα. Έκανε κρυο. Πολύ κρύο. Η Στελλίτσα δεν κρύωνε, είχε τη γουνίτσα της, αλλά το μωράκι τι θα έκανε;
Να του δώσω τη γούνα μου;”, ρώτησε η Στελλίτσα το νάνο, αλλά πριν τελειωσει αυτό που έλεγε, ένα γαϊδουράκι και μία αγελαδίτσα από το στάβλο πλησίασαν το μωρό και άρχισαν να το ζεσταίνουν με την ανάσα τους.
Η Στελλίτσα κάπου το είχε ξαναδεί όλο αυτό.
Οι τρεις κύριοι γονάτισαν μπροστά στο μωρό και άφησαν τα δώρα που του κρατούσαν.
Σμύρνα!”, είπε ο πρώτος. “Άρωμα ακριβό!”.
Χρυσός!”, είπε ο δεύτερος. “Μέταλλο βασιλικό!”
Λιβάνι!”, είπε ο τρίτος. “Δώρο θεϊκό και σπάνιο!”
Για σταθείτε”, είπε η Στελλίτσα... “τώρα θυμήθηκα... αυτός δεν είναι ο Βασιλιάς... αυτός καλέ είναι ο...”, και τα μάτια της κοίταξαν το νάνο!

...είναι ο Βασιλιάς όλου του κόσμου!”, απάντησε ο νάνος!
Η Στελλίτσα χαμογέλασε... χάιδεψε το μωράκι κι εκείνο της χαμογέλασε! Ήταν τόσο γλυκό!
Έχετε πολύ όμορφο μωράκι κυρία Μαρία!”, είπε στη μαμά του! Το ήξερε το όνομα της μαμάς του μωρού... το θυμήθηκε από το σχολείο! Και το όνομα του μωρού το ήξερε, αλλά δεν ήθελε να το πει γιατί δεν το είχανε βαφτίσει ακόμα!
Κι εσένα η μαμά σου είναι πολύ τυχερή που έχει εσένα!”, απάντησε η μαμά του μωρού!
Η νύχτα πέρασε γρήγορα και η Στελλίτσα έπαιξε όλη νύχτα με το μωρό-Βασιλιά, μέχρι που την πήρε ο ύπνος κι εκείνη!
Πότε την πήρε αγκαλιά ο νάνος, πότε την ανέβασε στο έλκηθρο, πότε την πήγε σπίτι, πότε την έβαλε στο κρεβάτι της... ούτε που το κατάλαβε!
Την άλλη μέρα το πρωί ξύπνησε αργά. Ήπιε το γάλα της και πήγε να παίξει με τα παιχνίδια της, αλλά... δεν τα είχε πια! Τα είχε χαρίσει όλα στους φίλους της, εκεί στο χωριό του Νότου!
Η μαμά της Στελλίτσας ούτε που ήξερε που πήγαν τα παιχνίδια... της εξήγησε η Στελλίτσα, αλλά που να πιστέψει η μαμα ιστορίες με νάνους και Χιονίστρες! ...ή μάλλον νάνους Χιονίστρες... τέλος πάντων, την μπέρδεψε περισσότερο η Στελλίτσα τη μαμά, μέχρι που όλα ξεκαθάρισαν το βράδυ της πρωτοχρονιάς!
Η πόρτα χτύπησε και ένας πολύ περίεργος ταχυδρόμος άφησε ένα πολύ περίεργο και πολύ τεράστιο κουτί έξω από το σπίτι της Στελλίτσας!
...και η κάρτα στο κουτί έγραφε: “Να παραδοθεί προσωπικά στη Στελλίτσα! Αποστολέας Νάνος Χιονίστρας, Κεντρικά Εργαστήρια Άη Βασίλη, Καισαρεία”.
Κανείς δεν πίστευε στα μάτια του! Η Στελλίτσα άνοιξε το δέμα και το πρώτο πράγμα που είδε ήταν ένα χαρτί πάνω πάνω.
Μαμά, διάβασέ μου!”, είπε στη μαμά της.
Το χαρτί εγραφε:
Απονέμουμε τον τίτλο της Μυστικής Πράκτορος Χριστουγέννων στη Στελλίτσα. Στο δέμα αυτό θα βρει όλο τον εξοπλισμό που χρειάζεται! Με τιμή, Νάνος Ψιθυριστός, Υπεύθυνος Μ.Υ.Α.Β. (Μυστικές Υπηρεσίες Άη Βασίλη)”
Το κουτί ήταν γεμάτο παιχνίδια για όλα τα παιδάκια! Για τη Στελλίτσα, τον αδερφό της, την ξαδέρφη της τη Μαρία Ελένη! Στον πάτο όμως του κουτιού, η Στελλίτσα είδε κάτι που αναγνώρισε αμέσως. Το άρπαξε κι έτρεξε να το κρύψει κάτω από το μαξιλάρι της. Ύστερα επέστρεψε κι έπαιξε με τα άλλα παιδάκια σα να μη συμβαίνει τίποτα!
Τη νύχτα, όταν όλοι κοιμήθηκαν, η Στελλίτσα έβγαλε το μυστικό δώρο της κάτω από το μαξιλάρι: ήταν το ειδικό πράσινο τηλέφωνο ανάγκης σε σχήμα Χριστουγεννιάτικου δέντρου με το παράξενο καλώδιο! Με μιας, πάτησε το κουμπί και μίλησε: “Εδώ Μυστική Πράκτωρ Χριστουγέννων Στελλίτσα! Με ακούτε στα κεντρικά; Οι ειδήσεις είπαν ότι στην Ελλάδα λόγω κρίσης πολλά παιδάκια δε θα πάρουν δώρο! Στείλτε ενισχύσεις! 'Οβερ!”
Καλή χρονιά σε όλους, από εμένα και την ανιψιά μου Στέλλα, επίσημη πράκτορα Μ.Υ.Α.Β. (Μυστικές Υπηρεσίες Άη Βασίλη)

Cool στιγμες σημερα....



