Wednesday, February 14, 2018

ΘΕΓΙΑ (=Θεά Γη) και brunch καταστάσεις



Όταν ήμουν κι εγώ νέα, τις Κυριακές, τις οποίες δε δουλεύαμε, γιατί τα λεφτά που βγάζαμε όταν δουλεύαμε μας έφταναν να περάσουμε αλλά και για να βγούμε, οπότε τις Κυριακές, πηγαίναμε χαλαρά για έναν καφέ και μετά συνεχίζαμε σε ταβερνούλα.
Τώρα η μόδα άλλαξε, μια και σίγουρα λιγότερα ξοδεύεις όταν πας για brunch σε σύγκριση με ένα εστιατόριο. Επίσης το βαφτίσαμε brunch, γιατί αν ήταν πρωινό θα έπρεπε να σηκωθούμε από τα χαράματα και επίσης κατα τις 12-1 μπορούμε να πιουμε και το κρασάκι μας ή ένα κοκτείλ και όχι σκέτο καφέ.
Όπως και να 'χει, ωραία είναι τα pancakes και οι ομελέτες, μια φορά στο τόσο.
Και μετά την τεράστια εισαγωγή, ας περάσουμε στο ψητό.
Ένα πολύ όμορφο μαγαζί στην Καλαμαριά, στη Σοφούλη, είναι η Θέγια, το όνομά της παρμένο από τη Θεά Γη.
Καφέ-Αρτοποιείο, μπορεί να βρει κανείς ψωμί όλων των ειδών, κουλουράκια, τσουρεκάκια, κρουασανάκια κτλ. (Πήρα και cinamon rolls για το σπίτι)
Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, εκτός από καφέ και βουτήματα, μπορεί κανείς να απολάυσει pancakes, ομελέτες, βάφλες, σαντουιτς, ένα κανονικό brunch δηλαδή.


Προτίμησα pancakes με φρέσκο τυρί κρέμα και σπιτική μαρμελάδα από φρούτα του δάσους, μια κι έχω αλλεργία στη σοκολάτα, αλλά και όλα τα σοκολατοειδή αλλά και οι ομελέτες και τα σάντουιτς που έβλεπα να κυκλοφορούν, φαινόταν νοστιμότατα!
Και ότι πήρα για το σπίτι εξαφανίστηκε αμέσως!
Μια πολύ καλή και νοστιμότατη επιλογή!



Sunday, December 31, 2017

Απολογισμός 2017


Ήρθε η ώρα....
Το 2017 ξεκίνησε με πολλούς προβληματισμούς και μεγάλο ξεκαθάρισμα.
Τι τελικά αξίζει στη ζωή;
Έχω εμπιστευθεί τους σωστούς ανθρώπους;
Είναι η ζωή μου αυτή που θέλω;
Έχω ότι χρειάζομαι;
Πολλές αποφάσεις, πολλά καίρια γεγονότα που πραγματικά μου άλλαξαν τη ζωή.
Κάποιες κινήσεις τις έκανα από μόνη μου.
Κάποιες άλλες τις έκαναν οι άνθρωποι γύρω μου.
Κι εκεί που ήμουν ένας πολύ "δραστήριος" άνθρωπος, δουλεύοντας όλη μέρα, με πολύ άγχος, γράφοντας λίστες με πράγματα που πρέπει να γίνουν και μην προλαβαίνοντας να κάνω τίποτα, όλα άλλαξαν.

