Wednesday, November 29, 2017

Είχατε κι εσείς στο χωριό σας brunch?


Η καινούρια τάση της μόδας στην έξοδο είναι το Κυριακάτικο brunch.
Αν ψάξεις στο λεξικό να δεις τι είναι αυτό το brunch,  λέει ότι είναι κάτι ανάμεσα σε πρόγευμα και γεύμα.
Κοινώς πάς εκεί από το πρωί και ντερλικώνεις μέχρι το απόγευμα. Ξεκινάς με καφέ και ομελέτες και συνεχίζεις με κοκτέιλς και νατσος (ξέρω γω;)
Μια πολύ όμορφη πρωτοβουλία στη Θεσσαλονίκη, ξεκίνησε από το καλοκαίρι να διοργανώνει εκδηλώσεις για brunch σε διάφορα μέρη της Θεσσαλονίκης όπως επίσης και διαγωνισμούς, σε έναν από τους οποίους πήρα μέρος με την αρχική φωτογραφία και κέρδισα ένα brunch στο κεντρικό ξενοδοχείο colors στη Θεσσαλονίκης.
Πολύ όμορφη ατμόσφαιρα και συμπαθητικό το καφέ που εκτός από τα πολυ νόστιμα πιάτα, μπορεί κανείς να απολάυσει τον καφέ του με ησυχία μια καθημερινή.


Δοκιμάσαμε pancakes με cheddar και ομελέτα αλλά και pancakes με πραλίνα και brownies. Τρομερές αλμυρές και γλυκιές γεύσεις.
Μέχρι την καινούρια περιπέτεια...



Tuesday, November 28, 2017

Γευστικές περιπλανήσεις στην Αθήνα

Και ο δρόμος μου με έφερε για ένα ΣΚ στην Αθήνα, οπότε είπα να "γυρίσω" λίγο και να δοκιμάσω διάφορα μαγαζιά και γεύσεις.



Πρώτη στάση Σάββατο πρωί, στο Mama Roux, sτην Αιόλου για πρωινό. Πολύ όμορφη διακόσμηση, τρομερές γεύσεις με μεγάλη ποικιλία.


Δοκιμάσαμε ομελέτες, μπαγκέτες αλλά και panacakes & maple syrup και ήταν όλα πραγματικά νοστιμότατα. Από ότι είδα, μπορεί κανείς να δοκιμάσει και διάφορα κοκτειλς (πιο αργά στη μέρα) αλλά και χυμους και ότι υπάρχει σε καφέ.


Δεύτερη στάση στο 360 στο Μοναστηράκι για καφέ.  Πλούσια κουζίνα επίσης εκεί και για πρωινό και μεσημέρι, αλλά εγώ έμεινα στην παραδοσιακή λεμονάδα.



Βράδυ Σαββάτου με βρήκε στο Ψυρρή για μπύρα. Beertime με ένα σεντόνι κατάλογο για μπύρες από όλο τον κόσμο και πολύ ωραία κουζίνα επίσης. Δοκιμάσαμε μπύρες τσέχικες, γερμανικές και ιρλανδικές και απολαύσαμε ψητό χαλούμι, καυτερές κοτομπουκιές, πατατούλες και κεμπάπ. 




Η Κυριακή πρωί με βρήκε να κάνω βόλτες κοντά στην Ακρόπολη. Καταλήξαμε σε πολύ όμορφο καφέ στην Πλάκα, που λέγεται Μελίνα Μερκούρη με τραπεζάκια στα σκαλοπάτια. Πολύ καλή επιλογή για μια ηλιόλουστη Κυριακή.


Η περιπλάνησή μου στην Αθήνα τελείωσε με περιπέτεια και βιαστικά στην Ακρόπολη, με φόβο να μην χάσω το αεροπλάνο.
Ένα γρήγορο αγχωτικό γεύμα σε ένα παραδοσιακό καφενείο - ταβέρνα, το Ολύμπιον, στην οδό Αναπαύσεως, κάτι διαφορετικό από τις συνηθισμένες τουριστικές ταβέρνες της Αθήνας.


Μέχρι την επόμενη γευστική περιπλάνηση.... 