Την ειδα την ιδέα σε ενα blog συναδέλφου, του οποιου το όνομα πραγματικα δε θυμάμαι!!!
Και λέω... τι καλή αφορμή - μόνο έτσι εκτιμας τις καλές στιγμές τις μέρας... και τις θυμάσαι κιόλας μετά από καιρό!!!

Τι έγινε σήμερα??

  • Τέλεια μακαρονάδα με κιμά (ναι αρχίζω διατροφή από 8.1 δεν το ξεχνάω...)
  • Πρώτη συνάντηση του ELT Reading Club και καφές με φίλους συναδέλφους σε ένα πανέμορφο στέκι που μύριζε άχνη
  • Αφορμή να ξαναδιαβάσω ένα πολύ καλό βιβλίο σχετικά με την πειθαρχία των μαθητών και πως να διαχειριστούμε προβληματικές καταστάσεις (Παρουσίαση και συζήτηση πάνω στο θέμα στην επόμενη συνάντηση του Club στις 16.2)
  • Επιθυμία του Γιάννη να κάνει μάθημα και μάλιστα Γερμανικά.... Μάλλον ήθελε να περάσει χρόνο μαζί μου κι επειδή ήξερε ότι περνάω καλά όταν κάνω μάθημα ζήτησε αυτό....
  • Τελευταία προπόνηση για το 2013 - για FitBox ξεκίνησα, αερόβιο ζήτησα, TRX έκανα τελικά... Πάντα με πολύ μπλα μπλα και το φτυάρι δίπλα!!!! Α είχαμε και μαστίγιο σήμερα!
Αυτα... τελευταία μέρα της χρονιάς αύριο....
Συνεχίζεται!

Wednesday, December 18, 2013

Απολογισμος της χρονιας... 7 ακομα...


Και 13 ακομα για τον καινουριο χρονο....
Πλησιαζουν οι μέρες και σκεφτομουν πως περασε και αυτη η χρονια...

Με χαρες και στεναχωριες....
Δεν ξερω αν ήταν η καλυτερη χρονια που εχει περασει.... Οχι ακομα δεν εχω μπει στο Christmas spirit...
Και δεν ξερω αν θα ειμαι Xmas person φετος, αλλα σιγουρα χρειαζομαι ξεκουραση. Ναι έφτασα στο σημείο να το πω και αυτο....
Τι έγινε αυτο το χρόνο?
Πααααρα πολλα!!!
  • Πολλά μαθήματα, εξετάσεις των παιδιών, επιτυχίες. Οκ μαθητες πολλους δεν έχω αλλα πέρασαν όλοι και ειμαι πολύ χαρούμενη και περίφανη γι αυτο. 
  • Οι παρουσιάσεις στα συνέδρια TESOL μαζι με τη Μαρία επίσης πήγανε μια χαρά, πολλή δουλειά και άγχος βέβαια, αλλά πού όμορφο αποτέλεσμα. Link εδώ και interview εδώ.
  • Το καλοκαίρι? Απαίσιο... κόντεψα να πάθω κατάθλιψη... χωρίς δουλειά, χωρίς ιδιαίτερο σκοπό, μέσα στη γκρίνια....άσχημη περίοδος πολύ
  • Τι με κράτησε? Το #30GoalsBlogChallenge, μια πολύ όμορφη πρωτοβουλία απο δασκάλους για δασκάλους από όλο τον κόσμο, μου έδωσε ένα σκοπό στη ζωή μου εκείνη τη χρονική περίοδο και οχι μονο. Ήρθα σε επαφή με καταξιωμένους ανθρώπους, που πραγματικά αγκάλιασαν τις ιδέες μου όσο απλές και να ηταν αυτές!
  • Και Interview παρακαλώ... 
  • Guest blogger on SEETA
  • Και αρθράκι στο χριστουγεννιάτικο e-bulletin του TESOL Macedonia. (Οταν βγει θα το ανεβάσω)
  • Και δημιουργία international ομάδας για το επόμενο μου project. (όταν είναι έτοιμο θα ανεβει και αυτο)
Αυτά όλα έγιναν στη δουλειά και ναι εκτος απο το καλοκαίρι, είμαι πού ευχαριστημένη με τα όσα έχω καταφέρει και συνεχίζω να παλεύω γι αυτό, όχι επειδή είμαι ψώνιο, αλλα επειδή θέλω να γίνομαι καλύτερη και ως επαγγελματίας και ως άνθρωπος...

Προσωπικά???

