Tuesday, August 15, 2017

Ένα χρόνο μετά... (συνειδητοποίηση και πάλι)


Μετά από το τελευταίο μου άρθρο στο iTDi blog σχετικά με το πως περνάει την μέρα της μια multitasker και το σχόλιο της φίλης μου της Anne, συνειδητοποίησα πόσο μπορεί να αλλάξει κανείς μέσα σε ένα χρόνο.

Σοκάκι στην Αλλόνησο

Φαίνεται ότι δεν έχεις αλλάξει αλλά τελικά έχεις αλλάξει τόσο πολύ...
Πριν ένα χρόνο λοιπόν είχα μόλις γυρίσει από την Αλλόνησο από τις οικογενειακές διακοπές, δούλευα στο γραφείο και ετοιμαζόμουν για το EDUfest στη Σικελία.

Επίσκεψη στο Παλέρμο

Εννοείται υπήρχαν δύσκολες κι εύκολες στιγμές και μια συνγκεκριμένη καθημερινότητα.

Τορώνη με φλαμίγκο

Φέτος έχω μήνες που δεν δουλεύω full time και έχω γυρίσει από διακοπές από το χωριό μου την Τορώνη. Η ψυχολογία μου δεν είναι και η καλύτερη αν και ήταν δική μου επιλογή να μην πάω σε καινούρια δουλειά ακόμα, αν και είχα ήδη δύο καλές προτάσεις.

Εγώ σε μερικά χρονάκια

Σε όλη μου τη ζωή είχα πάντα κάτι να κάνω και πάντα έτρεχα σαν την τρελλή. Επειδή πρέπει να βοηθήσω οικονομικά στο σπίτι, επειδή νιώθω την ανάγκη να δημιουργήσω, επειδή δεν είμαι ο συνηθισμένος τύπος γυναίκας που δουλεύει μόνο και μόνο για να βγει από το σπίτι ή επειδή απλά δεν φτάνουν τα λεφτά.

Κατάλαβα λοιπόν ότι τα λεφτά ποτέ δε φτάνουν. Ναι μεν όταν δουλεύεις 13 ώρες το 24ωρο είσαι πιο άνετα και πας τα ταξιδάκια σου αλλά γενικά είσαι όλη τη μέρα στη δουλειά και δεν απολαμβάνεις τους κόπους σου, δεν βλεπεις τους δικούς σου, αποξενώνεσαι.
Βέβαια και το αντίστροφο να μη δουλεύεις καθόλου και να είσαι όλη μέρα μέσα στο σπίτι δεν είναι και ότι το καλύτερο και σε φτάνει στα όριά σου, αλλά πιστεύω ότι έπρεπε να αφήσω ένα διάστημα να δω τι θέλω να κάνω.

Θα μου πεις δηλαδή ξέρεις τι θες να κάνεις τώρα; Η αλήθεια είναι ότι όχι. Δεν έχω ιδέα πως θέλω να συνεχίσω. Ξέρω πάντως τι δεν θέλω.
Δεν θέλω να είμαι κλεισμένη σε 4 τοίχους κάθε μέρα και να μη βλέπω ήλιο.
Δεν θέλω επιφανειακές ανθρώπινες σχέσεις.
Δεν θέλω να κάνω αγγαρεία.
Δεν θέλω να μην έχω χρόνο για τον εαυτό μου.
Δεν θέλω να αποξενωθώ πάλι  από το παιδί μου.
Δεν θέλω να γκρινιάζω (δύσκολο αυτο ε;)




Ένας χρόνος λοιπόν μπορεί να σε αλλάξει εντελώς. Να δεις ποιος είσαι και ποιοι άνθρωποι είναι δίπλα σου και ποιοι αξίζουν μια ευκαιρία και ποιοι όχι. Να δεις ότι η δουλειά σου δε σε ορίζει αλλά η προσωπικότητά σου.
Νομίζω πως φέτος πρέπει να κάνω λίγο πίσω - δε χρειάζεται να "δειχνόμαστε" συνέχεια άλλωστε....