Ψέματα, παρασκήνια και διάφορες άσχημες καταστάσεις και στην προσωπική αλλά και στην επαγγελματική μου ζωή, με έκαναν να καταλάβω ότι έδινα βάση περισσότερο σε καταστάσεις που μάλλον έκαναν περισσότερο πολύπλοκη τη ζωή μου από ότι έπρεπε.
Άγχος, προβλήματα υγείας, καθόλου χρόνος για τον εαυτό μου, καθόλου χρόνος για το παιδί μου, έλλειψη επικοινωνίας, νεύρα, ήμουν ένας άνθρωπος που ήταν πάντα εκεί για τους άλλους και όχι για τους δικούς μου ανθρώπους.
Ο χρόνος προσαρμογής στη νέα πραγματικότητα ήταν μακρύς και επίπονος και για μένα και για τους δικούς μου. Δυσκολίες πολλές...
Όμως πλέον ξέρω ότι δεν θέλω να γυρίσω πίσω.
Οι φίλοι, αυτοί οι λιγοστοί που έμειναν, στάθηκαν δίπλα μου, όπως έκαναν πάντα.
Οι δικοί μου άνθρωποι, ανασυγκρότησαν τις δυνάμεις τους και επίσης είναι εκεί και προχωρούν μαζί μου.
Προβλήματα θα υπάρχουν πάντα. Ναι λεφτά δεν υπάρχουν (ποιος έχει στις μέρες μας άλλωστε;), επαγγελματικά δεν ξέρω τι θέλω να κάνω και δεν ξέρω κιόλας αν είναι αργά για να κάνω κάτι καινούριο.
Όμως είμαι εδώ, ήρεμη, υγιής, χαμογελαστή, γεμάτη (και δεν αναφέρομαι στα κιλά μόνο), με ανθρώπους που πραγματικά μ'αγαπούν, με τον Πετρή στα πόδια μου να μου κάνει χαρές και με ένα καινούριο χρόνο και όλες τις καινούριες εμπειρίες που μου επιφυλάσσει.


Καλή χρονιά εύχομαι στους λιγοστούς μου αναγνώστες με υγεία και ηρεμία πάνω από όλα.






Saturday, December 30, 2017

ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΩΠΟ, Stefan Ahnheim - Ποιος είναι ο δολοφόνος τελικά;


Όπως είναι γνωστό, πρέπει οπωσδήποτε κάθε φορά που έχω διακοπές να διαβάσω κάτι μυστυριώδες ... το λες και παραξενιά.
Προτιμώ σειρές βιβλίων, πχ. Sue Grafton, Henning Mangel, Jo Nesbo (είδαμε και τον Χιονάνθρωπο στον κινηματογράφο, μαθαίνω δεν είχε καμιά σχέση με το βιβλίο, άσχετο με το σημερινό post βέβαια)
Και εκεί που χαζεύω στο Facebook, μου βγαίνει αυτό το τεστ. Το αποτέλεσμα ήταν αυτό το βιβλίο.
Αυτό που μου άρεσε στο εξώφυλλο και πήγα και το αγόρασα ήταν το όνομα του συγγραφέα, τα ανάποδα γράμματα. Και αυτός ο λόγος ήταν γιατί αποφάσισα να το αγοράσω...
Το ξεκινάω λοιπόν, κλασσικά ο ντετέκτιβ Φάμπιαν Ρισκ που μπαίνει σε μια υπόθεση, με τη διαφορά ότι ο συγκεκριμένος γνώριζε τα θύματα μια και όλοι ήταν στην ίδια τάξη στο γυμνάσιο.
Ο ήρωας δείχνει από την αρχή τις αδυναμίες του (όπως και ο Νesbo παρουσιάζει από την αρχή τον δικό του ντετέκτιβ Harry Hole ως αλκοολικό) αλλά και την εφευρετικότητά του στην έρευνα.
Το βιβλίο αρκετά μεγάλο, 638 σελίδες, και μετά από την μέση λίγο κουραστικό, πολλοί φόνοι χωρίς λογική.
Ο Ρισκ σε αρκετές φάσεις με νευριάζει - πως ειναι δυνατόν να μην εχει επικοινωνήσει με τον έφηβο γιο του 3 ολόκληρες μέρες και επαναπαύεται μόνο στα μηνύματα που "του στέλνει" - βγάζει μια αδιαφορία που είναι αντιπαθητική.
Ο δολοφόνος ακόμα δεν έχω καταλάβει για ποιο λόγο τους ξεπάστρεψε όλους... 15 minutes of fame ισως?
Θέλω να διαβάσω κι άλλα βιβλία του Ahnheim πάντως, μου άρεσε ο τρόπος που δένει τα πρόσωπα μεταξύ τους και το πως κύλησε η ιστορία.
To be continued... 