Μετά από πολλους καυγάδες και διαφωνίες που επικρατούσαν το προηγούμενο μισό του χρόνου, τώρα επικρατεί ηρεμία, έχει βρεθει μια ισορροπία. Μάλλον ο καημένος ο Σωτ το πήρε απόφαση μετά απο τόσα χρόνια ότι δεν πρόκειται να γίνω η νοικοκυρούλα χαρωπή που τόσο ήθελε και έχει βάλει λίγο νερό στο κρασί του. Δείγμα αγάπης? Δείγμα συμβιβασμού? Θα δείξει...

Το παιδί μου? Ο καινούριος χρόνος μας ήρθε με κάτι πολύ δυσάρεστο, κάποιοι απαίσιοι "άνθρωποι" επιτέθηκαν στον Γιάννη και τους φίλους του ενώ λέγανε τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς. Δόξα το Θεό μόνο τα λεφτά τους είχαν πάρει και δεν έπαθαν τίποτα, αλλα ήταν ενα μεγάλο σοκ.

Το παιδί μου το ξεπέρασε σχετικά γρήγορα, εγώ δεν ξέρω αν θα μπορούσα να ξανακυκλοφορήσω...
Έχω ένα αντράκι τελικά... είμαστε πλέον πρωταθλητές στο Kick box (με πανελλήνια μετάλλια παρακαλώ), είμαστε πολύ καλοί μαθητές απο ότι μαθαίνω απο τους δασκάλους του....
Μπαίνουμε βέβαια σιγά σιγα στην εφηβεία και υπάρχει μια σχετική αντίδραση, αλλα νομίζω όλα μέσα στο πρόγραμμα ειναι.

Αυτή τη χρονιά και πάλι έγινε ένα ξεκαθάρισμα... Κάποια άτομα αποδείχτηκαν πραγματικοί φίλοι, κάποιοι άλλοι όχι... Χαίρομαι για το πρώτο, good riddance στους υπόλοιπους...

Μεγάλη προσπάθεια επίσης να κάνω κάτι που μου αρέσει πάρα πολύ, το πέτυχα για ένα φεγγάρι, δεν είχα την υποστήριξη που θα ήθελα (δεν πειράζει), αποφάσισα να μην το κυνηγήσω, θεωρώ ότι ακόμα και 800 σεμινάρια να κάνω και 15 πτυχία να αποκτήσω, δεν πρόκειται να με πάρει κανεις στα σοβαρα. Τζάμπα λεφτα και κυριώς τζάμπα κόπος.
Μου λείπει πολύ το spin, δεν έχω ξαναανεβεί σε ποδήλατο απο τότε, ούτε μόνη μου. Και δεν ξέρω αν θα το ξανακάνω... Απογοητεύτηκα, μου έχει στοιχήσει πολύ. Αλλα ετσι ειναι η ζωη με τις χαρές και τις απογοητεύσεις.
Πολύ μίρλα για το τίποτα... Εδώ ο κόσμος έχει προβληματα σοβαρα, υγείας, χρημάτων κι εγω γκρινίαζω για βλακείες....

Αυτά... Keep walking... Spin mo more....


Thursday, December 12, 2013

12 ακομα


Ο Γιαννης μου ζητησε να ακουσει αυτο σημερα.... Good choice!!

13 ακόμα

 Xmas cookies by my friend Katerina 

14 ακόμα

Εικόνες απο τη γιορτινή πόλη 

Monday, December 9, 2013

15 ακόμα

Ημερολογιακι απο τη μαθήτρια μου

16 ακόμα

Απο χτες...

Sunday, December 8, 2013

17 ακόμα







 
Χριστουγεννιατικες βολτιτσες...

Friday, December 6, 2013

18 ακόμα

Γιορτινος καφές στο μάθημα! Καλημέρα σας

19 ακόμα

Φωτακια κανεις;

Thursday, December 5, 2013

20 ακόμα


Φετος ειπα να φτιαξω το δικο μου Adventskranz... Εντελως αυτοσχεδιο... την πρωτη Κυριακη την εχασα, θα ανάψω 2 κερακια την επομενη Κυριακη....  Να βαλω και καμια κορδέλα λες?

Wednesday, December 4, 2013

21 ακόμα

Μια βολτιτσα στο cosmos προχτές με ψιλό απογοήτευσε ... Ελάχιστα μαγαζιά στολισμένα...

Tuesday, December 3, 2013

Monday, December 2, 2013

23 ακόμα !

Έτσι λέει το ημερολόγιο που έφτιαξε η Ελενιτσα τουλάχιστον !!!

Saturday, November 30, 2013

24 ακομα!


Δεν ξέρω γιατι, αλλα φετος με έπιασε νωρις το Xmas spirit! Θα αλλαξω βεβαια χίλες διαθέσεις μέχρι τις γιορτες αλλα τελος παντων, αφου ειμαι σε καλη διαθεση σημερα ειπα να γραψω!!
Πριν απο λίγες μέρες λοιπον, βγήκαμε με την Μαργαριτα Κοσιορ για χριστουγεννιατικη φωτογραφιση στον πεζοδρομο Καλαμαριας!
Φέτος δεν ξέρω γιατι, αλλα είχα καλές προτασούλες σχετικά με τη δουλεια... Πρώτα ήταν το Seeta blog ακολουθησε το TESOL Macedonia Xmas bulletin, έχω και τα δικά μου projects που προχωρανε...
Μέρος λοιπόν απο ολα αυτά ήταν και οι φωτογραφιες. Ιδέα της Μαργαρίτας να βγουμε με χριστουγεννιατικα καπελάκια μπροστα στα φωτάκια.
Είχε πολύ κέφι, αν και εκείνη την ωρα που βρεθήκαμε ειχε πολύ υγρασία και κρύο, αλλά οταν εχεις καλη διαθεση όλα ξεπερνίουνται!
Μας κοιτουσε ο κόσμος περίεργα βεβαια, ειναι δυνατόν ακόμα Δεκέμβρης δεν είχε μπει κι εμεις με τα κοκκινα καπέλα να ποζάρουμε στις βιτρίνες!!!!
Πάντως πέρασα τέλεια εκείνο το απόγευμα κι ευχαριστω πολύ την Μαργαρίτα γι αυτο!!! Μπήκαμε στο πνεύμα που λενε!!!
Τρεις βδομαδουλες ακόμα!!!!