Monday, August 7, 2017

Καλοκαίρι 2017: Στα παλιά μου τα λημέρια....

φύγαμε για Τορώνη!
Και ακόμα μια φορά είπα ότι δε θα ξαναπατήσω το πόδι μου στο χωριό και πάλι εκεί ήμουν. 'Οχι δεν το μισώ απλά θεωρώ ότι δεν έχει κάτι άλλο να μου δώσει. Από 5 χρονών είμαι εκεί. Κάθε καλοκαίρι. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου....
Τότε ακόμα που δεν υπήρχαν πολλά σπίτια. 5-6 το πολύ να ήταν και 2 ταβέρνες.
Και το τηλεφωνείο. Εκεί νοικάζαμε τον πρώτο καιρό. Σε ένα σπίτι δίπλα στο κουβούκλιο του τηλεφώνου. Κάθε βράδυ μαζευόταν κόσμος για να πάρει τηλέφωνο. Δεν υπήρχαν καρτοτηλέφωνα δεν υπήρχαν κινητα.




Και μετά στα εφηβικά χρόνια με 20 ατομα παρέα να πηγαίνουμε κάθε Σάββατο στην ντίσκο... Ιταμος λεγόταν. Και θερινό σινεμά.
Και πεζοπορία στα διπλανά χωριά - ή ωτο στοπ στις καρότσες στα φορτηγά.

Εκεί κοντά στο Ethnik

Η επίσκεψη φέτος στην Τριστινίκα μου τα θύμισε όλα, μια που εκεί δεν έχει αλλάξει τίποτα. Λες και πήγαμε πίσω στο '80.

Πήγα λοιπόν στο παλιό μου "χωριό" (αν και δεν ειμαι από εκεί), κυρίως για να περάσω "οικομονικά" λίγες οικογενειακές μέρες.
Η θάλασσα δεν παιζεται ακόμα και το φαγητό επίσης.

Μπαντομπίφτεκο
 Το βράδυ είναι άλλο θέμα, μια και κυκλοφορούν μετρημένοι 5 άνθρωποι (κυρίως ξένοι) στα σκοτάδια.... Νομίζω έχει χαθεί η παλιά μαγεία... δεν βλέπεις ούτε οικογένειες με παιδιά, ούτε παρέες από εφηβάκια να κυκλοφορούν όπως εμείς τότε...

Sarti beach
 Τα βράδια λοιπόν αναγκαστικά Σάρτη ή Μαρμαρά... Εκεί έχει καλοκαιρινή διάθεση με τουρίστες, μαγαζάκια και βολτίτσα....
Marmaras by night
Όπως και να'χει όταν πηγαίνω προς τα 'κει, είναι σα να πηγαίνω στο χωριό μου. Όχι απαραίτητα άσχημα αλλά ούτε και με πολλές προυποθέσεις να περάσω καλά.

 

Καλές διακοπές σας εύχομαι... Και περάστε και από το χωριό μου για μια βουτιά. Θα το ευχαριστηθείτε!!! 

Sunday, July 16, 2017

Καλοκαίρι 2017 - Αναγνωστικές αναζητήσεις.


Και είναι καλοκαίρι και πλέον έχω αρκετό ελεύθερο χρόνο για να κάνω ότι θέλω.
Οι υποχρεώσεις βέβαια υπάρχουν πάντα όπως υπήρχαν όταν δούλευα 13 ώρες τη μέρα, απλά πλέον ο χρόνος κυλάει διαφορετικά.
Μετά λοιπόν από 3 ολόκληρα καλοκαίρια μπορώ να διαβάσω κανένα βιβλίο.
Αυτό που κάνω γενικά είναι να ανακυκώνω τα βιβλία μου - σπάνια κρατάω τα ίδια βιβλία, εκτός αν είναι κάτι πολύ ιδιαίτερα (όπως το the The Day of the triffids - John Wydham, The night of the triffids - Simon Clark και το Martian chronicles - Ray Bradbury, τα οποία δεν τα χαρίζω, δεν τα δανείζω και τα ξαναδιαβάζω που και που).
Η φετινή συλλογή λοιπόν προέρχεται από τις φίλες μου Άννα και Μαίρη, που αντάλλαξαν ή μου χάρισαν τα βιβλιαράκια τους και τις ευχαριστώ πολύ.