Hygge και γιατί το χρειάζομαι.

Έχει πολύ καιρό τώρα που παρατηρώ σε φωτογραφίες στο Instagram την λέξη #hygge. Λέω καμιά καινούρια τάση θα είναι και αυτή και δεν το πολυέδωσα σημασία, μέχρι που άρχισα την έρευνά μου για την παρουσίαση στο συνέδριο σχετικά με το burnout και την ενσυνειδητότητα (mindfulness) και την ξαναείδα.
Οι φίλοι Δανοί λοιπόν επινόησαν τη συγκεκριμένη λέξη με την αρκετά δύσκολη προφορά για να δείξουν την αίσθηση της άνεσης.


Και όταν λέω άνεση, δεν εννοώ μόνο έπιπλα, κουβερτούλες και ρούχα.
Το έχουν φιλοσοφήσει το θέμα και με το hygge εννοούν οτιδήποτε κάνουν και περνούν καλά.

Μια φαρδιά, αφράτη πυτζάμα, τα πόδια στο τραπέζι, η ξάπλα στον καναπέ, μια καλή ταινία, ένα ενδιαφέρον βιβλίο, φαγητό με φίλους, μια ωραία γεύση, ένα όμορφο, πρακτικό μαγαζί, μια βόλτα στην εξοχή...

 
Οτιδήποτε μας κάνει να νιώθουμε ήρεμοι, είναι hygge. 
Γιατί είναι σημαντικό στη ζωή μας;
Να πω την αλήθεια, μέχρι πριν ένα χρόνο δεν νόμιζα ότι χρειαζόμουν την ηρεμία. Δεν έιχα χρόνο να καθήσω και όταν είχα άδεια ή διακοπές, πραγματικά ένιωθα τύψεις γι' αυτό. 
Από το άγχος είχα αρχίσει να έχω προβλήματα υγείας (αντιμετωπίσιμα ευτυχώς)
Ώσπου ξαφνικά σταμάτησα να δουλεύω τόσες ώρες (επειδή αναγκάστηκα και όχι επειδή το ήθελα).  Εκεί συνειδητοποίησα πόσο πολύπλοκα τα κάνουμε όλα εμείς οι άνθρωποι, ενώ το πιο σημαντικό είναι να είμαστε ήρεμοι και υγιείς.  
Το να ξεκουράζεσαι, το να βλέπεις φίλους, το να προσέχεις τον εαυτό σου, το να δουλέυεις τα συναισθήματά σου, δεν είναι πολυτέλεια, είναι βασική ανάγκη. 
Όταν λοιπόν αφιερώνεις χρόνο στον εαυτό σου, η υγεία σου και η ψυχολογία σου βελτιώνονται, έχεις πιο καθαρό μυαλό και καταλαβαίνεις τι είναι σημαντικό στη ζωή.
Δουλειά, σπουδές, λεφτά, ναι είναι καλό αν υπάρχουν όμως για να μπορείς να αποδώσεις, πρέπει να είσαι καλά μέσα σου.

Hygge έστω και για λίγη ώρα μέσα στην μέρα λοιπόν.

Μερικά ενδιαφέροντα άρθρα:

Wednesday, November 29, 2017

Είχατε κι εσείς στο χωριό σας brunch?