Saturday, November 23, 2013

Κι όμως ειμαι ακόμα εδω...


Μετα απο μια εβδομαδα που μαλλον εμοιαζε με μαραθώνιο που δεν τελειωνε, φτασαμε αισίως στο Σαββατο.
Μια εβδομαδα που είχε πολλά ευχαριστα νεα, σχετικά με τη δουλεια, αρκετές όμορφες στιγμές, πολύ γελιο αλλα και και κάποιες σκέψεις και συζητησεις που με μελαγχόλησαν λίγο.

Τελικά την πήρα την δύσκολη απόφαση να αφήσω κάτι που με γέμιζε πάρα πολύ. Το έκανα επειδή με ενόχλησε η συμπεριφορά και η αντιμετώπιση καποιων ατόμων.

Με ενοχλεί πολύ το θέμα "ηλικία". Και αυτό το θέμα με κάνει να μη νιώθω καλά πλέον στο "δεύτερο σπίτι" μου και να μη θέλω να περνάω πολύ χρόνο εκεί.

Με ενοχλεί πολύ ότι ενώ έχω ακόμα πολύ ενέργεια να δώσω, πολλή περισσότερη απο τα άτομα της "ηλικίας" μου, δεν με παίρνει κανένας στα σοβαρά.

Κουράστηκα να δίνω τον καλύτερο εαυτό μου και να προσπαθώ τόσο πολύ. Και τελικα?
Τελικά απλά ένα όνειρο....

Από δω και πέρα λοιπόν, τσαγάκι, γιογκα και περισυλλογή όπως αρμόζει στην ηλικία μου
Δε πειραζει... Απλα γκρινιάζω για να γκρινίαξω...
Προχωραμε...

Sunday, November 17, 2013

Καλή εβδομαδα!!!


Εχει νιωσει κανεις αυτο το "feel the love"? Εγω κάπως ετσι ήμουν το ΣΚ!!!
Δυο αναφορες σε blogs απο καταξιωμένους συναδέλφους, μια προταση για επαγγελματικο ταξιδακι κι ένα spin-marathon μου εφτιαξαν τη διαθεση!!!
Keep walking!

Friday, November 15, 2013

Να γκρινιαξω λιγο?


Εχω καιρό να γραψω γιατι όλη μέρα τρεχω και δεν προλαβαινω. Λες κι εχω βάλει μπαταρία Duracell σα τη διαφημιση με το λαγουδακι! Οχι δεν παραπονιέμαι! Μου αρέσει πραγματικά να έχω πολλα να κανω μέσα στη μέρα, να ειναι γεμάτη η μέρα μου.
Ναι κουράζομαι, κουράζομαι πολύ!
Δουλεύω 5-6 ώρες τη μέρα, βάλε το διάβασμα, βάλε τις δουλειές του σπιτιού, δυο ωρες γυμναστηριο, να ασχοληθώ λίγο και με το παιδί μου, φεύγει η μέρα χωρίς να το καταλαβεις.
Πριν απο κανα δυο μήνες, άρχισα να κανω κάτι που μου αρεσει πααααααρα πολυ,  κάτι που ναι μεν τωρα ειναι αργά να κάνω καριερα πάνω σ αυτο, αλλα αν με γύριζες 10 χρόνια πίσω και μου έλεγες να διαλλέξω, θα διάλλεγα αυτο.
Ναι έχω ακόμα την ενέργεια, ναι το προσπαθώ πάρα πολύ, μελετάω, ασχολούμαι πολλές ώρες για να έχω το καλύτερο αποτέλεσμα που μπορώ να έχω.
Δεν ξέρω αν είμαι καλή σ αυτο, ίσως και όχι. Αυτό που ξέρω ειναι ότι το αγαπάω πααααααρα πολυ! Έχω κι εγώ το "κοινό μου" βέβαια, τους "fans" (χαχαχα!!), αλλα νιώθω ότι οι άνθρωποι που πρέπει να με πάρουν στα σοβαρά, απλά δεν το κάνουν. Δεν το κάνουν επειδή δε θέλουν, δεν το κάνουν επειδή θεωρούν ότι δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα, πάντως δεν έχω την υποστήριξη που θα ήθελα να έχω....
Κι επειδή νιώθω ότι καταναλώνω τρομερή ενέργεια για το τίποτα, σκέφτομαι να σταματησω... Απλά τα παρατάω... (καλα όχι αμέσως αλλα κάποια στιγμή συντομα)
Ευχαριστω όλους τους ανθρώπους που στηριξαν την προσπάθειά μου και εκτίμησαν τι δουλειά που έριξα!
Αυτα! Καλο ΣΚ!!!