Το πρώτο που διάβασα ήταν το The last to know - Melissa Hill. Το ξεκίνησα στην παραλία και το τελείωσα σχετικά γρήγορα αφού ήθελα να το συνεχίσω και στο σπίτι. Εμένα γενικά μου αρέσει ότι έχει σχέση με επιστημονική φαντασία και crime, αυτό αν και δεν έιχε δολοφονίες, εξωγήινους και detective, το μυστήριό του το είχε. Ξεκινάει με την ζωή μιας μαμάς νοικοκυράς και της αδερφής της που ήταν μια πετυχημένη συγγραφέας. Σε κάποια φάση στο βιβλίο βλέπουμε ότι αυτό είναι η ιστορία ενός χειρόγραφου το οποίο έφτασε στα χέρια μιας κοπέλας που δουλεύει σε εκδοτικό. Το πως συνδέεται η κοπέλα με την ιστορία ενός βιβλίου είναι ένα μυστήριο που ξετυλίγεται.

Αυτές τις μέρες διαβάζω Το κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου. Κάτι πολύ διαφορετικό από ότι διαβάζω συνήθως και σίγουρα δεν είναι ένα βιβλίο που θα έπαιρνα μαζί στην παραλία. Είναι ένα στοίχημα που έχω βάλει με τον εαυτό μου και μάλιστα έχω βάλει πλάνο με πόσες σελίδες θα διαβάζω κάθε μέρα για να το τελειώσω. Μια ομάδα από αντάρτες λοιπόν αναλαμβάνει να μεταφέρει ένα κιβώτιο και αυτό είναι για κάποιο λόγο πολύ σημαντικό. Πόσοι μένουν στο τέλος; Θα τα καταφέρουν; Τι έχει μέσα το κιβώτιο; (εγώ θα τα μάθω σε λίγες μέρες!!1)

Το επόμενο που σίγουρα είναι του γούστου μου και προφανώς αυτό θα το πάρω και στην παραλία είναι το Absolute Fear - Lisa Jackson κι έχει να κάνει με έναν serial killer. Οκ σκοτωμοί, αστυνομικοί δράση, νεκροτομεία. Εδώ είμαστε.

Digital Fortress - Dan Brown.  Εντάξει. Είναι γραμμένο πριν από τη μεγάλη επιτυχία Da vinci Code. Έχει να κάνει με αποκρυποτογραφήσεις κώδικά, με πράκτορες και απαγωγές. Μάλλον θα το πάρω κι αυτό μαζί μου στην παραλία.

Το τελευταίο που μου το έδωσε η Μαίρη (μαζί με το Κιβώτιο) είναι το The tortilla curtain- T. C. Boyle, το οποίο μου το χαρακτήρησε "σκληρό" και κάπως καταθλιπτικό. Από ότι βλέπω έχει να κάνει με την αντιμετώπιση των λαθρομεταναστών στην Αμερική, την άθλια διαβίωση και τον ρατσισμό. Κάτι ίσως επίκαιρο.

Το ξέρω είναι λίγο άσχετα μεταξύ τους. Όμως αποφάσισα να κάνω και πράγμαα που ίσως δεν με ενδιαφέρουν τόσο. Κυρίως για να ξεκολλήσω από τον μικρόκοσμό μου και να βάλω τον εαυτό μου σε ένα πρόγραμμα.

Περιμένω προτάσεις βιβλίων (για τον υπόλοιπο χρόνο!!)

Sunday, July 2, 2017

Post Κυριακής - συνειδητότητα σε όλο της το μεγαλείο!!!