Η καινούρια τάση της μόδας στην έξοδο είναι το Κυριακάτικο brunch.
Αν ψάξεις στο λεξικό να δεις τι είναι αυτό το brunch,  λέει ότι είναι κάτι ανάμεσα σε πρόγευμα και γεύμα.
Κοινώς πάς εκεί από το πρωί και ντερλικώνεις μέχρι το απόγευμα. Ξεκινάς με καφέ και ομελέτες και συνεχίζεις με κοκτέιλς και νατσος (ξέρω γω;)
Μια πολύ όμορφη πρωτοβουλία στη Θεσσαλονίκη, ξεκίνησε από το καλοκαίρι να διοργανώνει εκδηλώσεις για brunch σε διάφορα μέρη της Θεσσαλονίκης όπως επίσης και διαγωνισμούς, σε έναν από τους οποίους πήρα μέρος με την αρχική φωτογραφία και κέρδισα ένα brunch στο κεντρικό ξενοδοχείο colors στη Θεσσαλονίκης.
Πολύ όμορφη ατμόσφαιρα και συμπαθητικό το καφέ που εκτός από τα πολυ νόστιμα πιάτα, μπορεί κανείς να απολάυσει τον καφέ του με ησυχία μια καθημερινή.


Δοκιμάσαμε pancakes με cheddar και ομελέτα αλλά και pancakes με πραλίνα και brownies. Τρομερές αλμυρές και γλυκιές γεύσεις.
Μέχρι την καινούρια περιπέτεια...



Tuesday, November 28, 2017

Γευστικές περιπλανήσεις στην Αθήνα

Και ο δρόμος μου με έφερε για ένα ΣΚ στην Αθήνα, οπότε είπα να "γυρίσω" λίγο και να δοκιμάσω διάφορα μαγαζιά και γεύσεις.



Πρώτη στάση Σάββατο πρωί, στο Mama Roux, sτην Αιόλου για πρωινό. Πολύ όμορφη διακόσμηση, τρομερές γεύσεις με μεγάλη ποικιλία.


Δοκιμάσαμε ομελέτες, μπαγκέτες αλλά και panacakes & maple syrup και ήταν όλα πραγματικά νοστιμότατα. Από ότι είδα, μπορεί κανείς να δοκιμάσει και διάφορα κοκτειλς (πιο αργά στη μέρα) αλλά και χυμους και ότι υπάρχει σε καφέ.


Δεύτερη στάση στο 360 στο Μοναστηράκι για καφέ.  Πλούσια κουζίνα επίσης εκεί και για πρωινό και μεσημέρι, αλλά εγώ έμεινα στην παραδοσιακή λεμονάδα.



Βράδυ Σαββάτου με βρήκε στο Ψυρρή για μπύρα. Beertime με ένα σεντόνι κατάλογο για μπύρες από όλο τον κόσμο και πολύ ωραία κουζίνα επίσης. Δοκιμάσαμε μπύρες τσέχικες, γερμανικές και ιρλανδικές και απολαύσαμε ψητό χαλούμι, καυτερές κοτομπουκιές, πατατούλες και κεμπάπ. 




Η Κυριακή πρωί με βρήκε να κάνω βόλτες κοντά στην Ακρόπολη. Καταλήξαμε σε πολύ όμορφο καφέ στην Πλάκα, που λέγεται Μελίνα Μερκούρη με τραπεζάκια στα σκαλοπάτια. Πολύ καλή επιλογή για μια ηλιόλουστη Κυριακή.


Η περιπλάνησή μου στην Αθήνα τελείωσε με περιπέτεια και βιαστικά στην Ακρόπολη, με φόβο να μην χάσω το αεροπλάνο.
Ένα γρήγορο αγχωτικό γεύμα σε ένα παραδοσιακό καφενείο - ταβέρνα, το Ολύμπιον, στην οδό Αναπαύσεως, κάτι διαφορετικό από τις συνηθισμένες τουριστικές ταβέρνες της Αθήνας.


Μέχρι την επόμενη γευστική περιπλάνηση.... 

Thursday, November 23, 2017

Thanksgiving σκέψεις

Πάντα με λέγανε Αμερικανάκι, αφού γιορτάζω Halloween, Thanksgiving και γενικά χρησιμοποιώ "αμερικανιές".
Και πάντα έκανα κάτι για όλες τις περιστάσεις - projects με τους μαθητές μου, σημειωματάκια την ημέρα των ευχαριστιών, Halloween make-up, Christmas parties με eggnog κτλ. κτλ.
Όχι ότι δεν μου αρέσουν όλες αυτές οι χαζομαρούλες και τώρα.