Saturday, November 2, 2013

Αρχίσαμε!



. « Καλημέρα τι κάνεις; Να'σαι πάντα καλά-κι όταν είσαι κοντά μου -κι όταν είσαι μακρυά-να'ναι κάθ.» - όχι. .«μια καινούρια αρχ.» - ΟΧΙ, είπα!
Άνοιξα τα μάτια. Το ξυπνητήρι δεν έπαιζε το γνώριμο ήχο του. Δεν έκανε αυτό που εγώ του έβαλα να κάνει. Όχι, δεν είναι δυνατόν σκέφτηκα. Δεν γίνεται, δεν μπορεί να συμβαίνει. Άκουγα πάλι την κυρά Δέσποινα, την κυρά Δέσποινα που κάθε πρωί στις 6 ξυπνούσε τον κανακάρη της, τον μονάκριβο γιο της, τον «κορυφαίο» πρωτοετή φοιτητή της Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, αυτό το τέρας ευφυΐας, που όταν τον ρωτούσες «τι κάνεις», απαντούσε « η μαμά μου λέει ότι κρύωσα». Έ λ ε ο ς!. Την ώρα που εγώ ξάπλωνα να κοιμηθώ, μετά από μια κοπιαστική νύχτα μελέτης [γκούχου γκούχου], αυτή του τραγουδούσε το πρωί για να τον ξυπνήσει να διαβάσει. Κι εγώ την άκουγα πάλι. Αλλά. γιατί  την ακούω, αφού δεν είμαι πια φοιτητής και ούτε μένω στα Γιάννινα;  Όχι, ρε με πήρε πάλι ο ύπνος. Εφιάλτης. Τι ώρα είναι; Επτάμιση. Τα κορίτσια. Τα κορίτσια  θα αργήσουν. - Κορίτσιααααα- κορίτσιιια λέω, σηκωθείτε! -Μμμ!  (μουγκρητό από το υπερπέραν). - Κορίτσια σας παρακαλώ θα αργήσετε στο σχολείο, άντε! -Μμμ! Τώρα. [ αυτό δεν το καταλαβαίνω. Πώς γίνεται ρε παιδί μου να έχεις αργήσει για το σχολείο, να είσαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι, να ξέρεις ότι έχει να σηκωθείς- να ντυθείς- να πλυθείς- να χτενιστείς- να πετάς  ένα ξερό τώρα και να περνάνε 10 λεπτά ακόμη στο κρεβάτι.] - Κορίτσια , σας το λέω για πέμπτη φορά. Σηκωθείτε!. Ακούω νερό βρύσης. Οκ όρθιες είναι. Πλένονται. Ακούγεται η πρώτη φωνή. -Δικό μου είναι. Άστο κάτω. (ωχ) -Ναι, αλλά σου είπα ότι εγώ θα το φορέσω. (ωχ ωχ ). -Ναι, αλλά εγώ σου είπα όχι. Άστο κάτω. (ωχ ωχ ωχ ). -Μπαμπάαααααα, μπαμπάαααα έλα λίγο! (ωχ παναήαμ αρχίσαμε). Καυγάς! Ξεκίνησε. Και η ώρα είναι οκτώ παρά πέντε. -Μωράκια μου γλυκά τι συμβαίνει; [κυνηγητό σε όλο το σπίτι, φωνές, μαλώματα, φασαρία, δυο γονείς σε απόγνωση να προσπαθούν χωρίσουν τα διαπλεκόμενα σε κοκορομαχία μέρη και ο χρόνος παράλληλα να περνάει.τικ τακ τικ τακ.] -Εντάξει φόρεσέ το. -Οκ. Κι εγώ θα σου αφήσω να φορέσεις την μπλούζα την μαύρη. -Έγινε αδερφούλα μου. [παγωτό- κάγκελο- άγαλμα- ανοικτό στόμα] -ε;;;; ΕΕΕΕ;;; Πλάκα κάνετε! Τόσος καυγάς, τόση ένταση και φωνή, ξυπνήσαμε όλη την οικοδομή για ένα παντελόνι και τελειώνει τόσο απλά; Ε; [στράβωσε το στόμα μου- ήμουν στα όρια εγκεφαλικού] -Ωχ μωρέ μπαμπά, πώς κάνεις έτσι; Δεν πρέπει να ξυπνήσουμε; Νυσταγμένες θα πάμε σχολείο; Κόκκαλο. -Έλα, αργείς δώσε λεφτά να πάρουμε κάτι για φαγητό και τα λέμε το μεσημέρι. Φιλιάααααα, σματς σμουτς στο μάγουλο.
Μείναμε περισσότερο από 5' αποσβολωμένοι να κοιταζόμαστε εγώ και η γυναίκα μου. Αδρανείς σαν δύο άδεια και πεταμένα σακιά από λινάτσα. Δεν μπορούσαμε να αρθρώσουμε λέξη. Αυτό ήταν. Ξεκίνησε. Εφηβεία. Κρύος ιδρώτας μας έλουσε. Προσπαθούσαμε όλο το πρωινό να ανατρέξουμε στις αποθήκες του μυαλού μας, προσπαθούσαμε να ανασύρουμε από τα χιλιάδες γιγαμπάιτς μνήμης του δικού μας σκληρού δίσκου, καταστάσεις και γεγονότα που βιώσαμε παιδιά, ώστε να βρούμε την λύση. Πρώτο δείγμα αρνητικό. Την πατήσαμε δικέ μου, την πατήσαμε. Μεγάλωσαν γαμώτο. [ κιόλας! ]
 Το άγουρο γαϊδούρι

Friday, November 1, 2013

Να θυμηθουμε τα παλια...