Καλοκαιρινές περιπέτειες έλεγα στην προηγούμενη ανάρτηση, αλλά πήγα κάπως πίσω την τελευταία εβδομάδα.
Όχι δεν έκανα κάτι συγκεκριμένο εκτός από μάθημα δηλαδή. Κυρίως καθόμουν στον καναπέ και κοιτούσα το ταβάνι. Κοιμόμουν κιόλας. Πολύ....
Ίσως είναι από τη ζέστη, ίσως είναι από τη διάθεση.
Το έχω ξαναπεί - είμαι άνθρωπος που πραγματικά τρώγεται με τα ρούχα του όταν δεν έχω να κάνω κάτι. Πάντα με θεωρούσαν εργασιομανή.
Όταν δούλευα μόνο με μαθήματα και φροντιστήρια, τα καλοκαίρια ήταν μαρτυρικά. Είναι δυνατόν να μην έχω να καταπιαστώ με κάτι;
Μετά ήρθαν τα καλοκαίρια στο γραφείο που είχα να καταπιαστώ με κάτι, αλλά δεν έβλεπα ήλιο. Τον τελευταίο καιρό ειδικά είχε αρχίσει να με ενοχλεί πολύ ότι δεν μπορούσα να είμαι έξω στον ήλιο...
Και τώρα που δεν δουλεύω, βασικά δουλεύω αλλά μια που είμαι freelance πλέον, μπορώ να κανονίσω τον χρόνο μου όπως θέλω, αυτό που κάνω στον ελεύθερό μου χρόνο, είναι να μην κάνω απολύτως τίποτα. Πάω για περπάτημα, κοιμάμαι, χαζεύω στο ιντερνετ... χωρίς τύψεις. Πήγα και στη θάλασσα... Εγώ.... Χωρίς γκρίνια.

Δεν θέλω να καταπιαστώ με τίποτα και όχι... δεν με πιάνει κατάθλιψη.
Προφανώς είναι ο τρόπος που το σώμα μου μου λέει να σταματήσω λίγο και να κάνω ένα διάλλειμα. Και πρέπει πλέον συνειδητά να υπακούσω.
Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι φίλοι που με συναντούν μετά από καιρό, μου λένε ότι έχει αλλάξει η όψη μου, ότι φαίνομαι πιο ήρεμη...

Τελικά όλα αυτά που παθαίνουμε, από το άγχος, από την πίεση, αυτά τα ψυχοσωματικά, μπορούμε να τα σταματήσουμε. Μπορούμε να βάλουμε τον εαυτό μας πρώτα. Να είμαστε εμείς καλά.
Οι δουλειές, τα χρέη, τα προβλήματα πάντα θα υπάρχουν.
Δεν σημαίνει αυτό, εννοείται, ότι θα τα αφήσουμε όλα στην τύχη τους. Και διεκδικητικοί θα είμαστε όπου πρέπει, και στη δουλειά μας θα πάμε και τις υποχρεώσεις μας δεν θα τις αμελήσουμε. Αλλά προφανώς το μυστικό είναι να δίνουμε χρόνο στον εαυτό μας. Έστω  μισή ώρα την ημέρα. Να ξεκουραζόμαστε, να προσέχουμε την υγεία μας, να κάνουμε κάτι που πραγματικά μας αρέσει.


Πως λέμε στο meditation στη yoga, πρέπει να υπάρχει η στιγμή που θα πούμε... Δε με νοιάζει το πριν, δε με νοιάζει το μετά, ζω μόνο το τώρα. Για λίγο. Για να γεμίσω μπαταρίες.

Δεν ξέρω τι θα γίνει αύριο. Μπορεί όλα να πάνε καλά. Ή και όχι. Και θα το αντιμετωπίσω.


P.S. Τα προγραμματισμένα προτζεκτάκια θα γίνουν... ίσως με μια μικρή καθυστέρηση. Μπορεί να είναι fall adventures. 

