Wednesday, April 13, 2011

Πάνε 4 χρόνια...


Δεν ξέρω αν έπρεπε να γράψω σήμερα.... Από την αλλη πρέπει κάπου να τα πω...
Το σημερινό blog δεν με ενδιαφέρει αν θα το διαβάσει κανείς... και δεν θα το στείλω πουθενά για να ζητήσω τη γνώμη κανενός.... Είναι για μένα...
Κάθε χρόνο κοντά στο Πάσχα είναι πολύ δύσκολα...
Συνέχεια είναι αλλά αυτές τις μέρες θυμάμαι δυσάρεστα γεγονότα...

Ο πατέρας μου μετά από ένα ολόκληρο χρόνο στα νοσοκομεία, μας άφησε κάπου τέλη Μαρτιου του 2007.
Δεν μπορώ να πω ότι τα πηγαίναμε πάντα καλά... Για να πω και την αλήθεια εγώ τον πατέρα μου τον γνώρισα στα 20-22, όταν βγήκε στη σύνταξη... Μέχρι τότε ήταν ο ταξιδιώτης που μου έφερνε δώρα από μακρινές χώρες κάθε καλοκαίρι...
Στα φοιτητικά μου χρόνια λοιπόν, τότε που μου έβγαινε όλη η αντίδραση, καθόμασταν και συζητούσαμε και διαφωνούσαμε με τις ώρες... Ξεροκέφαλοι και οι δύο, δεν παίρναμε από λόγια... Το όνειρό του ήταν τα περάσει τα γεράματά του στο "Αραξοβόλι" του στην Τορώνη...
Δεν τα κατάφερε, μας έφυγε νωρίς...

Με τη μάνα μου η σχέση ήταν εντελώς διαφιρετική... Εγώ μεγάλωσα με τη μαμά και τη γιαγιά... Η "τριβή" μεγάλη... Ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που με έφερνε σε πρόθυρα νευρικής κρίσης... Και μετά από 10 λεπτά με έπαιρνε τηλέφωνο σα να μη συμβαίνει τίποτα... "τι κάνεις παιδί μου? Όλα καλα??""
Η μαμά μου ζορίστηκε πολύ στο τέλος... είχε να αντιμετωπίσει και την κατάσταση του μπαμπά μου και τα προβλήματα τα δικά της...
Μετά από ένα χρόνο μας έφυγε κι αυτή...

Αυτές τις μέρες εγώ καλούμαι να τακτοποιήσω "μακάβρια" πράγματα για μερικούς, που όμως είναι απαραίτητα.
Πρέπει λοιπόν να βγώ από την ηλικία των "15" που έχω κρυφτεί τα τελευταία χρόνια και να γίνω υπεύθυνος ενήλικας. Αυτό εμένα με μιζεριάζει, δεν θέλω...
Δεν ξέρω πως με κρίνουν οι άλλοι γι αυτό, σιγουρα οι περισσότεροι αρνητικά αλλα να δεν με ενδιαφέρει... Προτιμώ να μιζεριάζω λοιπόν και να μη μιλάω σε κανέναν προσωπικα...
Ουφ τα είπα και ξέσκασα...
Αυτά...
Ελπίζω το επόμενο post να είναι πιο ευχάριστο!!

No comments:

Post a Comment