Τελικα λες να μεγαλώσαμε???
Σα χτες το θυμάμαι που πήγαινα σχολείο και κάναμε χαζομαρουλες με τους συμμαθητές!!! Και ήρθε η ώρα και οι στιγμή που και οι συμμαθητές μου κι εγώ έχουμε πλέον παιδιά στην ίδια ηλικία που ήμασταν κι εμείς τότε και κάνουν τα ίδια χαζά που κάναμε κι εμείς τότε, με τη διαφορά που εμείς ίσως είμαστε πιο χαλαροί γονείς!!!
Χαίρομαι πάρα πολυ που πάω εστω και ως δασκάλα στα σπίτια των παλιών μου φίλων και τα παιδιά τους τα χαίρομαι πάρα πολύ!
Αυτό που δεν μπορώ να συνηθίσω όμως είναι ότι οι ρόλοι μας έχουν αλλάξει. Εμείς είμαστε οι γονείς, οι δάσκαλοι και καλούμαστε να είμαστε τα σοβαρά πρότυπα για τα παιδιά μας, τους μαθητες μας (στη δική μου περιπτωση). Και δε λέω ότ δεν μπορούμε να είμαστε, απλά είναι παράξενο!!!!!
Χτες η φίλη μου που με άκουγε να κάνω μάθημα στο παιδί της μου είπε οτι ακούγομαι σαν την παλιά μας φιλόλογο, ο γιός μου μου λέει ότι φωνάζω πιο πολύ και απο τη διευθύντρια του σχολείου τους....
Όσο τρελέγκω κι αν θέλω να παραμένω, νομίζω ότι τα χρόνια με έχουν αλλάξει...
Φυσικα (αν είναι δυνατόν) δεν θεωρούμαι η τυπική μαμα, νοικοκυρα, η αυστηρή, παραδοσιακή δασκάλα.... αλλά σίγουρα το αίσθημα της ευθύνης απέναντι στα παιδιά μας κυρίως είναι αυτό που κυριαρχεί!!!
Όχι δεν πρόκειται να αλλάξω..... Τσιλιμίγκα δε θα γίνω Ντίνα.....
Δε νομιζω να μεγαλώσω ποτε....

Sunday, October 27, 2013

Μα δε γυρναει ο χρόνος πίσω... (ταινιούλες)


Απο τα ξημερωματα έπρεπε να πάμε τα ρολογια μας μια ωρα πίσω. Κερδισαμε μια ωρίτσα ύπνου και να πω και την αλήθεια και σηκώθηκα 10 το πρωί μετα από μήνες....
Βεβαια ο χρονος δεν γυρνάει ποτέ πίσω αλλά σκέφτηκα να προτείνω τις αγαπημένες μου ταινίες που έχουν σχέση με το χρόνο.
Κυριακή ειναι σήμερα, ζέστη πολλή δεν έχει, τι καλύτερο απο καναπέ, κουβερτουλα και ταινιουλα??
Ξεκινάμε...
  • Old time favorite: Sliding Doors. Τι θα γινόταν αν η Helen προλάβαινε το τρένο και πήγαινε σπίτι της λίγη ώρα νωρίτερα?? Δύο εκδοχές της ίδιας ζωής.  Lesson idea over here
  • Groundhog Day Τι θα γινόταν αν ζούσαμε την ίδια μερα ξανά και ξανά? Αυτό συμβαίνει στον Bill Murray. Εσείς θα αντέχατε?
  • Το κλασσικό Back to the Future! Όλοι το ξέρουμε, όλοι το έχουμε δει, δράση, περιπέτεια, χαζομαρούλες... Οτι πρέπει για μια light βραδιά στο σπίτι!!
  • Συνεχίζω με κωμοδίες Click  Το κοντρόλ της τηλεώρασης έχει την ικανότητα να προχωράει τη ζωή του Adam Sandler μπροστα. Πολύ γέλιο αλλα και πολλές αλήθιεις βγαίνουν απο αυτην την ταινία!
  • Πάμε σε κάτι πιο classic: Time machine Βασισμένο σε μυθιστόρημα του H.G.Wells, γυρισμένο το 1960, τέλεια σκηνικά Βικτωριανής εποχής, πολύ προχωρημένη ιδέα  για τότε, θυμάμαι πρώτη φορά την είχα δει μια Κυριακή όταν ημουν 12 (??) Με είχε μαγέψει!!! Υπάρχει βέβαια και το Remake του 2002 αλλα συστήνω το παλιό!
  • Butterfly effect για όσους αρέσουν οι ταινίες τρόμου. Ένας νεαρός μπλοκάρει δυσάρεστες εμπειρίες της ζωής του και όταν μεγαλώνει βρίσκει τον τρόπο να γυρίσει πίσω και να "διορθώσει" την κατάσταση.
  • Για όσους αρέσει η δράση και ο Justin Timberlake που εκτός από τραγουδιστής το παίζει και επίδοξος ηθοποιός, προτείνω In Time. Διαδραματίζεται στο μέλλον όπου ανάπτυξη των ανθρώπων σταματάει στα 25 και μετά πληρώνουν με χρόνο την ζωή τους. Έτσι υπάρχουν υπεραιωνόβιοι πλούσιοι αλλά και ετοιμοθάνατοι φτωχοι! Περιπέτοια... Η ηθοποιία του Justin δε με χάλασε!!!
Αυτά για σήμερα!!! Ότι και να κάνετε να περάσετε καλα!!!!!