Saturday, June 24, 2017

Summer adventures 2017


Κάθε καλοκαίρι έχει το αφιέρωμά του τα τελευταία χρόνια. Γκρίνια, διακοπές αλλά και διάφορες μικρές περιπέτειες.
Φέτος έχω κάτι διαφορετικό στο μυαλό μου μια που έφτιαξα και το κανάλι στο YouTube.
Εκεί θα ανέβουν όλα τα summer adventures.
Ευελπιστώ να μην τα κάνω όλα μόνη μου, οπότε όποιος τρελλός έχει κάποια ιδέα ή θέλει να συμμετέχει, σας περιμένω.
Φέτος λοιπόν το καλοκαίρι θα πάμε για

  • kundalini yoga
  • pilates
  • χορό
  • ιππασία
  • μπορεί και kick box!!!
  • μπουγάτσα
  • βόλτες στην πόλη οδικώς και ακτοπλοικώς
  • κολύμπι
  • εκδρομούλες
και...
  • θα πειραματιστούμε με διάφορες συνταγές (ή θα ανατινάξω την κουζίνα!!!)
Μέχρι τότε σας αφήνω με ένα πολύυυυυ παλιό βιντεάκι με την Κωνσταντίνα (της οποίας πλέον δεν της αρέσει να βλέπει τον εαυτό της στα 13, αλλά πιστεύω ότι είναι διαχρονικά!!)
Υπόσχομαι ότι κάποτε θα φτιάξουμε επαιτειακό βιντεάκι!!!



Follow us!!
Instagram
Snapchat: dora-pap1

Monday, June 19, 2017

Μια συνειδητοποιημένη ambivert...



Είναι περασμένες 10 κι εγώ γυρνάω από το γυμναστήριο. Έχει βραδιάσει και οι δρόμοι είναι άδειοι. Ακουστικά στα αυτιά ακούγοντας τα αγαπημένα μου κομμάτια από τα παλιά Body Balance και νιώθω μια απίστευτη ηρεμία και μια γλυκιά κούραση.
Πραγματικά απολαμβάνω αυτές τις στιγμές που είμαι μόνη, αν και γενικά θεωρούμαι πολύ κοινωνικός άνθρωπος.
Κι έρχεται η στιγμή της συνειδητοποίησης. Ίσως επειδή ποτέ στη ζωή μου δεν ήμουν πάντα με πολύ κόσμο δεν είχα καταλάβει ότι τελικά έχω και μια εσωστρέφεια μαζί με την εξωστρέφεια που γενικά δείχνω στους ανθρώπους.
Να πω και την αλήθεια, επειδή ακριβώς πολλά χρόνια δεν περνούσα τον περισσότερο χρόνο μου με πολλούς ανθρώπους στον ίδιο χώρο, ένιωθα την ανάγκη να ανήκω σε μια ομάδα και το επεδίωκα πολύ αυτό, είτα σε συλλόγους, είτε αργότερα στη δουλειά στο γραφείο. Όμως ο πολύ "ανοιχτός" χαρακτήρας μου, έφερε και αντιπάθειες εκτός από συμπάθειες.
Most people can't handle me. Δεν μπορούν να διαχειριστούν την αλήθεια μου.
Το να συναναστρέφεσαι και να τα πηγαίνεις καλά με όλους τους ανθρώπους πραγματικά δεν είναι εφικτό.
Και από ότι καταλαβαίνω κι εγώ δεν μπορώ να διαχειριστώ συμπεριφορές, μυστικά, κλίκες, σκευωρίες...
Οπότε τελικά, εκτός από τον "χαβαλέ" που κάνω στο γυμναστήριο, στους συλλόγους, με τα μαθητάκια μου κτλ., κατάλαβα ότι πολλοί λίγοι άνθρωποι με ανέχονται και τους ανέχομαι.
Και ναι μεν είμαι αρκετά εξωστρεφής (γράφω, μιλάω, κάνω φασαρία τέλος πάντων) αλλά χρειάζομαι και την μοναξιά μου.
Αυτές τις όμορφες στιγμές που δε θα μιλήσω σε κανέναν. Που θα βάλω τη μουσική μου, που θα κάτσω να διαβάσω, που θα πάω να περπατήσω και να βγάλω τις φωτογραφίες μου και δεν θέλω να δω άνθρωπο.
Κάθομαι και διαβάζω εδώ διάφορα άρθρα σχετικά με την "περίπτωσή" μου και τελικά υπάρχει ο όρος "extroverted introvert" ή "ambivert" που σημαίνει ότι όντως μπορείς να είσαι και τα δύο.
Προφανώς γι' αυτό μπερδεύω και τους άλλους.
Σε ένα αρθράκι εδώ βλέπω λοιπόν ότι οι extroverted introverts κάνουν πολύ εύκολα φιλίες όμως δυσκολεύονται πάρα πολύ να τις κρατήσουν, μια και δεν θέλουν επιφανειακές σχέσεις τύπου "να βγω να περάσω καλά και να μη με νοιάζει να γνωρίσω πραγματικά κάποιον σε όλες τις φάσεις της ζωής του" (η φράση των εισαγωγικών μου βγήκε πολύ μεγάλη αλλά οκ, κάπως έπρεπε να το περιγράψω!!!!)
Μια concious ambivert λοιπόν...