Thursday, November 23, 2017

Thanksgiving σκέψεις

Πάντα με λέγανε Αμερικανάκι, αφού γιορτάζω Halloween, Thanksgiving και γενικά χρησιμοποιώ "αμερικανιές".
Και πάντα έκανα κάτι για όλες τις περιστάσεις - projects με τους μαθητές μου, σημειωματάκια την ημέρα των ευχαριστιών, Halloween make-up, Christmas parties με eggnog κτλ. κτλ.
Όχι ότι δεν μου αρέσουν όλες αυτές οι χαζομαρούλες και τώρα.



Σήμερα όμως δεν έκανα τίποτα ιδιαίτερο, ούτε σε επίπεδο διδασκαλίας ούτε σε προσωπικό επίπεδο.
Στα μαθήματα προτίμησα να προχωρήσω στην ύλη μια και αυτήν την εβδομάδα λόγω γρίπης δεν δούλεψα πολύ.

Πάντα μου άρεζε όμως η συγκεκριμένη μέρα. Όχι δεν πίστεψα ποτέ την ιστορία των προσκυνητών που μοιράστηκαν τα αγαθά της γης με τους "άγριους" ινδιάνους.

 

Αυτό που μου αρέσει και προσπαθώ να το περάσω και στους μαθητές μου είναι η ιδέα της "gratitude". Η ελληνική λέξη δε μου αρέσει, θα εξηγήσω σε λίγο το γιατί.
Κάθε χρόνο λοιπόν κάναμε εργασιούλες όπου τα παιδιά έγραφαν, ζωγράφιζαν και αναγνώριζαν τα πράγματα που έχουν και τους ανθρώπους που είναι δίπλα τους και καταλάβαιναν πόσο σημαντικό είναι αυτό.

Πάνω κάτω το ίδιο έκανα και στην προσωπική μου ζωή. Κάθε χρόνο δηλαδή, σημειωματάκι ή μηνυματάκι με ένα "ευχαριστώ" στους ανθρώπους που ήταν δίπλα μου.

Φέτος δεν το έκανα. Η λέξη "ευγνώμων" δε μου αρέσει. Τι σημαίνει δηλαδή; Ότι γνωρίζω ότι έκανες κάτι καλό για μένα; Οκ, το γνωρίζω. Κι εσύ το γνωρίζεις. Αν είμαι εντάξει θα κάνω κι εγώ κάτι καλό για σένα. Και θα γίνεται αυτό συνέχεια. Και αυτό σημαίνει φιλία και οικογένεια.
Δεν χρειάζεται να λέμε ευχαριστώ ο ένας στον άλλον.


Οι πραγματικοί μου φίλοι είναι μετρημένοι στα δάχτυλα. Είναι εκεί χρόνια, ότι και να γίνει, όσο και αν χαθούμε. Είναι εκεί. Κι εγώ το ίδιο.
Η οικογένειά μου αν και μικρή επίσης είναι εκεί. Όσες δυσκολίες κι αν περνάμε.
Εννοείται ότι από τη ζωή μας περνούν διάφοροι άνθρωποι, έρχονται φεύγουν, παίρνουν ότι είναι να πάρουν, δίνουν ότι είναι να δώσουν. Δεν είναι όλοι για να μείνουν. Ο καθένας έχει τους λόγους του.

Φέτος λοιπόν δεν θα ευχαριστήσω ανθρώπους. Ξέρουν ποιοί είναι.
Φέτος θα εκτιμήσω το γεγονός ότι έχω την υγεία μου και μπορώ ακόμα και μ'αυτές τις συνθήκες να συντηρώ το σπίτι μου και να μη λείπει τίποτα από το παιδί μου.
Εκτιμώ το γεγονός ότι αν και δεν ξέρω επαγγελματικά τι θέλω να κάνω, είμαι ήρεμη.
Εκτιμώ επίσης ότι έχω ζωή εκτός δουλειάς και αυτό δε συνέβαινε τα τελευταία 10 χρόνια.
Μπορώ και απολαμβάνω τη στιγμή. Συνειδητά.


Και από φέτος έχω και τον καλύτερο φίλο και τη χαρά στη ζωή μου και όχι δεν είναι άνθρωπος.

Happy Thanksgiving λοιπόν!
Να είστε όλοι καλά!