Saturday, October 26, 2013

Τριημεράκι????


Ήρθαν και οι πρωτες διακοπουλες της χρονιάς. Παλιά μετρουσα τις μέρες, όπως και στα Χριστούγεννα, αλλά τωρα πλέον δεν το κάνω! Απλά γιατί εγώ συνεχίζω τα μαθήματα και αυτές τις μέρες κανονικά....  Για πολλούς και διάφορους λόγους, τα παιδιά εχουν τέλος Νοέμβρη εξετάσεις, αναπληρωση μαθημάτων, τα οικονομικά, που παλιότερα δεν τα κοιτούσα καν.... Όχι οτι παραπονιέμαι.... Και σπιτι να έμενα πάλι δουλειές θα έκανα, οπότε καλυτερα μάθημα παρα καθάρισμα, μαγειρεμα και σιδερωμα δεν το συζητω... Άσε που βρίσκω και δικαιολογία μετα να πω , ωχ τωρα κουράστηκα, θα τα κάνω αυριο (το αυριο γίνεται μεθαύριο και πάει λέγοντας .... )
Το μόνο που δε μου αρέσει είναι οτι τις αργίες ειναι κλειστό το γυμναστηριο... Τωρα που το σκέφτομαι τη Δευτέρα θα κυνηγάω τον Γιάννη που θα κάνει παρέλαση, αυτο άραγε πιάνεται για προπονηση????? 
Η εβδομάδα που πέρασε πήγε καλά θα έλεγα, με πολύ spinning, μαθήματα, διαβάσματα, "γεμάτες μέρες" , να μην έχv δηλαδή και την πολυτέλεια να πω ότι βαρέθηκα....
Και κάθομαι και σκέφτομαι, όταν καποιος/α σαν κι εμένα συνηθίζει σε τέτοια καθημερινότητα, πως είναι δυνατόν να μην παθαίνει κατάθλιψη το καλοκαιρι, 3 ολόκληροι μήνες με το απόλυτο ΤΙΠΟΤΑ???
Δε νομίζω να εχω ξαναγράψει πιο ασυνάρτητο κείμενο.... αλλα οκ δικό μου ειναι το μπλογκ ότι θέλω κάνω....

ΥΓ. Μερικοι μερικοι να ετοιμάζονται για guest blog!


Thursday, October 17, 2013

Σας έλειψα???


Εχει περασει σχεδον ενας μηνας που ασχοληθηκα με τα blogs μου, αλλα το γεγονός ότι μου πέθανε το λαπτοπάκι μου, το έκανε εξαιρετικα δύσκολο να κάνω δουλίτσες που χρειάζονται υπολογιστη!
Έτσι όλα τα projects που είχα σχεδιάσει με τους μαθητές μου πήγανε αρκετά πισω και δεν ξέρω πλέον αν θα προλάβω και ημερομηνίες... Αλλά τι να κάνουμε, κάθε εμπόδιο σε καλό!!
Το Macακι μου πήγε ταξίδι στην Αθήνα, στο Macονοσοκομείο κι εγω περιμένω υπομονετικά...
Προς το παρόν κλεβω του Γιάννη για να κάνω μια δυο δουλειές... καλό μου έκανε πάντως γιατι έκοψα το σαχλαμάρισμα και τα παιχνιδακια.
Βοήθησε βέβαια και το γεγονός ότι είχα το φιλαράκι μου εδώ στην πόλη μου και τον εβλεπα κάθε μερα αν και με άγχωσε πααααααααρα πολύ με το προβληματακι υγείας που είχε... Δόξα το Θεό όλα καλά πλέον αλλα κατι τέτοιες καταστάσεις σε κάνουν να σκεφτεις τι και ποιος πραγματικά αξίζει....
Κατα τα άλλα... Τα μαθήματα συνεχίζουν κανονικά. Ολα τα μαθητουδια μου μπήκαν σε μια σειρα και σιγα σιγα ξεκινάμε με τα projects μας. Ήδη έχω κάποια πραγματα για δημοσίευση, που όμως θα περιμενουν μέχρι να γίνει καλα το υπολογιστακι μου....
Οι προπονησεις επίσης πήραν μια σειρα, ξεκίνησα φέτος καινούρια πράγματα και συνεχιζω... Με τη διατροφη και τις αλλεργιες ακόμα δεν ξέρω τι θα γίνει... one step at a time!
Φετος κυνηγαω πλέον το ονειρό μου ασχολούμαι το αγαπημένο μου indoor cycling ή spinning ή όπως αλλιώς λέγεται. Χαίρομαι πολύ που έστω και ανεπίσημα έχω αυτη την ευκαιρία να κάνω αυτό που μου αρεσει και έχω και πιστό κοινό κάθε Τρίτη στο μαθημά μου...
Αυτα τα νέα για όποιους αναρωτιουνται (ναι για τον αγαπημένο μου stalker αφιερωμενο!!)
Καλα να περνάτε!