Σήμερα όμως δεν έκανα τίποτα ιδιαίτερο, ούτε σε επίπεδο διδασκαλίας ούτε σε προσωπικό επίπεδο.
Στα μαθήματα προτίμησα να προχωρήσω στην ύλη μια και αυτήν την εβδομάδα λόγω γρίπης δεν δούλεψα πολύ.

Πάντα μου άρεζε όμως η συγκεκριμένη μέρα. Όχι δεν πίστεψα ποτέ την ιστορία των προσκυνητών που μοιράστηκαν τα αγαθά της γης με τους "άγριους" ινδιάνους.

 

Αυτό που μου αρέσει και προσπαθώ να το περάσω και στους μαθητές μου είναι η ιδέα της "gratitude". Η ελληνική λέξη δε μου αρέσει, θα εξηγήσω σε λίγο το γιατί.
Κάθε χρόνο λοιπόν κάναμε εργασιούλες όπου τα παιδιά έγραφαν, ζωγράφιζαν και αναγνώριζαν τα πράγματα που έχουν και τους ανθρώπους που είναι δίπλα τους και καταλάβαιναν πόσο σημαντικό είναι αυτό.

Πάνω κάτω το ίδιο έκανα και στην προσωπική μου ζωή. Κάθε χρόνο δηλαδή, σημειωματάκι ή μηνυματάκι με ένα "ευχαριστώ" στους ανθρώπους που ήταν δίπλα μου.

Φέτος δεν το έκανα. Η λέξη "ευγνώμων" δε μου αρέσει. Τι σημαίνει δηλαδή; Ότι γνωρίζω ότι έκανες κάτι καλό για μένα; Οκ, το γνωρίζω. Κι εσύ το γνωρίζεις. Αν είμαι εντάξει θα κάνω κι εγώ κάτι καλό για σένα. Και θα γίνεται αυτό συνέχεια. Και αυτό σημαίνει φιλία και οικογένεια.
Δεν χρειάζεται να λέμε ευχαριστώ ο ένας στον άλλον.


Οι πραγματικοί μου φίλοι είναι μετρημένοι στα δάχτυλα. Είναι εκεί χρόνια, ότι και να γίνει, όσο και αν χαθούμε. Είναι εκεί. Κι εγώ το ίδιο.
Η οικογένειά μου αν και μικρή επίσης είναι εκεί. Όσες δυσκολίες κι αν περνάμε.
Εννοείται ότι από τη ζωή μας περνούν διάφοροι άνθρωποι, έρχονται φεύγουν, παίρνουν ότι είναι να πάρουν, δίνουν ότι είναι να δώσουν. Δεν είναι όλοι για να μείνουν. Ο καθένας έχει τους λόγους του.

Φέτος λοιπόν δεν θα ευχαριστήσω ανθρώπους. Ξέρουν ποιοί είναι.
Φέτος θα εκτιμήσω το γεγονός ότι έχω την υγεία μου και μπορώ ακόμα και μ'αυτές τις συνθήκες να συντηρώ το σπίτι μου και να μη λείπει τίποτα από το παιδί μου.
Εκτιμώ το γεγονός ότι αν και δεν ξέρω επαγγελματικά τι θέλω να κάνω, είμαι ήρεμη.
Εκτιμώ επίσης ότι έχω ζωή εκτός δουλειάς και αυτό δε συνέβαινε τα τελευταία 10 χρόνια.
Μπορώ και απολαμβάνω τη στιγμή. Συνειδητά.


Και από φέτος έχω και τον καλύτερο φίλο και τη χαρά στη ζωή μου και όχι δεν είναι άνθρωπος.

Happy Thanksgiving λοιπόν!
Να είστε όλοι καλά!