Thursday, November 24, 2011

Ευχαριστιες... και οχι μόνο!


Ειπα να διακόψω λίγο το 365project στο οποίο εχω αφιερώσει αυτην τη σελίδα τον τελευταιο χρόνο, και να κάτσω να γραψω και τιποτα... Σκέφτομαι και γράφω που λέει και ο γιος μου...
Αφορμή η ημέρα των Ευχαριστιών που γιορταζουν στην Αμερική! Και πριν προλάβει να με αποκαλέσει κανεις "αμερικανάκι" θέλω να εξηγήσω τι εννοώ!
Πάντα μου άρεζε αυτη η γιορτη, όχι όμως εξαιτιας των προσκυνητών στην Αμερική (που τελικά μοιράστηκαν τα αγαθά τους με τους Ινδιάνους ή τους αποδεκάτισαν και πήραν απλά τη γη τους?) και πραγματικα δε με νοιάζει αν εκείνοι τρώνε τώρα την γαλοπούλα και όχι τα Χριστουγεννα.
Αυτό όμως που πραγματικά με ενδιαφέρει είναι το γεγονός ότι αυτή η μέρα με κάνει να σκέφτομαι τι πραγματικα έχω στη ζωη μου και οτι δεν πρεπει να γκρινιάζω γιατί και στέγη έχω και φαγητο και ανθρώπους που με αγαπάνε.
Προβλήματα και δυσκολίες αντιμετωπίζουμε όλοι. Κάποια πράγματα ξεπερνιούνται και κάποια άλλα όχι. Το πιο σημαντικό όμως είναι το πως βλέπουμε οι ιδιοι τα πράγματα και πως τα αντιμετωπίζουμε.
Μεγάλη σημασία βέβαια έχουν και οι άνθρωποι που είναι δίπλα μας στις διάφορες φάσεις της ζωής μας. Και τελικά ποσο δείχνουμε την εκτίμηση μας σε όλους αυτους που ειναι διπλα μας?

Με αφορμή λοιπον το Thanksgiving χτες, εκτος από τις προγραματισμένες δραστηριοτητες που κάνω κάθε χρονιά με τους μαθητές μου, αποφάσισα να πω ένα "ευχαριστώ" στους 5-6 ανθρώπους που θεωρώ φιλους μου, το αυτονόητο δηλαδή, που όμως ίσως δεν ειναι και τόσο αυτονόητο; Ως αντάλαγμα εισέπραξα πολλά χαμόγελα, αγκαλιές και πάρα πολλή θετική ενέργεια!
Θα μου πει κανείς, έπρεπε να περιμένω την αμερικανόφερτη γιορτη για να το κάνω αυτό? Η αλήθεια ειναι πως όχι.... Καταλήγω λοιπόν στο συμπέρασμα ότι δεν χρειαζόμαστε μέρα για να εκφράσουμε πως νιώθουμε... Απλά είναι κρίμα να μην το εκφράζουμε....
Θέλω λοιπόν να πω ένα μεγάλο ευχαριστω σε όλους τους ανθρώπους που με στηρίζουν, είτε σε προσωπικό είτε σε επαγγελματικό επίπεδο, στους πραγματικόυς μου φίλους και τους ανθρώπους που ανήκουν στην οικογένειά μου, στους γονείς που μου εμπιστεύονται τα παιδιά τους και last but not least στους μαθητες μου, (παλιους και καινουριους) που με κάνουν να συνεχίζω να μαθαίνω κι εγώ μαζι τους ...

4 comments:

  1. Γλυκιά ανάρτηση :)

    Να είσαι καλά και να διατηρείς αυτή την οπτική των πραγμάτων! Το "ευχαριστώ" ας είναι η πρώτη λέξη όταν ξυπνάμε και η τελευταία όταν πηγαίνουμε για ύπνο!

    ReplyDelete
  2. έχεις δίκιο Λιλουκο!! Απλά το ευχαριστω και το συγνώμη εινα λέξεις που λέει κανείς δυσκολα!!! Φιλια πολλα!!

    ReplyDelete
  3. Hmmmm what happened to the comment I left this morning?

    ReplyDelete
  4. Nothing came for moderation....

    ReplyDelete