Sunday, September 29, 2013

Εδω ειμαστε παλι...


Τελευταια Κυριακή του Σεπτεμβρη, ο καιρός αρχισε επιτέλους να δειχνει φθινόπωρο, εγω άρχισα να βάζω τη ρουτίνα μου σε ένα πρόγραμμα.
Να πω την αλήθεια η προηγούμενη εβδομάδα άρχισε πολύ στραβά. Ατυχίες και κακοτοπιές  στη δουλεια, πολλά νεύρα απο μέρους μου, ξεσπάσματα, υπερβολικές αντιδράσεις που μου κόστισαν και την προσωπική μου ηρεμία αλλα και την απομάκρυνση κάποιων ατόμων.

Τώρα που κάθομαι και το ξανασκέφτομαι, ο καθένας μας έχει το χαρακτήρα του, τα νεύρα του τα ξεσπάσματά του, τις χαρές του, τους ενθουσιασμούς του....  Φίλοι είναι οι άνθρωποι που σε δέχονται όπως είσαι γι αυτό που είσαι και παραβλέπουν τα στραβά, σε ανέχονται και το ίδιο κάνεις κι εσυ γι αυτούς.
Και τελικά καλό μου έκανε ....
Αφου λοιπόν γενικώς έφαγα τα μουτρα μου και ήθελα το χρόνο μου για να σηκωθώ, ήρθε η Παρασκευή.
Και άρχισα να "ξαναανεβαίνω". Και απο βδομάδα αν όλα πάνε καλά θα κάνω κάτι που το ονειρεύομαι εδώ και καιρό. Και νομίζω ότι ήρθε και η ώρα να ξεκινήσω το project με τους μαθητές μου. Και να βάλω ένα πρόγραμμα στις προπονήσεις μου. Και να περνάω χρόνο με τους ανθρώπους που με νοιάζονται.... Και να βρω πάλι τον παλιό μου εαυτό ή μάλλον να κάνω ένα update στο λογισμικό της Δώρας.

Χαίρομαι πολύ λοιπόν που θα ξεκινήσει αυτή η εβδομαδα... Ελπίζω να μην αυτοματιαχτώ πάλι!!
keep walking!!!

Sunday, September 22, 2013

My German Friend Jenny is guest blogging!

-->
 
When Dora asked me whether I would like to write a guest blog here I directly said 
yes without any doubt. Why? Because Dora is the one who has made me blogging myself! 
She was the first of my friends who started a blog and caught my attention with it. 
Very soon I started my own blog and have kept it till today. 
Of course, there are up and downs about posting but I still do like it and have made
 myself some thoughts and will make a bigger re-start of it in the next weeks.
Well, after saying "yes" the thinking started what to write about? 
Something I would post at my blog, too? Something totally different? 
But double posting? Would it be fair? And then I got the soluation...I will link my
 guest blog to my own blog. :-)

And so i decided to tell you here about "Thinking putty"!
 Hmmm, aren't we too old for putty? No, not for this one! 
Thinking putty is so muc more than only be a playdoh. 
First of all is comes in a tin and looks like this:

 

Yes, it is liquid! And that's one of the specials of the thinking putty...
whenever you will put it back into its tin it will be liquid again after some hours 
(guess its time depends from how warm it is). 
And then you can do so much with it! 
It is stretchable, it jumps, it can splitter and you can break into pieces! 
Of course, you can also simply knead it like any other playdoh ;)
It is available in many different colours of which some can glow in the dark. 
Most of the putty is a hard one and this makes it special for different uses. 
It can be used for playing and learning tricks with but it can also be used as 
a stress ball or therapy ball! 

Well, I hope I have made you interest for it and you will like to take a look 
for getting a thinking putty yourself. 
I just tell you I do not mind that I have bought and even thinking about getting 
a second colour of it :-)

For more information you can visit: www.puttyworld.com


You can find Jenny over here: http://jennysblog2007.blogspot.com/

Thursday, September 19, 2013

Έκπληξη!!!!



Όταν πρωτοπήγα στο σπίτι των παιδιών, η Ηλέκτρα ήταν έκτη δημοτικού, η Άρτεμις πέμπτη και ο Άλεξ πρώτη...
Ο δικός μου ο Γιάννης ήταν ακόμα στην σκέψη....
Τώρα η Ηλέκτρα τελειωσε την Αρχιτεκτονική, η Άρτεμις σπουδάζει Ευρωπαικό δίκαιο και ο Άλεξ είναι δευτεροετής στη Φιλοσοφική....
Παιδιά μαζί μεγαλώσαμε.... 
Δεν είναι μόνο παλιοί μου μαθητές, έιναι τα παιδιά μου. Περάσαμε πολλά μαζί, χαρές, γέλια, κλάμματα.
Και σήμερα όπως παλιά μου ερχότανε να μου πουν τα κάλαντα, ήρθανε να με δούνε!! Και το κάνουν πάντα κάθε χρόνο όταν είναι στην Ελλάδα! Και χαίρομαι πολύ και συγκινούμαι  και καμαρώνω!!!
Αυτά, δεν έχω άλλα λόγια σήμερα....