Tuesday, June 13, 2017

Κάτι Τρίτες...


Έχουν περάσει αρκετές μέρες από τότε που σταμάτησα να πηγαίνω στο  γραφείο και άρχισα σιγά σιγά να συνηθίζω.
Δεν είναι ότι θα μου λείψει τόσο πολύ το πρωινό ξύπνημα ή το να κάθομαι το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μπροστά από μια οθόνη.
Δεν θα μπω σε σκέψεις του να ανακαλύψω το πως και το γιατί. Δεν με νοιάζει κιόλας, ειδικά όταν εγώ έχω κάνει υπερπροσπάθεια κι έχω δώσει τον καλύτερό μου εαυτό.
Όμως είναι κάπως παράξενο όταν έχεις συνηθίσει σε μια ρουτίνα, να την αλλάζεις.
Βέβαια οφείλω να ομολογήσω ότι το ξέρω ότι δεν θα λείψω σε κανέναν.
Κάποιες μέρες λοιπόν είναι καλές και κάποιες μέρες όχι και τόσο καλές. Συνήθως προσπαθώ να κρατάω τον εαυτό μου απασχολημένο. Δεν έχω σταματήσει να δουλεύω άλλωστε. Ήταν επιλογή μου εδώ και πολλά χρόνια να μην σταματήσω την "πραγματική" μου δουλειά. Ήταν απόφαση που πήρα μετά από προσεκτική σκέψη και μετά από χρόνια φυσικά αποδεικνύεται ότι είχα δίκιο.
Βέβαια όταν έχεις συνηθίσει (κι εσύ και οι δικοί σου) να είσαι εκτός σπιτιού για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, είναι κάπως δύσκολο να ξαναπροσαρμοστούμε στην προηγούμενη πραγματικότητα.
Γιατί εσύ έχεις συνηθίσει να δουλεύεις και να είσαι αυτός που προσφέρει στην οικογένεια.
Όταν ξαφνικά ο ρόλος σου αλλάζει και θεωρείσαι πλέον η "κυρά" του σπιτιού, αυτό είναι κάτι που ενδυναμώνει τις προστριβές, ειδικά από τη στιγμή που ακόμα δουλεύεις και προσφέρεις, έστω σε μικρότερο βαθμό.
Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ τον εαυτό μου να καθαρίζει όλη μέρα το σπίτι και να φτιάχνει κάθε μέρα κεικ και μουσακά.
Και ναι δεν έχω κάνει γενική καθαριότητα ακόμα....
Τι κάνεις όταν σου γυρνάει λοιπόν;;;;
Τα παρατάς όλα και πας παραλία....

Τα πρωινά που δεν έχει κόσμο είναι τέλεια για μια βολτούλα

Λες να ξεκινησω κι εγώ κωπηλασία

That's me!