Thursday, October 26, 2017

Πολλά θαύματα σε μια Αυλή

φωτό από τη σελίδα του κθβε
Μετά από πολλά χρόνια αποφάσισα να πάω θέατρο. Δεν θα πήγαινα από μόνη μου, αλλά από το Σεπτέμβρη μου λέει ο φίλος μου ο Μπόμπι (ξένος μεν, ελληνομαθής δε) ότι θέλει να πάει θέατρο, μια και δεν ειχε ξαναπάει σε ελληνική παράσταση.
Και ψάχνω εγώ τώρα παράσταση Έλληνα συγγραφέα, κάτι να έχει αλήθεια και να δίνει την Ελληνική πραγματικότητα. Βρήκα πολλά "εναλλακτικά", τα οποία δεν μου ταίριαζαν στην περίσταση.
Ώσπου βλέπω στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας ότι παίζουν την Αυλή των Θαυμάτων του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Σύγχρονος συγγραφέας (και όχι μόνο), έζησε τον πόλεμο, ασχολήθηκε με πολλά πράγματα, θέατρο, δημοσιογραφία, συγγραφή τραγουδιών και κυρίως έζησε στην σύγχρονη Ελλάδα.
Το έργο "Η αυλή των θαυμάτων"είναι η ιστορία ανθρώπων του 1950, οι οποίοι ζουν σε μια Αθηναική αυλή.
Αν και διαδραματίζεται το '50, θεωρώ ότι έχει σύγχρονα μηνύματα, μια και θίγει το θέμα της προσφυγιάς, της φτώχειας και φυσικά των διαπροσωπικών σχέσεων.
Οι ηθοποιοί του ΚΘΒΕ πολύ καλοί επαγγελματίες, όπως και μεγάλη εντύπωση έκαναν τα σκηνικά. Σαν να ήταν αληθινή αυλή.
Ο χώρος της Μονής Λαζαριστών επιβλητικός όπως πάντακαι η περιοχή μου άρεσε πάρα πολύ, υπάρχει καφέ, εστιατόριο και ξενοδοχείο το ένα δίπλα στο άλλο.

To be continued...



Sunday, October 22, 2017

Γαστρονομικές περιπλανήσεις της εβδομάδας (και λίγο παραπάνω)

Έχω αρκετό καιρό που αποφάσισα ότι πρέπει να το ρίχνω και λίγο έξω.
Τις τελευταίες 2 εβδομάδες έχω επισκεφθεί πολύ όμορφα στέκια, τα οποία θεώρησα ότι πρέπει να μοιραστώ.

  • Πρώτη στάση, κέντρο Θεσσαλονίκης, στην αρχή της Φράγκων, το Σέμπρικο. Η αλήθεια είναι ότι δυσκολευτήκαμε να το βρούμε και ότι όταν το βρήκαμε τελικά, μου θύμισε λίγο σε καφενείο, όμως το φαγητό ήταν απίστευτα καλό και η εξυπηρέτηση άψογη. Οι τιμές δεν είναι ταβέρνας, αλλά όχι και αποτρεπτικές.
          Δοκιμάσαμε:
       
Χοιρινή μπριζόλα τόμαχωκ, σαλάτα με ρόκα, πιάτο αλλαντικών
φιλέτο κοτόπουλο με πουρέ μελιτζάνας
         Εξωτική κουζίνα και coctails. Νεοκλασσικό κτήριο σε κουβανέζικο περιβάλλον.
         Ωραία μουσική και καλοκαιρινό mood. Δοκιμάσαμε:

cocktails, nachos con pollo y queso (κοινώς με κοτόπουλο και τυρί)
  • Momenti στον πεζόδρομο Καλαμαριάς. Κλασσικό καφέ σε πεζόδρομο εκτός κέντρου. Ατμόσφαιρα τουριστικής περιοχής ειδικά το καλοκαίρι. Μπύρα με 5 ευρώ αλλά και πλούσιους μεζέδες.  Δοκιμάσαμε:
μπύρα με μεζέ φυσικά
  • Kitchen bar στο λιμάνι. Με θέα τη θάλασσα. αυτόν τον καιρό με θεα το Αβέρωφ. Αναμονή για να βρεις τραπέζι το ΣΚ, αρκετά αργή εξυπηρέτηση, λόγω κόσμου (φαντάζομαι), πολύ ωραίο φαγητό και γλυκά τα (τα οποία δεν δοκιμάσαμε). Θα προτιμούσα να ξαναπάω καθημερινή. Δοκιμάσαμε: 
carbonara

roze ξηρό 

Αυτά για σήμερα....
(και άλλα πολλά σε λίγες μέρες)

Sunday, October 8, 2017

Βολτίτσες (σε μια παραγραφούλα)


Είναι Κυριακή απόγευμα, έχεις πάει για καφέ, έχεις φάει με τους δικούς σου αλλά δεν θες να κάτσεις σπίτι. Κι άλλο καφέ; Βαριέσαι... Ο καιρός είναι ακόμα καλός, δεν θέλεις να κάτσεις σπίτι να δεις ταινία, θέλεις να κάνεις κάτι έξω.
Αν είσαι Θεσσαλονίκη σου έχω πρόταση...
Το φράγμα της Θέρμης.
Θα μου πεις εκεί έχει πάρκο για παιδάκια μόνο. Ναι ανηφορίζοντας έχει και ένα μεγάλο πάρκο, και εγκαταστάσεις για ποδόσφαιρο. Αν είσαι γονιός, αφήνεις τα παιδάκια σου να παίξουν και να τρέξουν, παίρνεις τον καφέ σου και απολαμβάνεις τον ήλιο.


Αν δεν είσαι, κατηφορίζεις προς το γεφυράκι. Εκεί θα βρεις ένα όμορφο μονοπάτι μέσα στα δέντρα.

Αν έχεις σκύλο, είναι η ιδανική βόλτα. Αν δεν έχεις, βρίσκεις εκεί σκυλάκια. Αδέσποτα βέβαια, από ότι είδα ακίνδυνα πάντως.
Ανεβαίνοντας το μονοπάτι, μπορείς να καθήσεις για πικ νικ, για καφέ κτλ.

Εικαστική παρέμβαση της φύσης ίσως;

Πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου city kid, αλλά μια στις τόσες έχει πλάκα μια μικρή απόδραση!


IT (επιτέλους)



Όταν πρωτοείδα το ΙΤ στην τηλεόραση ήμουν φοιτήτρια (ναι είμαι δεινόσαυρος, αλλά είπαμε εγώ ΔΕΝ μεγαλώνω, απλά κάνω update). Μας το είχαν δείξει τότε σε 2 κομμάτια, σε 2 εβδομάδες.
Με το πρώτο μέρος, είχα παγώσει, τα είχα κάνει πάνω μου, ο Pennywise ήταν τρομακτικός, οι σκηνές ανατριχιαστικές.
Το δεύτερο μέρος ναι μεν είχε αηδιαστικές στιγμές αλλά απλά το είδα για να δω τι γίνεται στο τέλος. Τρόμαξα αλλά δεν ενθουσιάστηκα.
Πάντως ήταν κάτι που δεν ήθελα να ξαναδώ όπως άλλες ταινίες.


Μετά έπεσε στα χέρια μου στο βιβλίο. Στα ελληνικά. Να πω ότι γενικά δεν μου αρέσει να διαβάζω αγγλόφωνη λογοτεχνία στα ελληνικά, πιστεύω ότι κάπου χανόμαστε στη μετάφραση.
Το βιβλίο τεράστιο (1116 σελίδες). Η υπόθεση πάνω κάτω η ίδια, δεν τελείωνε με τίποτα.
Οκ, αγωνία, αηδιαστικές στιγμές, σίγουρα καλύτερα νοήματα από την τηλεταινία, μου πήρε πολυυυυυυ χρόνο για να το διαβάσω.... Δεν ξέρω αλλά γενικά ενώ ο Stephen King είναι από τους πρώτους στο είδος τους, εγώ σε κάποια φάση δυσανασχετώ όταν διαβάζω τα βιβλία του. Οι ταινίες ότι έχω δει σαφώς έχουν πιο γρήγορο flow.


Και φτάσαμε και στην φετινή version. Οκ, η υπόθεση η ίδια, ο Pennywise γλυκούλης, τα εφέ καλύτερα, αλλά μου έλειπε το feeling της παλιάς ταινίας.
Τώρα αλήθεια είναι δυνατόν να βάζουνε τόσο όμορφο άνδρα να παίζει τον κλόουν;


Ήταν πάντως ενδιαφέρουσα βραδιά, με πολύ ποπ κορν και την καλύερεη παρέα. Δεν νομίζω να έχω ξανατρολάρει τόσο πολύ!


Ποιά λοιπόν η γνώμη σας για το ΙΤ;